शशाङ्कवतीलम्बकः १२ Shashaankavatii 12. Buch
द्वाविंशस्तरङ्गः | dvaavimshastarangah Die zweiundzwanzigste Welle, Kapitel 22, alte Zählung: 89
पञ्चदशो वेतालः pancadasho vetaala Der 15. Vetala
ततो गत्वा पुनः प्राप्य वेतालं शिंशपातरोः । स त्रिविक्रमसेनस्तमादायोदचलत्पुनः ॥ १
tato gatvaa punah praapya vetaalam shimshapaataroh | sa trivikramasenastamaadaayodacalatpunah || 1
Wieder ging König Trivikramasena zu dem Ashokabaum, ergriff den Totengeist von dort und wanderte weiter.
आयान्तं तं च राजानं वेतालोऽंसपृष्ठगः । जगाद भूयोऽप्येतां ते राजन्वच्मि कथां शृणु ॥ २
aayaantam tam ca raajaanam vetaalo’msaprshthagah | jagaada bhuuyo’pyetaam te raajanvacmi kathaam shrnu || 2
Als der König voranschritt, kündigte der Totengeist, wieder auf seiner Schulter sitzend, ihm an:
„Hör zu, König, was für eine Geschichte ich dir jetzt erzähle:
अभून्नेपालविषये नाम्ना शिवपुरं पुरम् । यथार्थनामा तत्रासीद्यशःकेतुः पुरा नृपः ॥ ३
abhuunnepaalavishaye naamnaa shivapuram puram | yathaarthanaamaa tatraasiidyashahketuh puraa nrpah || 3
Im Königreich Nepal lag einst die Stadt Shivapura. Dort herrschte König Yashahketu,
wie er seiner glänzenden Erscheinung nach zu Recht genannt wurde.
स मन्त्रिणि न्यस्य भरं प्रज्ञासागरसंज्ञके । चन्द्रप्रभाख्यया देव्या सार्धं भोगानसेवत ॥ ४
sa mantrini nyasya bharam prajnaasaagarasamjnake | candraprabhaakhyayaa devyaa saardham bhogaanasevata || 4
Die Regierungslast wälzte er auf Minister Prajnaasaagara ab, um mit seiner Gemahlin Candraprabhaa den Genüssen zu frönen.
कालेन तस्यां देव्यां च तस्याजायत कन्यका । राज्ञः शशिप्रभा नाम जगन्नेत्रशशिप्रभा ॥ ५
kaalena tasyaam devyaam ca tasyaajaayata kanyakaa | raajnah shashiprabhaa naama jagannetrashashiprabhaa || 5
Nach einiger Zeit brachte die Gemahlin des Königs ein Mädchen zur Welt, Shashiprabhaa genannt,
weil in den Augen der Welt sie der Mondglanz war.
क्रमेण यौवनस्था सा मधुमासे कदाचन । ययौ यात्रोत्सवं द्रष्टुमुद्यानं सपरिच्छदा ॥ ६
kramena yauvanasthaa saa madhumaase kadaacana | yayau yaatrotsavam drashtumudyaanam saparicchadaa || 6
Zur jungen Frau herangereift, ging sie einst im Mai mit ihrem Gefolge in den Park,
um einer festlichen Prozession beizuwohnen.
तत्रैकदेशेऽपश्यत्तां कुसुमावचयोद्यताम् । उत्क्षिप्तबाहुलतिकालक्षितैकपयोधराम् ॥ ७
tatraikadeshe’pashyattaam kusumaavacayodyataam | utkshiptabaahulatikaalakshitaikapayodharaam || 7
Als sie in der Parklanschaft Blumen pflückend umherlief, einen schlanken Arm hochwerfend ihre Brust entblößte,
प्रसूनवृन्तविगलत्संदंशकरशोभिनीम् । आढ्यपुत्रो मनःस्वामी नाम यात्रागतो द्विजः ॥ ८
prasuunavrntavigalatsamdamshakarashobhiniim | aadhyaputro manahsvaamii naama yaatraagato dvijah || 8
die von tropfenden Blumenstengeln, die sie zwischen Daumen und Zeigefinger hielt, feucht schimmerte, sah sie der Brahmanenjüngling Manahsvaami, ein reicher junger Mann, der auch des Umzugs wegen erschienen war.
स तया दृष्टया सद्यो हृतस्य मनसो युवा । मनःस्वाम्यपि नैवाभूत्स्वामी मदनमोहितः ॥ ९
sa tayaa drshtayaa sadyo hrtasya manaso yuvaa | manahsvaamyapi naivaabhuutsvaamii madanamohitah || 9
Als der Jüngling sie erblickte, war er sofort seiner Sinne beraubt, von Liebe irre geworden,
längst nicht mehr Herr seiner Sinne, wie sein Name nahelegen würde.
मार्गणानां कृते किंस्विद्रतिरेषा मनोभुवः । वसन्तसम्भृतानीह पुष्पाण्युच्चिनुते स्वयम् ॥ १०
maarganaanaam krte kimsvidratireshaa manobhuvah | vasantasambhrtaaniiha pushpaanyuccinute svayam || 10
‚Ist sie etwa Rati, Göttin der Lust, die persönlich Blumen pflückt, vom Frühling hervorgebracht,
um daraus Pfeil und Bogen für den Liebesgott zu bauen?
किं वार्चयितुकामेयं माधवं वनदेवता । इति संचिन्तयन्तं तं साप्यपश्यन्नृपात्मजा ॥ ११
kim vaarcayitukaameyam maadhavam vanadevataa | iti samcintayantam tam saapyapashyannrpaatmajaa || 11
Oder ist sie die Göttin des Waldes, die dem Frühlingsmonat huldigt?‘ So in Gedanken versunken sah auch die Prinzessin ihn.
दृष्टमात्रे च सा तस्मिन्साङ्गे नव इव स्मरे । न पुष्पाणि न चाङ्गानि सोत्का नात्मानमस्मरत् ॥ १२
drshtamaatre ca saa tasminsaange nava iva smare | na pushpaani na caangaani sotkaa naatmaanamasmarat || 12
Die sah in ihm einen neuen, mit Körper geschaffenen Liebesgott, nach dem es sie verlangte.
So hatte sie die Blumen, ihren Leib, ja sich selbst vergessen.
इत्यन्योन्यनवप्रेमसरसौ यावदत्र तौ । तिष्ठतस्तावदुदभूद्धाहाहेति महारवः ॥ १३
ityanyonyanavapremasarasau yaavadatra tau | tishthatastaavadudabhuuddhaahaaheti mahaaravah || 13
Während sie beide noch dastanden, jeder von neuen Liebessäften für den anderen durchflossen,
erhob sich unter „Achtung, rette sich wer kann!“ ein großes Geschrei.
किमेतदिति चोत्क्षिप्तकंधरं पश्यतोस्तयोः । आयादत्रोपलब्धान्यगजगन्धोत्थया रुषा ॥ १४
kimetaditi cotkshiptakamdharam pashyatostayoh | aayaadatropalabdhaanyagajagandhotthayaa rushaa || 14
„Was ist denn?“ fragten sich beide, und als sie ihre Köpfe hoben, sahen sie einen brünftigen Elefanten auf sich zustürmen,
der die Witterung eines anderen Elefanten aufgenommen hatte.
भग्नालानो विनिर्गत्य मत्तो मार्गद्रुमान्रुजन् । पतिताधोरणोऽधावंल्लम्बमानाङ्कुशः करी ॥ १५
bhagnaalaano vinirgatya matto maargadrumaanrujan | patitaadhorano’dhaavamllambamaanaankushah karii || 15
Das wild gewordene Tier hatte seine Zügel zerrissen, war ausgebrochen, galloppierte mit herabhängendem Steuerhaken drauflos und stampfte die Bäume am Straßenrand nieder.
ततः परिजने त्रस्तविद्रुते तां ससम्भ्रमम् । राजपुत्रीं प्रधाव्यैव दोर्भ्यामुत्क्षिप्य चैककाम् ॥ १६
tatah parijane trastavidrute taam sasambhramam | raajaputriim pradhaavyaiva dorbhyaamutkshipya caikakaam || 16
Da ihr Gefolge panisch auseinanderlief, rannte Manahsvami, ohne lange zu überlegen,
auf sie zu und riss die allein dastehende Prinzessin mit beiden Armen hoch.
अङ्गैः किंचित्कृताश्लेषां भयप्रेमत्रपाकुलाम् । निनाय स मनःस्वामी सुदूरं गजगोचरात् ॥ १७
angaih kimcitkrtaashleshaam bhayaprematrapaakulaam | ninaaya sa manahsvaamii suduuram gajagocaraat || 17
Von Angst, Liebe und Entsetzen überwältigt klammert sie sich mit allen Gliedern an ihm fest,
als Manahsvami sie ein gutes Stück weit aus der Gefahrenzone um den Dickhäuter heraustrug.
अथागतैः परिजनैः स्तुवद्भिस्तं द्विजोत्तमम् । मुहुर्विवृत्य पश्यन्ती सा निन्ये निजमन्दिरम् ॥ १८
athaagataih parijanaih stuvadbhistam dvijottamam | muhurvivrtya pashyantii saa ninye nijamandiram || 18
Da kamen ihre Gefolgsleute und rühmten den mutigen Brahmanen. Während sie die Prinzessin in ihren Palast geleiteten,
drehte die sich immer wieder um, ihm nachzusehen.
तत्र तस्थौ तमेवार्ता स्मरन्ती प्राणदायिनम् । स्मराग्निपुटपाकेन पच्यमाना दिवानिशम् ॥ १९
tatra tasthau tamevaartaa smarantii praanadaayinam | smaraagniputapaakena pacyamaanaa divaanisham || 19
Dort blieb sie dann und gedachte unter Schmerzen ihres Lebensretters. Über dem Feuer der Liebe schmorte sie,
wie in Blätter gewickelt Tag und Nacht vor sich hin.
सोऽप्युद्यानान्मनःस्वामी तदा तस्मादनुव्रजन् । स्वान्तःपुरप्रविष्टान्तां दृष्ट्वा सोत्को व्यचिन्तयत् ॥ २०
so’pyudyaanaanmanahsvaamii tadaa tasmaadanuvrajan | svaantahpurapravishtaantaam drshtvaa sotko vyacintayat || 20
Als Manahsvaami sah, wie sie in ihren inneren Gemächern verschwand, verließ auch er den Garten, und dachte sehnsuchtsvoll:
नैतां विनाधुना स्थातुं जीवितं वाहमुत्सहे । तन्मे श्रीमूलदेवोऽत्र धूर्तः सिद्धो गुरुर्गतिः ॥ २१
naitaam vinaadhunaa sthaatum jiivitam vaahamutsahe | tanme shriimuuladevo’tra dhuurtah siddho gururgatih || 21
‚Ohne sie kann ich nicht bleiben, ohne sie kann ich aber auch nicht leben.
Also werde ich zu Muladeva gehen, dem listenreichen Zauberlehrer.‘
इति संचिन्त्य कथमप्यस्मिन्नवसिते दिने । प्रातर्ययौ गुरोस्तस्य मूलदेवस्य सोऽन्तिकम् ॥ २२
iti samcintya kathamapyasminnavasite dine | praataryayau gurostasya muuladevasya so’ntikam || 22
Nach diesem Entschluss brachte er den Tag irgendwie hinter sich. Am nächsten Morgen dann ging er zu diesem Lehrer Muladeva.
ददर्श तं स मित्रेण शशिना नित्यसंगतम् । सिद्धमायाद्भुतपथं सशरीरमिवाम्बरम् ॥ २३
dadarsha tam sa mitrena shashinaa nityasamgatam | siddhamaayaadbhutapatham sashariiramivaambaram || 23
Da sah er den Meister, den Wanderer zwischen Wundern, Zauberei und Täuschung, als hätte der Himmel sich verkörpert,
mit seinem Freund Shashin, dem Mond, den er stets um sich hatte.
न्यवेदयच्च तत्तस्मै प्रणम्य स्वमनीषितम् । सोऽपि साधयितुं तस्य प्रतिपेदे विहस्य तत् ॥ २४
nyavedayacca tattasmai pranamya svamaniishitam | so’pi saadhayitum tasya pratipede vihasya tat || 24
Er verneigte sich vor Muladeva und sagte ihm, was er auf dem Herzen hatte.
Der lachte kurz und versprach, die Sache in Ordnung zu bringen.
ततः स योगगुलिकां क्षिप्त्वा धूर्तपतिर्मुखे । मूलदेवो व्यधाद्वृद्धब्राह्मणाकृतिमात्मनः ॥ २५
tatah sa yogagulikaam kshiptvaa dhuurtapatirmukhe | muuladevo vyadhaadvrddhabraahmanaakrtimaatmanah || 25
Da warf dieser Oberschelm Muladeva sich ein Zauberkügelchen in den Mund und nahm die Form eines betagten Brahmanen an.
द्वितीयां गुलिकां दत्त्वा मुखक्षेप्यां चकार च । सुकान्तकन्यकारूपं तं मनःस्वामिनं द्विजम् ॥ २६
dvitiiyaam gulikaam dattvaa mukhakshepyaam cakaara ca | sukaantakanyakaaruupam tam manahsvaaminam dvijam || 26
Das zweite Kügelchen gab er dem Brahmanen Manahsvami,
damit der es einwarf und sich in eine liebreizende Jungfrau verwandelte.
तद्रूपं तं समादाय गत्वा धूर्ताधिपोऽथ सः । तत्प्रियाजनकं भूपमास्थाने तं व्यजिज्ञपत् ॥ २७
tadruupam tam samaadaaya gatvaa dhuurtaadhipo’tha sah | tatpriyaajanakam bhuupamaasthaane tam vyajijnapat || 27
Nach dieser Formumwandlung ging der König der Schlitzohren zum König, dem Vater von Prinzessin Shashiprabhaa,
und sprach ihn in der Audienzhalle an:
राजन्नेकोऽस्ति मे पुत्रः कन्या दूराच्च तत्कृते । मयैषा याचितानीता स च क्वापि गतोऽधुना ॥ २८
raajanneko’sti me putrah kanyaa duuraacca tatkrte | mayaishaa yaacitaaniitaa sa ca kvaapi gato’dhunaa || 28
„König, ich habe einen einzigen Sohn, und dieses Mädchen ließ ich von weither holen, um sie mit ihm zu vermählen.
Heut ist aber der Junge verschwunden.
तमन्वेष्टुमहं यामि तदेषा रक्ष्यतां त्वया । आनयामि सुतं यावत्त्वं हि विश्वस्य रक्षिता ॥ २९
tamanveshtumaham yaami tadeshaa rakshyataam tvayaa | aanayaami sutam yaavattvam hi vishvasya rakshitaa || 29
Ich geh ihn suchen, und bis ich ihn wiederbringe, wache du über sie, wie du ja über alles wachst.“
तच्छ्रुत्वा शापभीत्या च प्रतिपद्य स भूपतिः । सुतामानाययामास यशःकेतुः शशिप्रभाम् ॥ ३०
tacchrutvaa shaapabhiityaa ca pratipadya sa bhuupatih | sutaamaanaayayaamaasa yashahketuh shashiprabhaam || 30
Als König Yashahketu das hörte, willigte er schnell ein, weil er Angst vor einer Verwünschung hatte.
Dann ließ er seine Tochter Shashiprabhaa holen.
जगाद चैतां पुत्रीमां कन्यां रक्षे स्वमन्दिरे । स्वपार्श्व एव चाहारं शय्यां चास्याः प्रकल्पयेः ॥ ३१
jagaada caitaam putriimaam kanyaam rakshe svamandire | svapaarshva eva caahaaram shayyaam caasyaah prakalpayeh || 31
Der sagte er: „Tochter, behalt dieses Mädchen bei dir im Palast, lass sie auch neben dir essen und schlafen!“
इति पित्रोक्तया निन्ये कन्यारूपस्तथेति सः । अन्तःपुरं मनःस्वामी राजपुत्र्या तया निजम् ॥ ३२
iti pitroktayaa ninye kanyaaruupastatheti sah | antahpuram manahsvaamii raajaputryaa tayaa nijam || 32
Vom Vater angewiesen, sagte die Prinzessin „Ja, gern!“
und nahm von nun an Manahsvami in Mädchengestalt zu sich ins Frauenhaus.
यथारुचि ततो याते मूलदेवे द्विजाकृतौ । कन्यारूपः स तत्रासीन्मनःस्वामी प्रियान्तिके ॥ ३३
yathaaruci tato yaate muuladeve dvijaakrtau | kanyaaruupah sa tatraasiinmanahsvaamii priyaantike || 33
Da ging auch Muladeva in Priestergestalt wohin es ihm beliebte,
und Manahsvaami lebte in Mädchengestalt neben seiner Geliebten Shashiprabhaa.
दिनैश्च तां सखीप्रीतिविस्रम्भं सम्यगागताम् । एकदा विरहक्षामां शयनीयलुठत्तनुम् ॥ ३४
dinaishca taam sakhiipriitivisrambham samyagaagataam | ekadaa virahakshaamaam shayaniiyaluthattanum || 34
Mit den Tagen faßte sie mehr Zutrauen zu ihrer neuen Freundin, mit der sie sich gut verstand. Einmal,
als sie wieder unter der Trennung von Manahsvami litt und sich auf ihrem Lager hin und herwarf,
रात्रौ रहो राजसुतामासन्नशयनस्थितः । कन्यारूपप्रतिच्छन्नो मनःस्वामी स पृष्टवान् ॥ ३५
raatrau raho raajasutaamaasannashayanasthitah | kanyaaruupapraticchanno manahsvaamii sa prshtavaan || 35
fragte Manahsvami hinter seiner Mädchengestalt verborgen sie eines Nachts heimlich, vom Bett nebenan:
सखि किं पाण्डुरच्छाया क्षीयमाणा दिने दिने । कान्तपक्षवियुक्तेव दुःखितासि शशिप्रभे ॥ ३६
sakhi kim paanduracchaayaa kshiiyamaanaa dine dine | kaantapakshaviyukteva duhkhitaasi shashiprabhe || 36
„Shashiprabhaa, liebe Freundin, warum bist du so blass und wirst von Tag zu Tag immer dünner?
Mir scheint fast, du leidest, weil du von deiner geliebten Hälfte getrennt bist?
ब्रूहि मे को ह्यविश्वासः स्निग्धमुग्धे सखीजने । इदानीं नैव भोक्ष्येऽहं न वदिष्यसि चेन्मम ॥ ३७
bruuhi me ko hyavishvaasah snigdhamugdhe sakhiijane | idaaniim naiva bhokshye’ham na vadishyasi cenmama || 37
Sag’s mir, warum mißtraust du zartfühlenden Freundinnen? Ich will nichts mehr essen, bis du’s mir erzählst.“
तच्छ्रुत्वा सा विनिःश्वस्य शनै राजसुताब्रवीत् । किं मे त्वय्यप्यविश्वासः शृणु तत्सखि वच्मि ते ॥ ३८
tacchrutvaa saa vinihshvasya shanai raajasutaabraviit | kim me tvayyapyavishvaasah shrnu tatsakhi vacmi te || 38
Da seufzte die Prinzessin schwer und sprach: „Warum sollt‘ ich gerade dir mißtrauen? Hör zu, liebe Freundin, ich will’s dir sagen:
एकदाहं मधूद्यानयात्रां द्रष्टुं गताभवम् । तत्रापश्यं च सुभगं कंचिद्ब्राह्मणपुत्रकम् ॥ ३९
ekadaaham madhuudyaanayaatraam drastum gataabhavam | tatraapashyam ca subhagam kamcidbraahmanaputrakam || 39
Einst ging ich in den Park, um mir den Frühlingsumzug anzusehen. Dort sah ich einen stattlichen Brahmanenjüngling.
हिममुक्तेन्दुसश्रीकं दर्शनोद्वीपितस्मरम् । मधुमासमिवालोकक्रीडालंकृतकाननम् ॥ ४०
himamuktendusashriikam darshanodviipitasmaram | madhumaasamivaalokakriidaalamkrtakaananam || 40
Lieblich wie der vom Nachtfrost befreite Mond, der mit seinem Anblick die Liebe wachrüttelt,
den Frühlingswald gleichsam mit spielerischen Lichtspiegelungen verzierend.
चकोरायितुमेते च प्रवृत्ते यावदुन्मुखे । तन्मुखेन्दुद्युतिसुधापायिनी मे विलोचने ॥ ४१
cakoraayitumete ca pravrtte yaavadunmukhe | tanmukhendudyutisudhaapaayinii me vilocane || 41
Während ich mich also anschickte, mit gerecktem Hals mich zur sehnsuchtsseligen Rostgans zu wandeln,
um das Nektarlicht von seinem Mondgesicht mit den Augen aufzusaugen,
तावत्स्रवन्मदजलस्तत्राकस्मान्निरर्गलः । अकालकालमेघाभो गर्जन्नागान्महागजः ॥ ४२
taavatsravanmadajalastatraakasmaannirargalah | akaalakaalameghaabho garjannaagaanmahaagajah || 42
kommt mit zerrissenen Fesseln, Brunftsaft versprühend aus dem Nichts ein Elefantenbulle angalloppiert,
grollend wie eine zur Unzeit dräuende Gewitterwolke.
तत्सम्भ्रमात्परिजने नष्टेऽहं भयविह्वला । उत्क्षिप्य विप्रपुत्रेण नीता तेनैव दूरतः ॥ ४३
tatsambhramaatparijane nashte’ham bhayavihvalaa | utkshipya vipraputrena niitaa tenaiva duuratah || 43
Da meine Begleitung in dem Tumult verlorenging, stand ich von Angst gelähmt da,
als mich der Priestersohn hochzog und in Sicherheit brachte.
श्रीखण्डेनानुलिप्तेव सिक्तेव सुधया तथा । अहं तदङ्गस्पर्शेन न जाने कां दशामगाम् ॥ ४४
shriikhandenaanulipteva sikteva sudhayaa tathaa | aham tadangasparshena na jaane kaam dashaamagaam || 44
Durch die Berührung seines Körpers fühlte ich mich wie mit Sandelholzpaste gekühlt und mit Duftwasser besprüht,
sodaß ich nicht mehr wußte, wie mir geschah.
क्षणाच्च परिवारेण मिलितेनावशा ततः । इहानीतास्मि निक्षिप्ता स्वर्गादिव भुवस्तले ॥ ४५
kshanaacca parivaarena militenaavashaa tatah | ihaaniitaasmi nikshiptaa svargaadiva bhuvastale || 45
Im Nu hatte mein Gesinde sich wieder versammelt und brachte mich gegen meinen Willen hierher.
Ich bin wie vom Himmel auf den harten Boden dieser Welt geworfen.
तदाप्रभृति संकल्पैस्तैस्तैः कल्पितसंगमम् । पश्यामि तं प्रबुद्धापि पार्श्वस्थं प्राणदं पतिम् ॥ ४६
tadaaprabhrti samkalpaistaistaih kalpitasamgamam | pashyaami tam prabuddhaapi paarshvastham praanadam patim || 46
Von da an sehe ich meinen Lebensretter in allen möglichen Wunschträumen,
ja, selbst wenn ich wach bin, fühle ich ihn als meinen Ehemann neben mir.
सुप्ता स्वप्ने च कुर्वाणं चाटून्यालोकयामि तम् । त्याजयन्तं हठाल्लज्जां चुम्बनालिङ्गनादिभिः ॥ ४७
suptaa svapne ca kurvaanam caatuunyaalokayaami tam | tyaajayantam hathaallajjaam cumbanaalinganaadibhih || 47
Auch im Schlaf sehe ich, wie er Scherze macht, mich mit Küssen, Umarmungen
und anderen Zärtlichkeiten veranlasst, meine Scham aufzugeben.
न च प्राप्नोम्यभव्या तं नामाद्यज्ञानमोहिता । तदेवं मां दहत्येष प्राणेशविरहानलः ॥ ४८
na ca praapnomyabhavyaa tam naamaadyajnaanamohitaa | tadevam maam dahatyesha praaneshavirahaanalah || 48
Ich Unglückliche aber find‘ ihn nicht, bin taub, weiß nicht, wie er heißt, wer er ist!
Derweil verbrenn‘ ich im Feuer der Trennung vom Herrn über mein Leben.“
इति वाक्सुधया तस्याः पूर्णस्वश्रवणोदरः । सानन्दः स मनःस्वामी विप्रकन्यावपुर्धरः ॥ ४९
iti vaaksudhayaa tasyaah puurnasvashravanodarah | saanandah sa manahsvaamii viprakanyaavapurdharah || 49
Somit waren seine beiden Ohren voll vom Labetrunk ihrer Worte,
und Manahsvami, immer noch in Mädchengestalt, frohlockte.
कृतार्थमानी मत्वा तं कालमात्मप्रकाशेन । स्वरूपं प्रकटीचक्रे निष्कृष्य गुलिकां मुखात् ॥ ५०
krtaarthamaanii matvaa tam kaalamaatmaprakaashena | svaruupam prakatiicakre nishkrshya gulikaam mukhaat || 50
Nun, da er sein Ziel erreicht hatte, hielt er es für geboten, sich zu offenbaren.
Das Kügelchen aus dem Mund nehmend zeigte er seine wirkliche Gestalt.
जगाद च विलोलाक्षि सोऽहमेवैष यस्त्वया । उद्याने दर्शनक्रीतो नीतो निर्व्याजदासताम् ॥ ५१
jagaada ca vilolaakshi so’hamevaisha yastvayaa | udyaane darshanakriito niito nirvyaajadaasataam || 51
Und sagte: „Mit deinen rollenden Seitenblicken warst du es doch, die mich mit ihrem Anblick im Garten gekauft
und in die reinste Leibeigenschaft abgeschleppt hat!
त्वत्संस्तवक्षणभ्रंशात्क्लेशं तं चाप्तवानहम् । यस्यैष परिणामो मे कन्यारूपग्रहोऽभवत् ॥ ५२
tvatsamstavakshanabhramshaatklesham tam caaptavaanaham | yasyaisha parinaamo me kanyaaruupagraho ‚bhavat || 52
Das Beisammensein mit dir zerbrach allzu bald und mir blieb nur noch die Pein.
Meine Abhilfe dagegen war, diese Mädchengestalt anzunehmen.
तस्मात्सफलयैतां मे विसोढां विरहव्यथाम् । आत्मनश्च न तन्वङ्गि क्षमतेऽतःपरं स्मरः ॥ ५३
tasmaatsaphalayaitaam me visodhaam virahavyathaam | aatmanashca na tanvangi kshamate’tahparam smarah || 53
Drum wende den erlittenen Trennungsschmerz, du Anmutige, zum guten Ende! Keinen Aufschub duldet mehr Die Liebe!“
एवं वदन्तं सहसा प्राणेशं तं विलोक्य सा । आसीद्राजसुता क्षिप्रं स्नेहाश्चर्यत्रपाकुला ॥ ५४
evam vadantam sahasaa praanesham tam vilokya saa | aasiidraajasutaa kshipram snehaashcaryatrapaakulaa || 54
Als er so sprach, erkannte die Prinzessin ihren Lebensretter in ihm
und war sofort überwältigt von Liebe, Verwunderung und Scham.
अथात्यौत्सुक्यनिर्वृत्तगान्धर्वोद्वाहयोस्तयोः । प्रेम्णस्तस्य मतो यादृक्तादृशोऽभूद्रतोत्सवः ॥ ५५
athaatyautsukyanirvrttagaandharvodvaahayostayoh | premnastasya mato yaadrktaadrsho’bhuudratotsavah || 55
Da besiegelten die beiden ihren sehnsüchtig erwarteten Ehebund nach dem Gandharvenritus.
Die Lust der Liebenden war dermaßen unbändig, daß ein maßloses Feuerwerk der Leidenschaft entbrannte.
ततः सोऽत्र मनःस्वामी कृती तस्थौ द्विरूपभृत् । दिवा सगुलिकः कन्या रात्रावगुलिकः पुमान् ॥ ५६
tatah so’tra manahsvaamii krtii tasthau dviruupabhrt | divaa sagulikah kanyaa raatraavagulikah pumaan || 56
Danach lebte Manahsvami dort in seiner Doppelrolle weiter: Tagsüber mit Pille als Frau, in der Nacht ohne Pille als Mann.
गतेष्वथ दिनेष्वत्र यशःकेतोर्महीपतेः । मृगाङ्कदत्तसंज्ञेन श्वशुर्येण निजा सुता ॥ ५७
gateshvatha dineshvatra yashahketormahiipateh | mrgaankadattasamjnena shvashuryena nijaa sutaa || 57
So gingen die Tage dahin, als einst König Yashahketus Schwager Mrgaankadatta seine Tochter,
दत्ता मृगाङ्कवत्याख्या महार्हविभवोत्तरा । द्विजातये महामन्त्रिप्रज्ञासागरसूनवे ॥ ५८
dattaa mrgaankavatyaakhyaa mahaarhavibhavottaraa | dvijaataye mahaamantriprajnaasaagarasuunave || 58
die kostbare, steinreiche Mrgangavati einem jungen Brahmanen, Sohn des Ministerpräsidenten Prajnaasaagara, zur Frau gab.
तस्मिन्मातुलपुत्र्याः सा राजपुत्री शशिप्रभा । विवाहे मातुलगृहं तज्जगाम निमन्त्रिता ॥ ५९
tasminmaatulaputryaah saa raajaputrii shashiprabhaa | vivaahe maatulagrham tajjagaama nimantritaa || 59
Prinzessin Shashiprabhaa war zur Heirat ihrer Cousine, der Tochter ihres Onkels, in dessen Haus geladen, wohin sie auch ging.
तया सह ययौ कन्यकापरिवारया । विप्रपुत्रो मनःस्वामी कान्तकन्यास्वरूपधृत् ॥ ६०
tayaa saha yayau kanyakaaparivaarayaa | vipraputro manahsvaamii kaantakanyaasvaruupadhrt || 60
Mit ihr ging auch, in Gesellschaft ihrer Zofen, der Brahmanensohn Manahsvaami in Gestalt eines liebreizenden Fräuleins.
तत्र तं कन्यकारूपधरं मन्त्रिसुतोऽथ सः । दृष्ट्वा किल स्मरव्याधगाढबाणाहतोऽभवत् ॥ ६१
tatra tam kanyakaaruupadharam mantrisuto’tha sah | drshtvaa kila smaravyaadhagaadhabaanaahato’bhavat || 61
Als der Ministersohn ihn in seiner Frauengestalt erblickte, war er sogleich vom wuchtigen Jagdpfeil des Liebesgottes getroffen.
ततो मुषितचित्तः संस्तया कपटकन्यया । ययौ मन्त्रिसुतः शून्यं स्वगृहं स्ववधूसखः ॥ ६२
tato mushitacittah samstayaa kapatakanyayaa | yayau mantrisutah shuunyam svagrham svavadhuusakhah || 62
Von dem scheinbaren Fräulein seiner Sinne beraubt ging der Ministersohn mit seiner Frau Mrgankavati zu sich ins leere Haus.
तत्र तन्मुखलावण्यध्यानासक्तो जगाद सः । तीव्ररागमहाव्यालदष्टो मोहमशङ्कितम् ॥ ६३
tatra tanmukhalaavanyadhyaanaasakto jagaada sah | tiivraraagamahaavyaaladashto mohamashankitam || 63
Seinen Gedanken an das liebliche Antlitz von Shashiprabhas Freundin (Manahsvami) nachhängend geriet,
vom Schlangenzahn tiefster Leidenschaft gebissen, er unweigerlich in Erstarrung.
किमेतदिति सम्भ्रान्ते जने तत्रोत्सवोज्झिते । तमुपागाद्द्रुतं बुद्ध्वा स प्रज्ञासागरः पिता ॥ ६४
kimetaditi sambhraante jane tatrotsavojjhite | tamupaagaaddrutam buddhvaa sa prajnaasaagarah pitaa || 64
„Was ist das denn?“ fragten sich, das Fest verlassend, die Gäste.
Auch sein Vater Prajnaasaagara eilte auf ihn zu, als er davon erfuhr.
तेन चाश्वास्यमानोऽपि पित्रा मोहात्प्रबुध्य सः । प्रलपन्निव सोन्मादमुज्जगार मनोगतम् ॥ ६५
tena caashvaasyamaano’pi pitraa mohaatprabudhya sah | pralapanniva sonmaadamujjagaara manogatam || 65
Vom Vater aufgemuntert aus seiner Starre erwachend, würgte er, gleichsam gurgelnd,
all das wirre Zeug hervor, das ihm in den Sinn kam.
अस्वाधीनं च तन्मत्वा तत्पितर्यतिविह्वले । तस्मिन्राजापि तद्बुद्ध्वा तत्रैव समुपाययौ ॥ ६६
asvaadhiinam ca tanmatvaa tatpitaryativihvale | tasminraajaapi tadbuddhvaa tatraiva samupaayayau || 66
Sein Vater hielt ihn für besessen und war sehr besorgt. Als der König davon erfuhr, begab auch er sich dorthin.
स तं दृष्ट्वा झटित्येव गाढाभिष्वङ्गितो गतम् । सप्तमीं मदनावस्थां जगाद प्रकृतीर्नृपः ॥ ६७
sa tam drshtvaa jhatityeva gaadhaabhishvangito gatam | saptamiim madanaavasthaam jagaada prakrtiirnrpah || 67
Er erkannte sofort, daß der Ministersohn von einer starken Macht in den siebten Zustand der Verliebtheit versetzt worden war, und sprach zu seinen Ministern:
कथं ब्राह्मणनिक्षेपः कन्या सास्मै प्रदीयते । तया विना च नियतं पश्चिमामेत्यसौ दशाम् ॥ ६८
katham braahmananikshepah kanyaa saasmai pradiiyate | tayaa vinaa ca niyatam pashcimaametyasau dashaam || 68
„Von einem Brahmanen wurde mir das Mädchen anvertraut – wie kann ich sie also mit diesem verheiraten?
Ohne sie wiederum geht er unweigerlich über in den letzten Zustand, den Tod.
अस्मिन्नष्टे पितास्यैष मम मन्त्री विनङ्क्ष्यति । एतन्नाशे रज्यनाशस्तदिह ब्रूत का गतिः ॥ ६९
asminnashte pitaasyaisha mama mantrii vinankshyati | etannaashe rajyanaashastadiha bruuta kaa gatih || 69
Wenn der uns hier eingeht, ist auch sein Vater, mein Minister zerstört. Wenn der zerstört ist,
geht das ganze Königreich zuschanden. Welches Vorgehen wird also hier empfohlen?“
इत्युक्तास्तेन राज्ञा ताः सर्वाः प्रकृतयोऽब्रुवन् । राज्ञो धर्मं निजं प्राहुः प्रजानां धर्मरक्षणम् ॥ ७०
ityuktaastena raajnaa taah sarvaah prakrtayo’bruvan | raajno dharmam nijam praahuh prajaanaam dharmarakshanam || 70
Auf diese Frage des Königs antworteten alle Minister: „Des Königs ureigenste Pflicht ist doch, so heißt es,
die Rechte und Pflichten seiner Untertanen zu schützen.
मूलं तस्य विदुर्मन्त्रं स च मन्त्रिष्ववस्थितः । मन्त्रिनाशे मूलनाशाद्रक्ष्या धर्मक्षतिर्ध्रुवम् ॥ ७१
muulam tasya vidurmantram sa ca mantrishvavasthitah | mantrinaashe muulanaashaadrakshyaa dharmakshatirdhruvam || 71
Dieser Schutz hat seine Wurzel im Rat. Und der ruht in den Beratern. Wird ein Berater zerstört, so müssen wir verhindern,
daß die Wurzel, der Rat, zerstört wird. Sonst geht gleich das ganze Gesetz zuschanden.
पापं च स्याद्द्विजस्यास्य ससूनोर्मन्त्रिणोर्वधात् । तस्माद्रक्ष्योऽयमासन्नोऽवश्यं ते धर्मविप्लवः ॥ ७२
paapam ca syaaddvijasyaasya sasuunormantrinorvadhaat | tasmaadrakshyo’yamaasanno’vashyam te dharmaviplavah || 72
Auch entstünde große Schuld aus dem Tod dieses brahmanischen Ministers und seines Sohnes.
Hüte dich also davor, weil du gewiß schon kurz vor einem Rechtsbruch stehst.
दातव्या मन्त्रिपुत्राय विप्रन्यस्ता कुमारिका । कालान्तरागते विप्रे क्रुद्धे प्रतिविधास्यते ॥ ७३
daatavyaa mantriputraaya vipranyastaa kumaarikaa | kaalaantaraagate vipre kruddhe pratividhaasyate || 73
Also mußt du die junge Frau, die der Brahmane dir anvertraut hat, dem Sohn des Ministers geben. Wenn dann nach einiger Zeit der Brahmane zurückkommt und wütend wird, läßt sich immer noch etwas dagegen unternehmen.“
एवमुक्तः प्रकृतिभिस्तथेति प्रत्यपद्यत । स राजा मन्त्रिपुत्राय दातुं तां कूटकन्यकाम् ॥ ७४
evamuktah prakrtibhistatheti pratyapadyata | sa raajaa mantriputraaya daatum taam kuutakanyakaam || 74
Nachdem die Minister ihm das so erklärt hatten, willigte der König ein, dem Ministersohn das gefälschte Mädchen zu versprechen.
आनीतश्च स निश्चित्य लग्नं राजसुतागृहात् । कन्यारूपो मनःस्वामी तं जगाद महीपतिम् ॥ ७५
aaniitashca sa nishcitya lagnam raajasutaagrhaat | kanyaaruupo manahsvaamii tam jagaada mahiipatim || 75
Zur günstigen Sternenstunde führten sie Manahsvami in seiner Frauengestalt aus dem Schloss der Prinzessin heraus.
Da sprach er den König an:
अन्येनान्यार्थमानीतामन्यस्मै मां ददासि चेत् । कामं तदस्तु राजा त्वं धर्माधर्मौ तवाद्य तौ ॥ ७६
anyenaanyaarthamaaniitaamanyasmai maam dadaasi cet | kaamam tadastu raajaa tvam dharmaadharmau tavaadya tau || 76
„Wenn du mich, die ich von einem anderen mit einem anderen Ziel hergebracht wurde, wieder einem anderen gibst,
muß ich mich wohl fügen, denn du bist der König. Recht und Unrecht liegen jetzt bei dir.
अहं विवाहमिच्छामि समयेनेदृशेन तु । एकशय्यां न नेतव्या पत्या तावदहं हठात् ॥ ७७
aham vivaahamicchaami samayenedrshena tu | ekashayyaam na netavyaa patyaa taavadaham hathaat || 77
Heiraten will ich ja, aber nur unter dieser Bedingung: Das Beilager mit meinem Mann
soll einstweilen nicht gewaltsam vollzogen sein,
यावत्तीर्थानि षण्मासान्परिभ्रम्य स नागतः । एवं न चेत्कृत्तजिह्वां दन्तैर्जानीह मां मृताम् ॥ ७८
yaavattiirthaani shanmaasaanparibhramya sa naagatah | evam na cetkrttajihvaam dantairjaaniiha maam mrtaam || 78
bis er nicht losgeht und sechs Monate lang die heiligen Ufer abwandert. Wenn das nicht passiert,
beiß ich mir die Zunge ab und wisse, dann bin ich tot!“
इत्युक्ते समये तेन यूना कन्यावपुर्भृता । राज्ञा स बोधितः प्राप निर्वृतिं मन्त्रिपुत्रकः ॥ ७९
ityukte samaye tena yuunaa kanyaavapurbhrtaa | raajnaa sa bodhitah praapa nirvrtim mantriputrakah || 79
Nachdem der junge Mann im Mädchenkörper seine Bedingung genannt
und der König sie dem Ministersohn weitergesagt hatte, war der zufrieden.
तथेति प्रतिपद्यैतत्कृत्वोद्वाहं किलाशु तम् । एकस्मिन्स्थापयित्वा च वासके ते सुरक्षिते ॥ ८०
tatheti pratipadyaitatkrtvodvaaham kilaashu tam | ekasminsthaapayitvaa ca vaasake te surakshite || 80
„So soll es sein!“ willigte er ein, ließ sich schnell verheiraten
und quartierte beide Frauen scharf bewacht in ein und demselben Wohnhaus ein:
तां मृगाङ्कवतीमाद्यां वधूं कूटवधूं च ताम् । जगाम तीर्थयात्रायै मूढः कान्ताप्रियेच्छया ॥ ८१
taam mrgaankavatiimaadyaam vadhuum kuutavadhuum ca taam | jagaama tiirthayaatraayai muudhah kaantaapriyecchayaa || 81
die erste Braut Mrgaankavatii und die Pseudobraut. Dann begab der Trottel sich auf Wallfahrt,
dem Wunsch der Geliebten willfahrend.
स चोवास मनःस्वामी स्त्रीरूपोऽत्र तया सह । मृगाङ्कवत्यैकगृहे समानशयनासनः ॥ ८२
sa covaasa manahsvaamii striiruupo’tra tayaa saha | mrgaankavatyaikagrhe samaanashayanaasanah || 82
Und so lebte Manahsvaami im Frauenkörper mit Mrgaankavati unter einem Dach, das gemeinsame Lager mit ihr teilend.
तथा स्थितं कदाचित्तं सा मृगाङ्कवती निशि । शय्यागृहे रहोऽवादीद्बहिःसुप्ते परिच्छदे ॥ ८३
tathaa sthitam kadaacittam saa mrgaankavatii nishi | shayyaagrhe raho’vaadiidbahihsupte paricchade || 83
Eines Nachts, als er im Schlafgemach neben ihr lag, das Gesinde schlief draußen, flüsterte Mrgankavati ihm zu:
कथां कांचित्त्वमाख्याहि निद्रा नास्ति हि मे सखि । तच्छ्रुत्वाकथयत्सोऽस्यै स्त्रीरूपस्तां कथां युवा ॥ ८४
kathaam kaamcittvamaakhyaahi nidraa naasti hi me sakhi | tacchrutvaakathayatso’syai striiruupastaam kathaam yuvaa || 84
„Erzähl mir eine Geschichte, liebe Freundin, ich kann nicht schlafen!“
Als der junge Mann im Frauenkörper das hörte, erzählte er ihr diese Geschichte:
यत्रेलाख्यस्य राजर्षेः सूर्यवंशभुवः पुरा । प्राप्तस्य गौरीशापेन स्त्रीत्वं विश्वैकमोहनम् ॥ ८५
yatrelaakhyasya raajarsheh suuryavamshabhuvah puraa | praaptasya gauriishaapena striitvam vishvaikamohanam || 85
Wie dereinst Königrishi Ilaa aus dem Sonnengeschlecht, von Gauri verflucht,
eine Frauennatur bekam, die alle Welt um den Verstand brachte.
अन्योन्यदर्शनप्रीत्या देवोद्यानवनान्तरे । अभूद्बुधेन संयोगः समभूच्च पुरूरवाः ॥ ८६
anyonyadarshanapriityaa devodyaanavanaantare | abhuudbudhena samyogah samabhuucca puruuravaah || 86
Wie sie in einem Tempelhain nach Liebe auf den ersten Blick mit Budha zusammenfand,
wie aus dieser Verbindung Puruuravas entstand.
तां कथां कथयित्वा च धूर्तः पुनरुवाच सः । तदेवं देवतादेशान्मन्त्रौषधवशेन वा ॥ ८७
taam kathaam kathayitvaa ca dhuurtah punaruvaaca sah | tadevam devataadeshaanmantraushadhavashena vaa || 87
Nachdem der Schelm diese Episode erzählt hatte, fuhr er fort:
„Somit können auf göttlichen Befehl, gelenkt auch durch Orakel oder Drogen
पुरुषः स्त्री कदाचित्स्यात्स्त्री वा जातु पुमान्भवेत् । भवन्ति चैवं संयोगाः कामजा महतामपि ॥ ८८
purushah strii kadaacitsyaatstrii vaa jaatu pumaanbhavet | bhavanti caivam samyogaah kaamajaa mahataamapi || 88
ein Mann zur Frau, oder eine Frau zum Manne werden. Solche aus Liebe geborenen Verbindungen
kommen sogar unter den Höchsten vor.“
श्रुत्वैतत्तरुणी मुग्धा विवाहप्रोषितानुका । सा मृगाङ्कवती स्माह विश्वस्ता सहवासतः ॥ ८९
shrutvaitattarunii mugdhaa vivaahaproshitaanukaa | saa mrgaankavatii smaaha vishvastaa sahavaasatah || 89
Als die junge Mrgankavati das hörte, war sie verlegen, weil sie gleich nach der Hochzeit
den Lüstling auf Reisen geschickt hatte, und vertraute ihrer Mitbewohnerin an:
श्रुत्वैतां मे कथामेतदङ्गं सिमिसिमायते । हृदयं सीदतीवेदं तदेतत्सखि किं वद ॥ ९०
shrutvaitaam me kathaametadangam simisimaayate | hrdayam siidatiivedam tadetatsakhi kim vada || 90
„Als ich deine Geschichte hörte, krampfte sich mein Leib zusammen, und das Herz blieb mir fast stehen!
Sag, Freundin, was hat das zu bedeuten?“
तच्छ्रुत्वा सोऽङ्गनारूपो विप्रः पुनरुवाच ताम् । एतानि कामचिह्नानि नन्वपूर्वाणि ते सखि ॥ ९१
tacchrutvaa so’nganaaruupo viprah punaruvaaca taam | etaani kaamacihnaani nanvapuurvaani te sakhi || 91
Als der Brahmane in Frauengestalt das hörte, sagte er zu ihr: „Liebe Freundin, das sind ganz neue Liebessymptome an dir.
मयैतान्यनुभूतानि निगूहे नह्यहं तव । इति तेनोदितावादीत्सा मृगाङ्कवती शनैः ॥ ९२
mayaitaanyanubhuutaani niguuhe nahyaham tava | iti tenoditaavaadiitsaa mrgaankavatii shanaih || 92
Die hatte ich auch schon mal verspürt, das will ich dir nicht verhehlen.“ Nach diesen Worten sagte Mrgankavati zögernd:
सखि प्राणसमा त्वं मे तत्कालज्ञा न वच्मि किम् । अपि पुंसः प्रवेशः स्यादुपायेन हि केनचित् ॥ ९३
sakhi praanasamaa tvam me tatkaalajnaa na vacmi kim | api pumsah praveshah syaadupaayena hi kenacit || 93
„Freundin, du bist wie mein Leben mir lieb. Warum sollt‘ ich dir nicht sagen, wofür ich den rechten Zeitpunkt kenne?
Wenn aber ein Mann hier eindringen wollte, muß ihm dann nicht jemand geholfen haben?“
एवमुक्तवतीमेतां स च लब्धाशयस्तदा । प्राह धूर्तपतेः शिष्यो यद्येवं तद्वदामि ते ॥ ९४
evamuktavatiimetaam sa ca labdhaashayastadaa | praahadhuurtapateh shishyo yadyevam tadvadaami te || 94
Nun, da der gelehrige Schüler des Oberschelms einen Zugang zu ihrem Herzen gefunden hatte,
sagte er: „Wenn das so ist, dann sag ich’s dir:
वैष्णवोऽस्ति प्रसादो मे येनाहं स्वेच्छया निशि । पुरुषः स्यां तदेषोऽद्य भवामि त्वत्कृते पुमान् ॥ ९५
vaishnavo’sti prasaado me yenaaham svecchayaa nishi | purushah syaam tadesho’dya bhavaami tvatkrte pumaan || 95
Gott Vishnu erwies mir die Gnade, wonach ich des Nachts, wenn ich will, ein Mann sein kann.
Und ein Mann will ich jetzt deinetwegen sein.“
इत्युक्त्वा स मनःस्वामी निष्कृष्य गुलिकां मुखात् । यौवनोद्दाममात्मानं तस्यै कान्तमदर्शयत् ॥ ९६
ityuktvaa sa manahsvaamii nishkrshya gulikaam mukhaat | yauvanoddaamamaatmaanam tasyai kaantamadarshayat || 96
Nach dieser Ankündigung nahm Manahsvami das Kügelchen aus dem Mund und zeigte sich ihr,
wie er selbst war – jugendlich, ungestüm, wie sie ihn wollte.
ततः कथितविस्रम्भः सर्वस्वगतयन्त्रणः । कालोचितरसः कोऽपि तयोरासीद्रतोत्सवः ॥ ९७
tatah kathitavisrambhah sarvasvagatayantranah | kaalocitarasah ko’pi tayoraasiidratotsavah || 97
Danach auf das Gesagte vertrauend, ganz von Fesseln gelöst, kam zum Moment passend die Lust,
die sie beide gar fröhlich Hochzeit feiern ließ.
अथ तत्र तया साकं स मन्त्रिसुतभार्यया । तस्थौ द्विजो दिवा नारी रात्रौ च पुरुषो भवन् ॥ ९८
atha tatra tayaa saakam sa mantrisutabhaaryayaa | tasthau dvijo divaa naarii raatrau ca purusho bhavan || 98
So lebte der Brahmane dort mit der Frau des Ministersohnes – tagsüber als Frau und nachts als Mann.
आसन्नागमनं तं च बुद्ध्वा मन्त्रिसुतं दिनैः । तामादाय निशि स्वैरं पलाय्य स ययौ ततः ॥ ९९
aasannaagamanam tam ca buddhvaa mantrisutam dinaih | taamaadaaya nishi svairam palaayya sa yayau tatah || 99
Als Manahsvami erfuhr, daß der Ministersohn in den nächsten Tagen erwartet wurde,
nahm er Mrgankavati mit sich, als er in der Nacht die Flucht ergriff.
एतस्मिंश्च कथासंधौ मूलदेवः स तद्गुरुः । बुद्ध्वा तदखिलं भूत्वा भूयो वृद्धद्विजाकृतिः ॥ १००
etasmimshca kathaasamdhau muuladevah sa tadguruh | buddhvaa tadakhilam bhuutvaa bhuuyo vrddhadvijaakrtih || 100
An diesem Punkt der Geschichte wußte sein Lehrer Muladeva über alles bescheid und erschien auf der Stelle,
wieder in der Form des alten Brahmanen,
शशिनानुगतः सख्या तरुणद्विजरूपिणा । आगत्य तं यशःकेतुं प्रह्वो राजानमब्रवीत् ॥ १०१
shashinaanugatah sakhyaa tarunadvijaruupinaa | aagatya tam yashahketum prahvo raajaanamabraviit || 101
begleitet von seinem Freund Shashin in Gestalt eines jungen Brahmanen.
Er trat vor König Yashahketu und sprach ihn wohlwollend an:
आनीतोऽयं मया पुत्रो देहि मे तां स्नुषामिति । ततः सम्मन्त्र्य स नृपः शापभीतस्तमभ्यधात् ॥ १०२
aaniito’yam mayaa putro dehi me taam snushaamiti | tatah sammantrya sa nrpah shaapabhiitastamabhyadhaat || 102
„Ich habe meinen Sohn geholt. Gib mir nun die Schwiegertochter.“ Die Verfluchung fürchtend,
überlegte der König und erklärte ihm sodann:
ब्रह्मन्न जाने क्व गता सा स्नुषा ते क्षमस्व तत् । अपराधात्सुतस्यार्थे ददामि स्वसुतां तव ॥ १०३
brahmanna jaane kva gataa saa snushaa te kshamasva tat | aparaadhaatsutasyaarthe dadaami svasutaam tava || 103
„Brahmane, ich weiß nicht, wohin deine Schwiegertochter verschwunden ist. Vergib mir!
Und weil ich so nachlässig war, biete ich dir meine Tochter an als Frau für deinen Sohn.“
इत्युक्त्वा धूर्तराजं तं कृतकक्रोधनिष्ठुरम् । विब्रुवाणं जरद्विप्ररूपं प्रार्थ्य स भूपतिः ॥ १०४
ityuktvaa dhuurtaraajam tam krtakakrodhanishthuram | vibruvaanam jaradvipraruupam praarthya sa bhuupatih || 104
Nachdem der König dem Schelmenkönig in seiner Verkleidung als alter Priester, die er mit vorgetäuschten,
wüsten Wutausbrüchen noch bekräftigte, das gesagt hatte, flehte Yashahketu um Nachsicht
तत्सख्ये कृततत्पुत्रव्यपदेशाय तां ददौ । तनयां शशिने तस्मै यथाविधि शशिप्रभां ॥ १०५
tatsakhye krtatatputravyapadeshaaya taam dadau | tanayaam shashine tasmai yathaavidhi shashiprabhaam || 105
und gab Freund Shashin, der sich als Sohn dieses Brahmanen vorgestellt hatte,
seine Tochter Shashiprabha den Vorschriften gemäß zur Ehefrau.
ततः स मूलदेवस्तौ तथाभूतौ वधूवरौ । आदाय स्वास्पदं प्रायाद्राजार्थेष्वकृतस्पृहः ॥ १०६
tatah sa muuladevastau tathaabhuutau vadhuuvarau | aadaaya svaaspadam praayaadraajaartheshvakrtasprhah || 106
Daraufhin nahm Muladeva die Beiden somit zum Brautpaar Gewordenen und ritt zu seiner Höhle,
ohne nach den königlichen Reichtümern zu lechzen.
तत्र तस्मिंश्च मिलिते मनःस्वामिन्यभून्महान् । विवादो मूलदेवाग्रे शशिनस्तस्य चोभयोः ॥ १०७
tatra tasmimshca milite manahsvaaminyabhuunmahaan | vivaado muuladevaagre shashinastasya cobhayoh || 107
Dort traf Manahsvami auf Shashin, und vor Muladeva entbrannte ein heftiges Wortgefecht zwischen den beiden.
मनःस्वाम्यब्रवीदेषा दीयतां मे शशिप्रभा । कन्यैव हि मयोदूढा प्रागसौ गुर्वनुग्रहात् ॥ १०८
manahsvaamyabraviideshaa diiyataam me shashiprabhaa | kanyaiva hi mayoduudhaa praagasau gurvanugrahaat || 108
Manahsvami behauptete: „Shashiprabhaa gebührt mir! Denn früher, als sie noch ein Mädchen war,
nahm ich sie mir, weil Muladeva, unser Lehrer, das so wollte!“
शशी जगाद कोऽस्यास्त्वं मूर्ख दारा इयं मम । अग्निसाक्षिकमेषा हि पित्रा मे प्रतिपादिता ॥ १०९
shashii jagaada ko’syaastvam muurkha daaraa iyam mama | agnisaakshikameshaa hi pitraa me pratipaaditaa || 109
Shashi widersprach: „Was hast du überhaupt mit ihr zu tun, du Trottel!
Sie ist meine Frau, weil ihr Vater sie mir in Gegenwart des Feuers zur Frau gab!“
एवं मायाबलप्राप्तराजपुत्रीनिमित्ततः । विवादासक्तयोर्नासीत्परिच्छेदस्तयोर्द्वयोः ॥ ११०
evam maayaabalapraaptaraajaputriinimittatah | vivaadaasaktayornaasiitparicchedastayordvayoh || 110
Und so konnten die beiden Streithähne ihren Konflikt der Königstochter wegen,
die beide nur durch einen Täuschungsakt erworben hatten, nicht entscheiden.
तद्राजंस्त्वं मम ब्रूहि तावत्कस्योपपद्यते । भार्या सा संशयं छिन्धि पूर्वोक्तः समयोऽस्ति ते ॥ १११
tadraajamstvam mama bruuhi taavatkasyopapadyate | bhaaryaa saa samshayam chindhi puurvoktah samayo’sti te || 111
Sag mir also, König: Wem soll als Ehefrau sie zufallen? Löse die Streitfrage. Unsere frühere Abmachung ist noch in Kraft!“
इति वेतालतः श्रुत्वा तस्मात्स्कन्धाग्रवर्तिनः । स त्रिविक्रमसेनस्तं नृपतिः प्रत्यभाषत ॥ ११२
iti vetaalatah shrutvaa tasmaatskandhaagravartinah | sa trivikramasenastam nrpatih pratyabhaashata || 112
Als er das von dem Untoten, der immer noch auf seiner Schulter saß, hörte, gab König Trivikramasena ihm zur Antwort:
मन्ये शशिन एवासौ भार्या न्याय्या नृपात्मजा । यस्मै प्रदत्ता प्रकटं पित्रा धर्म्येण वर्त्मना ॥ ११३
manye shashina evaasau bhaaryaa nyaayyaa nrpaatmajaa | yasmai pradattaa prakaTam pitraa dharmyena vartmanaa || 113
„Ich meine, Prinzessin Shashiprabhaa wurde Shashin nach Recht und Sitte übergeben,
da ihr Vater sich ganz offensichtlich nach dem Gesetz gerichtet hat.
मनःस्वामी तु तां भेजे चौर्याद्गान्धर्वधर्मतः । चौरस्य तु परस्वेषु स्वत्वं न्याय्यं न जातुचित् ॥ ११४
manahsvaamii tu taam bheje cauryaadgaandharvadharmatah | caurasya tu parasveshu svatvam nyaayyam na jaatucit || 114
Manahsvami aber hat sie betrügerisch, nach dem Gandharvenritual, wie ein Dieb geheiratet.
Und ein Dieb erwirbt erst recht kein Recht auf Eigentum am Eigentum anderer.“
इति तस्य वचो निशम्य राज्ञो वेतालः स ययौ पुनस्तदेव ।
सहसैव तदंसतः स्वधाम क्षितिपः सोऽपि तमन्ययाय तूर्णम् ॥ ११५
iti tasya vaco nishamya raajno vetaalah sa yayau punastadeva |
sahasaiva tadamsatah svadhaama kshitipah so’pi tamanyayaaya tuurnam || 115
Nachdem der Leichengeist des Königs Worte vernommen hatte, glitt er wieder von seiner Schulter herab,
rannte schnell zu seinem Wohnbaum, und der König eilte ihm nach.
इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे शशाङ्कवतीलम्बके द्वाविंशस्तरङ्गः ।
iti mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambake dvaavimshastarangah |
Damit endet das zweiundzwanzigste Kapitel im Buch Shashankavati aus dem Weltmeer der Erzählungen,
die der Dichterfürst Somadeba Bhatta kompniert hat.
