शशाङ्कवतीलम्बकः १२
एकोनविंशस्तरङ्गः ekonavimshastarangah| Die
neunzehnte Welle, Kapitel 19 alte Zählung: 86
द्वादशो वेतालः dvaadasho
vetaala Der 12. Vetala
स त्रिविक्रमसेनोऽथ पुनस्तं शिंशपातरुम्
। गत्वा प्राप्य च वेतालं राजा स्कन्धे चकार तम् ॥ १
sa trivikramaseno’tha punastam
shimshapaatarum | gatvaa praapya ca vetaalam raajaa skandhe cakaara tam || 1
Wieder ging König Trivikramasena
zum Ashokabaum. Er fand den Totengeist und hob ihn sich auf die Schulter.
प्रतस्थे च तमादाय तूष्णीमेव स पूर्ववत्
। ततो भूयस्तमाह स्म वेतालः सोंऽसपृष्ठतः ॥ २
pratasthe ca tamaadaaya
tuushniimeva sa puurvavat | tato bhuuyastamaaha sma vetaalah soM’saprshthatah
|| 2
Er brach auf und nahm ihn wortlos
mit sich. Da sprach, wiederum von seiner Schulter herab, der Totengeist:
राजन्नेवमनुद्विग्नः पर्याप्तमसि मे
प्रियः । तदेतां शृण्वखेदाय हृद्यामाख्यामि ते कथाम् ॥ ३
raajannevamanudvignah
paryaaptamasi me priyah | tadetaam shrnvakhedaaya hrdyaamaakhyaami te kathaam
|| 3
„König, daß du so vollends
ungebrochen weitermachst, gefällt mir an dir.
Darum erzähl ich dir diese
herzerfrischende Geschichte. Hör zu:
अङ्गदेशे यशःकेतुरिति राजाभवत्पुरा
। क्ष्मामाश्रितोऽन्ङ्गगुप्त्यर्थमदग्धोऽन्य इव स्मरः ॥ ४
angadeshe yashahketuriti
raajaabhavatpuraa | kshmaamaashrito’ngaguptyarthamadagdho‘nya iva smarah || 4
Einst war Yashahketu König im
Anga-Land. Er war wie ein anderer, unverbrannter Liebesgott,
auf die Erde gekommen, um Anga zu
schützen.
बाहुवीर्यजिताशेषवैरिवर्गस्य तस्य च
। दीर्घदर्शीत्यभूत्मन्त्री शक्रस्येव बृहस्पतिः ॥ ५
baahuviiryajitaasheshavairivargasya
tasya ca | diirghadarshiityabhuutmantrii shakrasyeva brhaspatih || 5
Nachdem er mit seiner Arme Kraft
die Schar seiner Feinde restlos besiegt hatte,
war wie bei Indra Brhaspati, der
weitsichtige Diirghadarshin sein Minister.
तस्मिन्मन्त्रिणि विन्यस्य राज्यं स
हतकण्टकम् । शनैः सुखैकसक्तोऽभूद्वयोरूपमदान्नृपः ॥ ६
tasminmantrini vinyasya raajyam
sa hatakantakam | shanaih sukhaikasakto’bhuudvayoruupamadaannrpah || 6
Auf diesen Minister wälzte der
König das von Schädlingen gesäuberte Reich ab und überließ sich,
einzig Kraft und Schönheit
ergeben, allmählich nur noch dem Genuss.
तस्थावन्तःपुरे शश्वनास्थाने प्रमदास्पदे
। शुश्रावरक्तिमद्गीतं वचनं न हितैषिणाम् ॥ ७
tasthaavantahpure
shashvanaasthaane pramadaaspade | shushraavaraktimadgiitam vacanam na
hitaishinaam || 7
Berauscht verweilte er in den Kissen
der Frauenhäuser, wo er verzückt dem Gesang,
nicht aber den Worten der
Wohlmeinenden lauschte.
रज्यति स्म च निश्चिन्तो जालवातायनेषु
सः । न पुना राजकार्येषु बहुच्छिद्रेषु जात्वपि ॥ ८
rajyati sma ca nishcinto
jaalavaataayaneshu sah | na punaa raajakaaryeshu bahucchidreshu jaatvapi || 8
Gedankenlos wie er war,
begeisterten ihn seine Netzwerkfenster mehr als die Staatsgeschäfte,
obwohl die noch viel größere Löcher
hatten.
दीर्घदर्शी तु तद्राज्यचिन्ताभारं समुद्वहम्
। अतिष्ठत्स महामन्त्री दिवानिशमतन्द्रितः ॥ ९
diirghadarshii tu
tadraajyacintaabhaaram samudvaham | atishthatsa mahaamantrii
divaanishamatandritah || 9
Der Große Minister Dirghadarshin
aber trug die Last der Sorgen ums Königreich unablässig weiter, bei Tag und bei
Nacht.
नाममात्रे कृतधृतिं प्रक्षिप्य व्यसने
नृपम् । मन्त्री राज्ञः श्रियं भुङ्क्ते दीर्घदर्शीह साम्प्रतम् ॥ १०
naamamaatre krtadhrtim prakshipya
vyasane nrpam | mantrii raajnah shriyam bhunkte diirghadarshiiha saampratam ||
10
„Jetzt hat Minister Dirghadarshin
den König, der froh sein kann, daß er’s dem Namen nach noch ist,
in den Ruin gestoßen und genießt
des Königs Macht in vollen Zügen!“
इत्युत्पन्ने महत्यत्र जनवादेऽथ गेहिनीम्
। स्वैरं मेधाविनीं नाम दीर्घदर्शी जगाद सः ॥ ११
ityutpanne mahatyatra
janavaade’tha gehiniim | svairam medhaaviniim naama diirghadarshii jagaada sah
|| 11
Als dieses Gerücht im Volk
zunehmend in Umlauf kam, sagte Dirghadarshin zu seiner Frau Medhaavinii:
प्रिये राज्ञि सुखासक्ते तद्भारं वहतोऽपि
मे । राज्यं भक्तितमेतेनेत्युत्पन्नमयशो जने ॥ १२
priye raajni sukhaasakte
tadbhaaram vahato’pi me | raajyam bhaktitametenetyuutpannamayasho jane || 12
„Meine Liebe, während der König
noch seinen Gelüsten frönt und ich seine Lasten trage,
wird im Volk die Verleumdung verbreitet: Der
reißt die Herrschaft an sich!“
लोकवादश्च मिथ्यापि महतामिह दोषकृत्
। त्याजितः किं न रामोऽपि जनवादेन जानकीम् ॥ १३
lokavaadashca mithyaapi
mahataamiha doshakrt | tyaajitah kim na raamo’pi janavaadena jaanakiim || 13
Das Geschwätz der Leute, wenn
auch gelogen, richtet Schaden an, auch unter Mächtigen.
War nicht gar Rama nach
Verleumdungen gezwungen, Sita, Janakas Tochter, zu verlassen?
तदत्र किं मया कार्यमित्युक्ते तेन
मन्त्रिणा । भार्या मेधाविनी धीरा सान्वर्था तमभाषत ॥ १४
tadatra kim mayaa kaaryamityukte
tena mantrinaa | bhaaryaa medhaavinii dhiiraa saanvarthaa tamabhashata || 14
Was soll ich denn jetzt tun?“
fragte der Minister seine Frau Medhaavinii.
Die standhafte Kluge Frau trug
ihren Namen zu Recht, und redete ihm gut zu:
तीर्थयात्रापदेशेन युक्त्यापृच्छ्य
महीपतिम् । कंचित्कालं विदेशं ते गन्तुं युक्तं महामते ॥ १५
tiirthayaatraapadeshena
yuktyaaprcchya mahiipatim | kamcitkaalam videsham te gantum yuktam mahaamate ||
15
„Frag den König unter dem
Vorwand, eine Wallfahrt antreten zu wollen, wann es für dich passend wäre,
eine Zeitlang ins Ausland zu
gehen, mein Schlauer!
एवं ते निःस्पृहस्यैष जनवादो निवर्त्स्यति
। त्वय्यस्थिते ततो राज्यमुद्वक्ष्यति नृपः स्वयम् ॥ १६
evam te nihsprhasyaisha janavaado
nivartsyati | tvayyasthite tato raajyamudvakshyati nrpah svayam || 16
Wenn du so offensichtlich frei
von Ehrgeiz bist, flaut die üble Nachrede bald ab.
In der Zeit deiner Abwesenheit
muß der König die Reichsgeschäfte selbst führen.
ततश्चास्य शनैरेतद्व्यसनं हानिमेष्यति
। आगतस्यात्र निर्गर्हा भावित्री मन्त्रिता च ते ॥ १७
tatashcaasya shanairetadvyasanam
haanimeshyati | aagatasyaatra nirgarhaa bhaavitrii mantritaa ca te || 17
Danach werden allmählich auch
seine Laster abklingen. Wenn du dann wieder hier bist,
wirst du dein Ministeramt
unangefochten weiter ausüben können.“
इत्युक्तो भार्यया गत्वा दीर्गधर्शी
तथेति सः । कथाप्रसङ्गे तं भूपं यशःकेतुं व्यजिज्ञपत् ॥ १८
ityukto bhaaryayaa gatvaa
diirgadharshii tatheti sah |kathaaprasange tam bhuupam yashahketum vyajijnapat
|| 18
Auf diese Worte seiner Frau sagte
Diirghadarshin „Du hast Recht!“ und ging zu König Yashahketu,
um ihn im Verlauf ihrer
Unterhaltung ins Bild zu setzen:
अनुजानीहि मां राजन्दिवसान्कांश्चिदप्यहम्
। व्रजामि तीर्थयात्रायै धर्मो हि प्रेप्सितः स मे ॥ १९
anujaaniihi maam
raajandivasaankaamshcidapyaham | vrajaami tiirthayaatraayai dharmo hi prepsitah
sa me || 19
„Gestatte mir, o König, für ein
paar Tage auf Pilgerfahrt zu gehen. Mein Pflichtenkatalog verlangt’s von mir!“
तच्छ्रुत्वा सोऽब्रवीद्राजा मैवं तीर्थैर्विना
परः । दानादिः किं न धर्मोऽस्ति स्वर्ग्यस्ते स्वगृहेष्वपि ॥ २०
tacchrutvaa so’braviidraajaa
maivam tiirthairvinaa parah | daanaadih kim na dharmo’sti svargyaste
svagrheshvapi || 20
Als der König ihn so hörte, fragte
er: „Warum kannst du nicht ohne diese Wallfahrten
von zuhause aus deinen heiligen
Pflichten, mit frommen Gaben und so weiter, Genüge tun?“
अथावोचत्स मन्त्री तमर्थशुद्ध्यादि
मृग्यते । दानादौ नित्यशुद्धानि तीर्थानि नृपते पुनः ॥ २१
athaavocatsa mantrii
tamarthashuddhyaadi mrgyate | daanaadau nityashuddhaani tiirthaani nrpate punah
|| 21
Darauf erwiderte der Minister: „Reinheit,
die vom Reichtum kommt, will jedesmal wieder
mit frommen Spenden erneuert
sein. Ewige Reinheit wiederum kommt nur von den heiligen Badeplätzen, o König!“
यावच्च यौवनं राजंस्तावद्गम्यानि धीमता
। अविश्वास्ये शरीरे हि संगमस्तैः कुतोऽन्यदा ॥ २२
yaavacca yauvanam
raajamstaavadgamyaani dhiimataa | avishvaasye shariire hi samgamastaih
kuto’nyadaa || 22
Solange er jung ist, o König, wandert
der Kluge zu den heiligen Quellen. Wie soll er sie denn sonst erreichen,
wenn er sich auf seinen Körper
nicht mehr verlassen kann?“
इति तस्मिन्वदत्येव राज्ञि चैवं निषेधति
। प्रविश्यात्र प्रतीहारो राजानं तं व्यजिज्ञपत् ॥ २३
iti tasminvadatyeva raajni caivam
nishedhati | pravishyaatra pratiihaaro raajaanam tam vyajijnapat || 23
Während er den König noch zu
überzeugen und der ihn davon abzubringen suchte,
kam ein Torwächter herein und
meldete dem König:
देव व्योमसरोमध्यमंशुमाली विगाहते ।
तदुत्तिष्ठत सैषा वः स्नानवेलातिवर्तते ॥ २४
deva vyomasaromadhyamamshumaalii
vigaahate | taduttishthata saish vah snaanavelaativartate || 24
„Gebieter, die Sonne planscht da
schon im Meer des Himmels. Darum erhebt Euch, denn Eure Badezeit läuft auch
bald ab!“
श्रुत्वैतत्सहसा स्नातुमुदतिष्ठन्महीपतिः
। यात्रोन्मुखः स मन्त्री च तं प्रणम्य गृहं ययौ ॥ २५
shrutvaitatsahasaa
snaatumudatishthanmahiipatih | yaatronmukhah sa mantrii ca tam pranamya grham
yayau || 25
Als der Erdenhirt das hörte,
sprang er eilends auf, um zu baden. Der Minister freute sich auf seine
Wallfahrt,
verneigte sich vor ihm und ging
nach Hause.
तत्रावस्थाप्य भार्यां तामनुयात्रानिवारिताम्
। स प्रतस्थे ततो युक्त्या स्वभृत्यैरप्यतर्कितः ॥ २६
tatraavasthaapya bhaaryaam
taamanuyaatraanivaaritaam | sa pratasthe tato yuktyaa svabhrtyairapyatarkitah
|| 26
Dort ließ er seine Frau zurück
und untersagte ihr, ihm zu folgen. Von seinen Dienern unbemerkt, schlich er davon.
एकाकी च भ्रमंस्तांस्तान्देशांस्तीर्थानि
च व्रजन् । स प्राप पुण्डविषयं दीर्घदर्शी सुनिश्चयः ॥ २७
ekaakii ca
bhramamstaamstaandeshaamstiirthaani ca vrajan | sa praapa pundavishayam
diirghadarshii sunishcayah || 27
So wanderte er allein zu den
Wallfahrtsorten, mal in diesem, mal in jenem Landstrich.
Und so kam der unverdrossene
Dirghadarshin auch in die Gegend von Pundra am Golf von Bengalen.
तत्र पत्तन एकस्मिन्नदूरेऽब्धेः प्रविश्य
सः । एकं देवकुलं शैवं तत्प्राङ्गण उपाविशत् ॥ २८
tatra pattana
ekasminnaduure’bdheh pravishya sah | ekam devakulam shaivam tatpraangana
upaavishat || 28
In der Siedlung Pattana betrat er
einen unweit der Küste gelegenen Shivatempel und setzte sich in den
angrenzenden Hof.
तत्रार्ककरसंतापक्लान्तं दूराध्वधूसरम्
। ददर्श निधिदत्ताख्यो वणिग्देवार्चनागतः ॥ २९
tatraarkakarasamtaapaklaantam
duuraadhvadhuusaram | dadarsha nidhidattaakhyo vanigdevaarcanaagatah || 29
Vom Sonnenbrand ausgelaugt und
staubbedeckt vom langen Weg - so sah ihn dort ein gewisser Nidhidatta,
ein Kaufmann, der sich zum Gottesdienst
eingefunden hatte.
स तं तथाविधं दृष्ट्वा सोपवीतं सुलक्षणम्
। सम्भाव्य चोत्तमं विप्रमातिथेयोऽनयद्गृहम् ॥ ३०
sa tam tathaavidham drshtvaa
sopaviitam sulakshanam | sambhaavya cottamam vipramaatitheyo’nayadgrham || 30
In diesem Zustand, mit heiliger
Schnur sichtbar markiert, erkannte er in ihm den trefflichen Brahmanen und lud
ihn,
weil er ein gastfreundlicher
Mensch war, zu sich nach Hause ein.
तत्र चापूजयत्स्नानभोजनाद्यैस्तमुत्तमैः
। कः कुतस्त्वं क्व यासीति विश्रान्तं च स पृष्टवान् ॥ ३१
tatra
caapuujayatsnaanabhojanaadyaistamuttamaih | kah kutastvam kva yaasiiti
vishraantam ca sa prshtavaan || 31
Dort begrüßte er ihn freundlich, ließ
ihn sich waschen, gab ihm bestes Essen und nachdem er sich erholt hatte, fragte
er ihn:
„Wer bist du? Woher kommst du, wohin gehst
du?“
दीर्घदर्शीति विप्रोऽहमङ्गदेशादिहागतः
। तीर्थयात्रार्थमित्येव गाम्भीर्यात्सोऽप्युवाच तम् ॥ ३२
diirghadarshiiti
vipro’hamangadeshaadihaagatah | tiirthayaatraarthamityeva
gaambhiiryaatso’pyuvaaca tam || 32
„Ich bin der Brahmane
Dirghadarshin und komme aus dem Angaland. Hierher kam ich auf meiner
Pilgerreise“,
antwortete er zurückhaltend.
ततः स निधिदत्तोऽपि तं जगाद महावणिक्
। सुवर्णद्वीपगमनायोद्यतोऽहं वणिज्यया ॥ ३३
tatah sa nidhidatto’pi tam
jagaada mahaavanik | suvarnadviipagamanaayodyato’ham vanijyayaa || 33
Darauf eröffnete ihm der Kaufherr
Nidhidatta: „Ich beabsichtige in Geschäften nach Suvarnadviipa, der Goldenen
Insel, zu segeln.
तत्त्वं तिष्ठेह मद्गेहे यावदेष्याम्यहं
ततः । तीर्थयात्रापरिश्रान्तो विश्रान्तो ह्यथ यास्यसि ॥ ३४
tattvam tishtheha madgehe
yaavadeshyaamyaham tatah | tiirthayaatraaparishraanto vishraanto hyatha
yaasyasi || 34
Darum hüte du mein Haus, während
ich unterwegs bin.
So lange erholst du dich von den
Mühen deiner Pilgerfahrt. Danach wandere weiter.“
तच्छ्रुत्वा सोऽब्रवीद्दीर्घदर्शी तर्हि
ममेह किम् । त्वयैव सह यास्यामि सार्थवाह यथासुखम् ॥ ३५
tacchrutvaa
so’braviiddiirghadarshii tarhi mameha kim | tvayaiva saha yaasyaami
saarthavaaha yathaasukham || 35
Darauf entgegnete Dirghadarshin:
„Was soll ich denn hier? Viel lieber wäre ich mit dir unterwegs, Großer
Kauffahrer!“
एवमस्त्विति तेनोक्ते साधुना सोऽथ तद्गृहे
। चिरादवाप्तशयनो निशां मन्त्री निनाय ताम् ॥ ३६
evamastviti tenokte saadhunaa
so’tha tadgrhe | ciraadavaaptashayano nishaam mantrii ninaaya taam || 36
„So soll es sein.“ Sagte der
Rechtschaffene, und der Minister verbrachte die Nacht in seinem Haus,
das endlich wieder ein Bett
hatte.
अन्येद्युरथ तेनैव वणिजा सह वारिधिम्
। गत्वारुरोह तद्भाण्डपूर्णं प्रवहणं च सः ॥ ३७
anyedyuratha tenaiva vanijaa saha
vaaridhim | gatvaaruroha tadbhaandapuurnam pravahanam ca sah || 37
Am nächsten Tag ging er mit dem
Kaufmann ans Meer und bestieg sein mit Waren vollgeladenes Schiff.
तेन गच्छन्प्रवहणेनाब्धिमद्भुतभीषणम्
। विलोकयन्स सम्प्राप स्वर्णद्वीपं क्रमेण तत् ॥ ३८
tena
gacchanpravahanenaabdhimadbhutabhiishanam | vilokayansa sampraapa svarnadviipam
kramena tat || 38
Auf diesem Schiff segelnd sah er
den wunderschönen, erhaben wogenden Ozean. So erreichte er im Nu die Goldene
Insel.
क्व मन्त्रिमुख्यता चास्य क्व वाध्वोल्लन्घिताम्बुधिः
। अयशोभीरवः किं न कुर्वते बत साधवः ॥ ३९
kva mantrimukhyataa caasya kva
vaadhvollanghitaambudhih | ayashobhiiravah kim na kurvate bata saadhavah ||
39
Was seine Spitzenstellung als
Minister damit zu tun hatte, daß er den Ozean durchkreuzte?
Was macht ein Ehrenwerter nicht
alles aus Furcht entehrt zu werden!
तत्र द्वीपे समं तेन कंचित्कालमुवास
सः । वणिजा निधिदत्तेन कुर्वता क्रयविक्रयौ ॥ ४०
tatra dviipe samam tena
kamcitkaalamuvaasa sah | vanijaa nidhidattena kurvataa krayavikrayau || 40
Auf der Insel ließ er sich eine
Zeit lang mit dem Kaufmann Nidhidatta nieder, während der seine Handelsgeschäfte
abwickelte.
आगच्छंश्च ततोऽकस्मात्तद्युक्तो वहनस्थितः
। कल्पवृक्षं ददर्शाब्धावूर्मेः पश्चात्समुत्थितम् ॥ ४१
aagacchamshca
tato’kasmaattadyukto vahanasthitah | kalpavrksham dadarshaabdhaavuurmeh
pashcaatsamutthitam || 41
Als er mit ihm auf dem Schiff
zurücksegelte, sah er von Westen her einen Wunschbaum aus den Meereswellen
aufsteigen.
प्रवालशाखासुभगैः स्कन्धैर्जाम्बूनदोज्ज्वलैः
। फलैर्मणिमयैः कान्तैः कुसुमैश्चोपशोभितम् ॥ ४२
pravaalashaakhaasubhagaih
skandhairjaambuunadojjvalaih | phalairmanimayaih kaantaih
kusumaishcopashobhitam || 42
Er war geschmückt mit
wohlgeformten Korallen, golden glitzernden Ästen,
an denen Früchte aus Edelstein
unter lieblich duftenden Blüten hingen.
तस्य स्कन्धे च सद्रत्नपर्यङ्कोत्सङ्गवर्तिनीम्
। कन्यामत्यद्भुताकारकमनीयामवैक्षत ॥ ४३
tasya skandhe ca
sadratnaparyankotsangavartiniim | kanyaamatyadbhutaakaarakamaniiyaamavaikshata
|| 43
Vor dem Baumstamm stand eine mit
Juwelen besetzte Liegecouch,
auf der er eine junge Frau von
überirdisch schöner Erscheinung ruhen sah.
अहो किमेतदित्येवं यावद्ध्यायति स क्षणम्
। तावत्सा वीणिनी कन्या गातुमेवं प्रचक्रमे ॥ ४४
aho kimetadityevam
yaavaddhyaayati sa kshanam | taavatsaa viininii kanyaa gaatumevam pracakrame ||
44
Als er noch für einen Moment
dachte: „He, was ist das denn?“ begann die Jungfer schon zur Laute zu singen:
यत्कर्मबीजमुप्तं येन पुरा निश्चितं
स तद्भुङ्क्ते ।
पूर्वकृतस्य हि शक्यो विधिनापि न कर्तुमन्यथाभावः
॥ ४५
yatkarmabiijamuptam yena puraa
nishcitam sa tadbhunkte |
puurvakrtasya hi shakyo
vidhinaapi na kartumanyathaabhaavah || 45
‚Den Karmasamen, den einer einst
gesät, muß er bestimmt noch auskosten.
Was im früheren Leben er getan, macht
nicht mal mehr das Schicksal ungeschehen.‘
इत्युद्गाय क्षणात्तस्मिन्नम्भोधौ दिव्यकन्यका
। सकल्पद्रुमपर्यङ्कशय्यात्रैव ममज्ज सा ॥ ४६
ityudgaaya
kshanaattasminnambhodhau divyakanyakaa | sakalpadrumaparyankashayyaatraiva
mamajja saa || 46
Nachdem sie das gesungen hatte, tauchte die
himmlische Jungfrau
samt Wunschbaum und Sofaliege
wieder im Weltmeer unter.
किमप्यपूर्वमद्येदं मया दृष्टमिहाद्भुतम्
। क्वाब्धिः क्व दृष्टनष्टोऽत्र गायद्दिव्याङ्गनस्तरुः ॥ ४७
kimapyapuurvamadyedam mayaa
drshtamihaadbhutam | kvaabdhih kva drshtanashto’tra gaayaddivyaanganastaruh ||
47
‚Heute habe ich hier etwas so unglaublich
Schönes gesehen – einen Baum im Meer,
darunter eine Frau, die singt
und, kaum hast du sie gesehen, wieder verschwindet.
यदि वा वन्द्य एषोऽब्धिराकारः शश्वदीदृशाम्
। लक्ष्मीन्दुपारिजाताद्या नास्मात्ते ते किमुद्गताः ॥ ४८
yadi vaa vandya
esho’bdhiraakaarah shashvadiidrshaam | lakshmiindupaarijaataadyaa naasmaatte te
kimudgataah || 48
Vielleicht ist aber dieser
bemerkenswerte Wasserraum immer so? Daß die Glücksgöttin,
der Mond, der Paradiesbaum und manch andere
wundersame Geschöpfe aus ihm hervorgehen?‘
इति तं चिन्तयन्तं च तत्क्षणं दीर्घदर्शिनम्
। विलोक्य विस्मयाविष्टं कर्णधारादयोऽब्रुवन् ॥ ४९
iti tam cintayantam ca tatkshanam
diirghadarshinam | vilokya vismayaavishtam karnadhaaraadayo’bruvan || 49
Als der Steuermann und die
anderen Seeleute Dirghadarshin, den zutiefst Erstaunten,
so in Gedanken versunken
beobachteten, sagten sie:
एवमेषा सदैवेह दृश्यते वरकन्यका । निमज्जति
च तत्कालं तवैतद्दर्शनं नवम् ॥ ५०
evameshaa sadaiveha drshyate
varakanyakaa | nimajjati ca tatkaalam tavaitaddarshanam navam || 50
„Das schöne Kind sieht man immer hier,
auch, wie sie gleich wieder abtaucht. Für Euch muß dieser Anblick neu sein.“
इत्युक्तस्तैः समं तेन निधिदत्तेन स
क्रमात् । मन्त्री चित्रीयमाणोऽब्धेस्तीरं पोतगतोऽभ्यगात्॥ ५१
ityuktastaih samam tena
nidhidattena sa kramaat | mantrii citriiyamaano’bdhestiiram potagato’bhyadhaat
|| 51
So erklärten sie ihm das, aber
der Minister hing noch lange seinen Gedanken nach.
Irgendwann gelangten er und
Nidhidatta auf ihrem Schiff allmählich wieder an die Küste.
तत्रोत्तारितभाण्डेन तेनैव वणिजा सह
। जगाम हृष्टभृत्येन सोत्सवं सोऽथ तद्गृहम् ॥ ५२
tatrottaaritabhaandena tenaiva
vanijaa saha | jagaama hrshtabhrtyena sotsavam so’tha tadgrham || 52
Dort entluden sie das Schiff und
gingen, er und der Kaufmann, der seine Diener zu ihrer Zufriedenheit entlohnt
hatte,
in dessen festlich geschmücktes
Domizil.
स्थित्वा नातिचिरं तत्र निधिदत्तमुवाच
तम् । सार्थवाह भवद्गेहे विश्रान्तोऽहं चिरं सुखम् ॥ ५३
sthitvaa naaticiram tatra
nidhidattam uvaaca tam | saarthavaaha bhavadgehe vishraanto’ham ciram sukham ||
53
Nachdem Dirghadarshin dort nicht
allzu lange verweilt hatte, sprach er zu Nidhidatta:
„Großer Kaufherr, in deinem Haus
habe ich mich lange genug erholt.
इदानीं गन्तुमिच्छामि स्वदेशं भद्रमस्तु
ते । इत्युक्त्वा तमनिच्छन्तमप्यामन्त्र्य वणिक्पतिम् ॥ ५४
idaaniim gantumicchaami svadesham
bhadramastu te | ityuktvaa tamanicchantamapyaamantrya vanikpatim || 54
Ich will in mein Land
zurückkehren. Lebe wohl!“ So verabschiedete er sich von dem Kaufherrn, der ihn
nur widerwillig ziehen ließ.
दीर्घदर्शी स सत्त्वैकसहायः प्रस्थितस्ततः
। क्रमोल्लङ्घितदूराध्वा प्रापाङ्गविषयं निजम् ॥ ५५
diirghadarshii sa
sattvaikasahaayah prasthitastatah | kramollanghitaduuraadhvaa
praapaangavishayam nijam || 55
Mit seinem Mut als einzigem
Genossen brach er auf und legte den langen Weg zurück,
bis er endlich in Anga, seinen
heimischen Gefilden, anlangte.
तत्र तं ददृशुश्चारा बहिर्नगरमागतम्
। ये यशःकेतुना राज्ञा प्राङ्न्यस्तास्तद्गवेषणे ॥ ५६
tatra tam dadrshushcaaraa
bahirnagaramaagatam | ye yashahketunaa raajnaa praangnyastaastadgaveshane || 56
Als er sich der Stadt näherte,
entdeckten ihn die Späher, die König Yashahketu zuvor ausgesand hatte,
um nach ihm Ausschau zu halten.
तैश्च गत्वा स विज्ञप्तश्चारै राजा
अभ्यगात् । स्वयं निर्गत्य नगरात्तद्विश्लेषसुदुःखितः ॥ ५७
taishca gatvaa sa
vijnaptashcaarai raajaa abhyagaat | svayam nirgatya
nagaraattadvishleshasuduhkhitah || 57
Von den Kundschaftern
unterrichtet ging der König, der unter der Trennung sehr gelitten hatte,
höchstselbst vor die Stadt.
उपेत्य च परिष्वङ्गपूर्वं तमभिनन्द्य
सः । निनायाभ्यन्तरं भूपश्चिराध्वक्षामधूसरम् ॥ ५८
upetya ca parishvangapuurvam
tamabhinandya sah | ninaayaabhyantaram bhuupashciraadhvakshaamadhuusaram || 58
Er trat auf ihn zu und hieß ihn
mit einer Umarmung willkommen.
Sodann geleitete König Yashahketu
den vom langen Weg ausgemergelten und schmutzbedeckten Mann ins Innere.
त्यक्त्वास्मिन्किं त्वया नीतं न परं
बत मानसम् । यावच्छरीरमप्येतन्निःस्नेहपरुषां दशाम् ॥ ५९
tyaktvaasminkim tvayaa niitam na
param bata maanasam | yaavacchariiramapyetannihsnehaparushaam dashaam || 59
„Konntest du deinen Geist zu
nichts Besserem gebrauchen, als mich hier sitzen zu lassen
und deinen Körper uneingeölt
rauhen Bedingungen auszusetzen!
किं वा भगवतो वेत्ति भवितव्यस्य को
गतिम् । यदकस्मात्तवैषाभूत्तीर्थादिगमने मतिः ॥ ६०
kim vaa bhagavato vetti
bhavitavyasya ko gatim | yadakasmaattavaishaabhuuttiirthaadigamane matih || 60
Doch wer kennt schon des Schicksalsgottes
verschlung‘ne Wege,
daß du plötzlich auf die Idee
kommst, Wallfahrts- und andere Orte zu besuchen?
तद्ब्रूहि के त्वया भ्रान्ता देशा दृष्टं
च किं नवम् । इति तत्र च तं राजा स जगाद स्वमन्त्रिणम् ॥ ६१
tadbruuhi ke tvayaa bhraantaa
deshaa drshtam ca kim navam | iti tatra ca tam raajaa sa jagaada svamantrinam
|| 61
Berichte also, welche Länder du
bereist und was du Neues gesehen hast!“ So stellte der König seinen Minister
zur Rede.
ततः सुवर्णद्वीपान्तं सोऽध्वानं वर्णयन्क्रमात्
। अब्धावुद्गमिनीं तस्मै तां दृष्टां दिव्यकन्यकाम् ॥ ६२
tatah suvarnadviipaantam
so’dhvaanam varnayankramaat | abdhaavudgaminiim tasmai taam drshtaam
divyakanyakaam || 62
Der schilderte ihm sogleich
seinen Weg nach Suvarnadviipa in allen Einzelheiten, auch wie er zusah,
als die wundersame Jungfrau aus den Fluten
auftauchte.
गायन्तीं त्रिजगत्सारभूतां कल्पतरुस्थिताम्
। यथावत्कथयामास दीर्घदर्शी महीभृते ॥ ६३
gaayantiim trijagatsaarabhuutaam
kalpatarusthitaam | yathaavatkathayaamaasa diirghadarshii mahiibhrte || 63
Und so kam es, daß Dirghadarshin
dem König von dieser Prachtschöpfung der Dreiwelt erzählte,
wie sie da unterm Wunschbaum saß
und Lieder sang.
स तां श्रुत्वैव च नृपस्तथा स्मरवशोऽभवत्
। यथा तया विना मेने निष्फले राज्यजीविते ॥ ६४
sa taam shrutvaiva ca nrpastathaa
smaravasho’bhavat | yathaa tayaa vinaa mene nishphale raajyajiivite || 64
Kaum hatte der König von ihr
gehört, war er schon in sie verliebt, und zwar dermaßen,
daß ihm schien, seine königliche
Existenz sei ohne sie wertlos.
जगाद च तमेकान्ते नीत्वा स्वसचिवं तदा
। द्रष्टव्यासौ महावश्यं जीवितं नास्ति मेऽन्यथा ॥ ६५
jagaada ca tamekaante niitvaa
svasacivam tadaa | drashtavyaasau mahaavashyam jiivitam naasti me’nyathaa || 65
Das sagte er seinem Minister auch
unter vier Augen: „Ich muß sie unbedingt sehen! Sonst kann ich nicht mehr
leben.
यामि त्वदुक्तेन पथा प्रणम्य भवितव्यताम्
। निवारणीयो नाहं ते नानुगम्यश्च सर्वथा ॥ ६६
yaami tvaduktena pathaa pranamya
bhavitavyataam | nivaaraniiyo naaham te naanugamyashca sarvathaa || 66
Ich beuge mich meinem Schicksal
und nehme denselben Weg, den du mir beschrieben hast.
Versuch gar nicht erst, mich
davon abzubringen, und fahr mir auf keinen Fall hinterher!
गुप्तमेको हि यास्यामि राज्यं रक्ष्यं
तु मे त्वया । मद्वचो मान्यथा कार्षीः शापितोऽसि ममासुभिः ॥ ६७
guptameko hi yaasyaami raajyam
rakshyam tu me tvayaa | madvaco maanyathaa kaarshiih shaapito’si mamaasubhih ||
67
Allein geh ich unbemerkt. Handle
nicht entgegen meinem Wort, sonst wirst du von meinen Totengeistern verflucht
sein!“
इत्युक्त्वा तत्प्रतिवचो निरस्य विससर्ज
तम् । मन्त्रिणं स्वगृहं राजा चिरोत्कं स्वजनं प्रति ॥ ६८
ityuktvaa tatprativaco nirasya
visasarja tam | mantrinam svagrham raajaa cirotkam svajanam prati || 68
So sprach der König, verwarf
jedes Widerwort und schickte den Minister zu sich nach Hause,
wo seine Angehörigen ihn schon
lange erwarteten.
तत्रानल्पोत्सवेऽप्यासीद्दीर्घदर्शी
सुदुर्मनाः । स्वामिन्यसाध्यव्यसने सुखं सन्मन्त्रिणां कुतः ॥ ६९
tatraanalpotsave’pyaasiiddiirghadarshii
sudurmanaah | svaaminyasaadhyavyasane sukham sanmantrinaam kutah || 69
Dort blieb Dirghadarshin trotz
aller Feierlichkeiten bedrückt.
Wie könnten Minister bei
unheilbar verrückten Herren auch glücklich sein?
अन्येद्युश्च स तद्धस्तन्यस्तराज्यभरो
नृपः । यशःकेतुस्ततः प्रायान्निशि तापसवेषभृत् ॥ ७०
anyedyushca sa
taddhastanyastaraajyabharo nrpah | yashahketustatah praayaannishi
taapasaveshabhrt || 70
Am nächsten Tag übertrug König
Yashahketu ihm die Regierungslast und wanderte in der Nacht als Bettler
verkleidet davon.
गच्छंश्च कुशनाभाख्यं मुनिं मार्गे
ददर्श सः । सोऽत्र तं तापसाकल्पं प्रणतं मुनिरादिशत् ॥ ७१
gacchamshca kushanaabhaakhyam
munim maarge dadarsha sah | so’tra tam taapasaakalpam pranatam muniraadishat ||
71
Bei seiner Wanderung traf er
unterwegs den Weisen Kushanaabha.
Der verneigte sich vor dem König
im Bettelgewand und weissagte:
लक्ष्मीदत्तेन वणिजा सह पोतेन वारिधौ
। गत्वा प्राप्यसि तामिष्टां कन्यां व्रज निराकुलः ॥ ७२
lakshmiidattena vanijaa saha
potena vaaridhau | gatvaa praapyasi taamishtaam kanyaam vraja niraakulah || 72
„Du wirst auf dem Schiff des
Kaufmanns Lakshmidatta übers Meer segeln und das ersehnte Mädchen finden. Geh
unbesorgt!“
इति तद्वचसा प्रीतस्तं प्रणम्य स पार्थिवः
। गच्छन्देशान्नदीरद्रीन्क्रान्त्वा तं प्रापदम्बुधिम् ॥ ७३
iti tadvacasaa priitastam
pranamya sa paarthivah | gacchandeshaannadiiradriinkraantvaa tam
praapadambudhim || 73
Von diesen Worten bestärkt,
verneigte der König sich vor ihm.
Auf seiner Wanderung Länder,
Flüsse, Bergfelsen überquerend gelangte er ans Meer.
सुतारशङ्खधवलैर्वीचिभ्रूभिर्विकस्वरैः
। वीक्षमाणमिवावर्तनेत्रैरातिथ्यसम्भ्रमात् ॥ ७४
sutaarashankhadhavalairviicibhruubhirvikasvaraih
| viikshamaanamivaavartanetrairaatithyasambhramaat || 74
Mit ihren weitoffenen Augen unter
gewellten Brauen, die Augäpfel weiße
Muscheln,
schien die freudig erregte See
den Betrachter gastfreundlich einzuladen.
तत्तीरे वणिजा तेन मुनिप्रोक्तेन संगतिः
। लक्ष्मीदत्तेन जज्ञेऽस्य स्वर्णद्वीपं यियासुना ॥ ७५
tattiire vanijaa tena
muniproktena samgatih | lakshmiidattena jajne’sya svarnadviipam yiyaasunaa ||
75
Dort an der Küste traf er auf den
von dem Weisen vorhergesagten Kauffahrer Lakshmidatta,
der gerade nach Suvarnadviipa
aufbrechen wollte.
तेनैव सह चक्राङ्कपादमुद्रादिदर्शनात्
। प्रह्वेणारुह्य वहनं प्रतस्थे सोऽम्बुधौ नृपः ॥ ७६
tenaiva saha
cakraankapaadamudraadidarshanaat | prahvenaaruhya vahanam pratasthe so’mbudhau
nrpah || 76
Als dieser das Rad und andere
Zeichen edler Herkunft auf seinem Fußabdruck sah, verneigte er sich vor dem
König.
Dann gingen sie beide an Bord und segelten
übers Meer.
मध्यमब्धेश्च सम्प्राप्ते वहने वारिमध्यतः
। उदगात्कल्पविटपिस्कन्धस्था सात्र कन्यका ॥ ७७
madhyamabdheshca sampraapte
vahane vaarimadhyatah | udagaatkalpavitapiskandhasthaa saatra kanyakaa || 77
Als ihr Schiff die Mitte des
Ozeans erreicht hatte, tauchte mitten aus den Fluten
auf einem Ast des Wunschbaumes
sitzend ebendieses Mädchen wieder auf.
यावत्पश्यति तां राजा चकोर इव चन्द्रिकाम्
। तावत्सा गायति स्मैवं वल्लकीवाद्यसुन्दरम् ॥ ७८
yaavatpashyati taam raajaa cakora
iva candrikaam | taavatsaa gaayati smaivam vallakiivaadyasundaram || 78
Während der König sie noch
anstarrte wie die Rostgans den Silbermond, sang sie ihr Lied zum Lautenklang:
यत्कर्मबीजमुप्तं येन पुरा निश्चितं
स तद्भुङ्क्ते ।
पूर्वकृतस्य हि शक्यो विधिनापि न कर्तुमन्यथाभावः
॥ ७९
yatkarmabiijamuptam yena puraa
nishcitam sa tadbhunkte |
puurvakrtasya hi shakyo
vidhinaapi na kartumanyathaabhaavah || 79
„Den Karmasamen, den einer einst
gesät, muß er bestimmt noch auskosten.
Was im früheren Leben er getan,
macht nicht mal mehr das Schicksal ungeschehen.
तस्माद्यत्र यथा यद्भवितव्यं यस्य दैवयोगेन
।
तत्र तथा तत्प्राप्त्यै विवशोऽसौ नीयतेऽत्र
न भ्रान्तिः ॥ ८०
tasmaadyatra yathaa
yadbhavitavyam yasya daivayogena |
tatra tathaa tatpraaptyai
vivasho’sau niiyate’tra na bhraantih || 80
Er wird zufällig ohne es zu
wollen an dem Ort und so geboren,
wie das Schicksal es für ihn
bestimmt. Da kann es keinen Irrtum geben.“
इति सूचितभव्यार्थां गायन्तीं तां विभावयन्
। निःस्पन्दः स क्षणं तस्थौ राजा स्मरशराहतः ॥ ८१
iti suucitabhavyaarthaam
gaayantiim taam vibhaavayan | nihspandah sa kshanam tasthau raajaa smarasharaahatah
|| 81
Während der König spürte, daß sie
singend auf künftige Ereignisse hinwies,
stand er für einen Moment
bewegungslos da, vom Liebespfeil bereits getroffen.
रत्नाकर नामः सत्यमगाधहृदयाय ते । येन
त्वयैतां प्रच्छाद्य विप्रलब्धो हरिः श्रिया ॥ ८२
ratnaakara naamah
satyamagaadhahrdayaaya te | yena tvayaitaam pracchaadya vipralabdho harih
shriyaa || 82
„Heil dir, Juwelenkammer geheißen,
wahrlich unermesslich ist dein Herz.
Indem du diese Jungfrau
verbargst, hast Vishnu du mit Lakshmi nur genarrt!
तत्सुरैरप्यलभ्यान्तं सपक्षक्ष्माभृदाश्रयम्
। शरणं त्वां प्रपन्नोऽहमिष्टसिद्धिं विधत्स्व मे ॥ ८३
tatsurairapyalabhyaantam
sapakshakshmaabhrdaashrayam | sharanam tvaam prapanno’hamishtasiddhim vidhatsva
me || 83
Also suche ich eilig Zuflucht bei
dir, dessen Boden noch kein Gott je ergründet,
du Schutzort der Berge, als sie
noch Flügel hatten – gewähre Wunscherfüllung mir!“
एवं यावत्समुद्रं तं स नतः स्तौति भूमिपः
। तावत्सा कन्यका तत्र निममज्ज सपादपा ॥ ८४
evam yaavatsamudram tam sa natah
stauti bhuumipah | taavatsaa kanyakaa tatra nimamajja sapaadapaa || 84
Während er sich tief verneigend
dem Ozean Lobeshymnen sang, tauchte samt Baum die Jungfrau in den Meeresfluten
ab.
तद्दृष्ट्वैवनुमार्गेऽस्याः स राजात्मानमक्षिपत्
। वारिधावत्र कामाग्निसंतापस्येव शान्तये ॥ ८५
taddrshtvaivaanumaarge’syaah sa
raajaatmaanamakshipat | vaaridhaavatra kaamaagnisamtaapasyeva shaantaye || 85
Als der König das sah, stürzte er
sich ihr hinterher ins Meer, als wollte er der Liebesflammen Glut so löschen.
तद्वीक्ष्याशङ्कितं मत्वा विनष्टं तं
स सज्जनः । लक्ष्मीदत्तो वणिग्दुःखाद्देहत्यागोद्यतोऽभवत् ॥ ८६
tadviikshyaashankitam matvaa
vinashtam tam sa sajjanah | lakshmiidatto vanigduhkhaaddehatyaagodyato’bhavat
|| 86
Als Lakshmidatta das mitansah,
hielten er und die Besatzung den König für verloren.
In seinem Leid war der Kaufmann
zum Selbstmord bereit.
मा कर्षीः साहसं नास्ति मग्नस्यास्याम्बुधौ
भयम् । एष राजा यशःकेतुर्नाम्ना तापसवेषभृत् ॥ ८७
maa karshiih saahasam naasti
magnasyaasyaambudhau bhayam | esha raajaa yashahketurnaamnaa taapasaveshabhrt
|| 87
„Halt, nichts übereilen! Keine
Sorge, daß der ins Weltmeer Getauchte untergeht.
Das ist doch König Yashahketu in
sein Dulderkleid gehüllt.
एतत्कन्यार्थमायातः पूर्वभार्येयमस्य
च । एतां प्राप्य पुनश्चासावङ्गराज्यं समेष्यति ॥ ८८
etatkanyaarthamaayaatah
puurvabhaaryeyamasya ca | etaam praapya punashcaasaavangaraajyam sameshyati ||
88
Er ist dieser Jungfrau wegen
angereist, seiner Frau im letzten Leben.
Sobald er die gefunden hat, kehrt
er nach Anga, in sein Königreich, zurück.“
इत्यथाश्वासितो वाचा तत्कालं गगनोत्थया
। सार्थवाहो यथाकामं स जगामेष्टसिद्धये ॥ ८९
ityathaashvaasito vaacaa
tatkaalam gaganotthayaa | saarthavaaho yathaakaamam sa jagaameshtasiddhaye ||
89
So hatte die Stimme vom Himmel
hoch ihn beruhigt, und der Kauffahrer segelte planmäßig weiter,
der Erfüllung seiner Wünsche
entgegen.
स राजापि यशःकेतुर्निमग्नोऽन्तर्महोदधौ
। अकस्मान्नगरं दिव्यमपश्यज्जातविस्मयः ॥ ९०
sa raajaapi
yashahketurnimagno’ntarmahodadhau | akasmaannagaram divyamapashyajjaatavismayah
|| 90
König Yashahketu aber tauchte
immer tiefer ins weite Meer ein. Plötzlich sehr aufgeregt sah er eine
wunderschöne Stadt:
भास्वन्मणिमयस्तम्भैः काञ्चनोज्ज्वलभित्तिभिः
। विराजमानं प्रासादैर्मुक्ताजालगवाक्षकैः ॥ ९१
bhaasvanmanimayastambhaih
kaancanojjvalabhittibhih | viraajamaanam praasaadairmuktaajaalagavaakshakaih ||
91
Sie leuchtete aus Palästen, die
strahlende, aus Edelstein geschliffene Säulen, golden schimmernde Wände
und aus Perlmutter geschnitzte
Gitterfenster hatten.
नानारत्नशिलापट्टबद्धसोपानवापिकैः ।
कामदैः कल्पवृक्षाढ्यैरुद्यानैरुपशोभितम् ॥ ९२
naanaaratnashilaapattabaddhasopaanavaapikaih
| kaamadaih kalpavrkshaadhyairudyaanairupashobhitam || 92
Außerdem schmückten sie noch
Ziergärten, deren Wasserbecken Steinstufen aus allen möglichen Juwelen einfassten,
Gärten, mit anmutigen
Wunschbäumen reich bestanden.
समृद्धेऽपि पुरे तत्र निर्जनेऽथ गृहं
गृहम् । अनुप्रविश्य न यदा तां ददर्श प्रियां क्वचित् ॥ ९३
samrddhe’pi pure tatra
nirjane’tha grham grham | anupravishya na yadaa taam dadarsha priyaam kvacit ||
93
Er ging durch die ganze Stadt und
trat in jedes Haus – alle waren menschenleer. Seine Liebste konnte er nirgendwo
entdecken.
तदा विचिन्वन्दृष्ट्वैकमुत्तुङ्गं मणिमन्दिरम्
। आरुह्य द्वारमुद्घाट्य प्रविवेश स भूपतिः ॥ ९४
tadaa vicinvandrshtvaikamuttungam
manimandiram | aaruhya dvaaramudghaatya pravivesha sa bhuupatih || 94
Er überlegte. Dann bemerkte er
einen hochgelegenen, aus Juwelen gebauten Tempel.
Der König erklomm die Anhöhe,
entriegelte das Tor und trat ein.
प्रविश्य चान्तः सद्रत्नपर्यङ्कस्थितमेककम्
। वस्त्राच्छादितसर्वाङ्गं शयानं कंचिदैक्षत ॥ ९५
pravishya caantah
sadratnaparyankasthitamekakam | vastraacchaaditasarvaangam shayaanam
kamcidaikshata || 95
Ins Innere vorgedrungen,
entdeckte er auf einem mit wertvollen Steinen besetzten Liegesofa eine ruhende,
mit dem ganzen Körper in ein Tuch gehüllte
Gestalt.
किं स्यात्सैवेति सोत्कण्ठमुद्घातयति
तन्मुखम् । यवत्तावदपश्यत्तां स्वेप्सितामेव सोऽङ्गनाम् ॥ ९६
kim syaatsaiveti
sotkanthamudghaatayati tanmukham | yavattaavadapashyattaam svepsitaameva
so’nganaam || 96
‚Wer mag das sein?‘ Voll Ungeduld
deckte er ihr Antlitz auf, und so kam es, daß er seine Liebste sah, die er so
gesucht hatte.
स्रस्तनीलांशुकध्वान्तहसन्मुखशशिश्रियम्
। ज्योत्स्नावदातां पातालगतामिव दिवा निशाम् ॥ ९७
srastaniilaamshukadhvaantahasanmukhashashishriyam
| jyotsnaavadaataam paataalagataamiva divaa nishaam || 97
Ihr mondgleich leuchtendes
Gesicht lachte, als das schwarze Tuch wie Dunkelheit von ihr abfiel.
Da war sie wie die Nacht, die bei
strahlend weißem Mondlicht die Unterwelt besucht hatte.
तद्दर्शनेन चास्याभूदवस्था कापि सा
तदा । ग्रीष्मार्तौ मरुपान्थस्य सरित्संदर्शनेन या ॥ ९८
taddarshanena
caasyaabhuudavasthaa kaapi saa tadaa | griishmaartau marupaanthasya
saritsamdarshanena yaa || 98
Bei ihrem Anblick geriet er in
einen Zustand, wie der von Gluthitze gepeinigte Wüstenwanderer beim Anblick
eines Flusses.
साप्युन्मीलितचक्षुस्तं कल्याणाकृतिलक्षणम्
। वीक्ष्याकस्मात्तथाप्राप्तं सम्भ्रमाच्छयं जहौ ॥ ९९
saapyunmiilitacakshustam
kalyaanaakrtilakshanam | viikshyaakasmaattathaapraaptam sambhramaacchayam jahau
|| 99
Auch sie, als sie die Augen
aufschlagend ihn sah, mit seiner Erscheinung, den heilversprechenden
Körpermalen,
wie er da so plötzlich vor ihr
stand, erhob sich erregt von ihrem Lager.
कृतातिथ्या नतमुखी पूजयन्तीव पादयोः
। फुल्लेक्षणोत्पलन्यासैः शनैरेतमुवाच च ॥ १००
krtaatithyaa natamukhii
puujayantiiva paadayoh | phullekshanotpalanyaasaih shanairetam uvaaca ca || 100
Sie empfing ihn freundlich mit
geneigtem Antlitz, verehrte gar seine beiden Füße, indem sie die aufblühenden
Lotusse ihrer weitgeöffneten Augen auf sie warf, und sprach ihn behutsam an:
को भवान्किमगम्यं च प्रविष्टोऽसि रसातलम्
। राजचिह्नाङ्किततनोः किं च ते तापसव्रतम् ॥ १०१
ko bhavaankimagamyam ca
pravishto’si rasaatalam | raajacihnaankitatanoh kim ca te taapasavratam || 101
„Wer seid Ihr, und wie bist du in
diese unzugängliche Unterwelt geraten? Zwar trägst du königliche Merkmale am
Körper,
hast aber Entsagung gelobt?
इत्यादिश महाभाग प्रसादो यदि ते मयि
। एवं तस्या वचः श्रुत्वा स राजा प्रत्युवाच ताम् ॥ १०२
ityaadisha mahaabhaaga prasaado
yadi te mayi | evam tasyaa vacah shrutvaa sa raajaa pratyuvaaca taam || 102
Das zeig mir an, Großer Mann,
wenn ich vor dir Gnade find‘!“ Als der König ihre Worte hörte, erklärte er ihr:
अङ्गराजो यशःकेतुरिति नाम्नास्मि सुन्दरि
। आप्तादन्वहदृश्यां च त्वामश्रौषमिहाम्बुधौ ॥ १०३
angaraajo yashahketuriti
naamnaasmi sundari | aaptaadanvahadrshyaam ca tvaamashraushamihaambudhau || 103
Ich heiße Yashahketu und bin der
König von Anga. Von einem Ehrenmann hört ich, daß du jeden Tag hier im Meer zu
sehen seist.
ततस्त्वदर्थं कृत्वेमं वेषं राज्यं
विमुच्य च । आगत्यैव प्रविष्टोऽहमनुमार्गेण तेऽम्बुधिम् ॥ १०४
tatastvadartham krtvemam vesham
raajyam vimucya ca | aagatyaiva pravishto’hamanumaargena te’mbudhim || 104
Deinetwegen legt‘ ich die Lumpen
an, verließ mein Königreich, kam zu der Stelle im Meer und bin dir nach in die
Tiefe getaucht.
तन्मे कथय कासि त्वमित्युक्ते तेन चाथ
सा । सलज्जा सानुरागा च सानन्दा चैवमभ्यधात् ॥ १०५
tanme kathaya kaasi tvamityukte
tena caatha saa | salajjaa saanuraagaa ca saanandaa caivamabhyadhaat || 105
Also sag mir, wer du bist!“ Von
ihm so aufgefordert, war sie verlegen, aber auch verliebt und glücklich, und
antwortete ihm:
मृगाङ्कसेन इत्यस्ति श्रीमान्विद्याधराधिपः
। मां मृगाङ्कवतीं नाम्ना विधि तस्य सुतामिमाम् ॥ १०६
mrgaankasena ityasti
shriimaanvidyaadharaadhipah | maam mrgaankavatiim naamnaa vidhi tasya
sutaamimaam || 106
„Der ehrenwerte König der
Vidyaadharas ist Mrgaankasena. Wisse, ich bin seine Tochter und heiße
Mrgaankavatii.
स मामस्मिन्स्वनगरे विमुच्यैकाकिनीं
पिता । न जाने हेतुना केन गतः क्वापि सपौरकः ॥ १०७
sa maamasminsvanagare
vimucyaikaakiniim pitaa | na jaane hetunaa kena gatah kvaapi sapaurakah || 107
Mein Vater hat mich hier in
seiner Stadt allein zurückgelassen.
Aus welchem Grund und wohin er
mit den Bewohnern gezogen ist, weiß ich nicht.
तेनाहं शून्यवसतेर्निर्विण्णोन्मज्ज्य
वारिधेः । यन्त्रकल्पद्रुमारूढा गायामि भवितव्यताम् ॥ १०८
tenaaham
shuunyavasaternirvinnonmajjya vaaridheh | yantrakalpadrumaaruudhaa gaayaami
bhavitavyataam || 108
Da mir in meiner einsamen Behausung
unwohl war, bestieg ich diesen mechanischen Wunschbaum
und bin aus den Meeresfluten
aufgetaucht, um von Schicksal und Fügung zu singen.“
एवमुक्तवती तेन स्मरता तन्मुनेर्वचः
। तथारञ्ज्यत सा राज्ञा वचोभिः प्रेमपेशलैः ॥ १०९
evamuktavatii tena smarataa tanmunervacah
| tathaaranjyata saa raajnaa vacobhih premapeshalaih || 109
Als sie das gesagt hatte,
erinnerte der König sich der Worte des Weisen
und begann sie mit Worten aus
Liebe gedichtet zu bezaubern.
यथानुरागविवशा भार्यात्वं तस्य तत्क्षणम्
। अङ्गीचकार वीरस्य समयं त्वेकमभ्यधात् ॥ ११०
yathaanuraagavivashaa
bhaaryaatvam tasya tatkshanam | angiicakaara viirasya samayam tvekamabhyadhaat
|| 110
Von Verliebtheit überwältigt
versprach sie ihm die Ehe gleich in diesem Moment. Eine Bedingung hatte sie
allerdings:
शुक्लकृष्णचतुर्दश्यामष्टम्यां चार्यपुत्र
ते । प्रतिमासमनायत्ता चतुरो दिवसानहम् ॥ १११
shuklakrshnacaturdashyaamashtamyaam
caaryaputra te | pratimaasamanaayattaa caturo divasaanaham || 111
„An vier Tagen, lieber Mann, am
Vierzehnten in der hellen, und am Achten in der dunklen Monatshälfte,
bin ich frei und ungebunden.
यत्र क्वापि दिनेष्वेषु गच्छन्ती चास्मि
न त्वया । पृष्टव्या न निषेद्धव्या कारणं ह्यत्र विद्यते ॥ ११२
yatra kvaapi dineshveshu
gacchantii caasmi na tvayaa | prshtavyaa na nisheddhavyaa kaaranam hyatra
vidyate || 112
Wohin ich an diesen Tagen gehe –
du stellst mir keine Fragen und hinderst mich auch nicht. Es gibt einen Grund
dafür.“
एवं तामुक्तसमयां स राजा दिव्यकन्यकाम्
। तथेत्युक्त्वैव गान्धर्वविधिना परिणीतवान् ॥ ११३
evam taamuktasamayaam sa raajaa
divyakanyakaam | tathetyuktvaiva gaandharvavidhinaa pariniitavaan || 113
So hatte die rätselhafte Jungfrau
ihre Bedingung genannt.
Der König stimmte zu: „So soll es
sein!“ und vollzog die Ehe nach dem Gandharvenritus.
भेजे ततश्च सम्भोगसुखं तत्र तया सह
। यथाभूदन्य एवास्या मान्मथो मण्डनक्रमः ॥ ११४
bheje tatashca sambhogasukham
tatra tayaa saha | yathaabhuudanya evaasyaa maanmatho mandanakramah || 114
Sogleich genoss an Ort und Stelle
er die Freuden der Liebe mit ihr, immer wieder und jedesmal anders –
ganz wie’s die Liebeslust gebot,
nach der Zierbandmethode:
केशेषु स्रस्तमाल्येषु कचग्रहनखावली
। बिम्बाधरेऽथ निष्पीतनीरागे दशनक्षतिः ॥ ११५
kesheshu srastamaalyeshu
kacagrahanakhaavalii | bimbaadhare’tha nishpiitaniiraage dashanakshatih || 115
Mit in die Haare geflochtenen
Kränzen, sich an den Haaren ziehend, Kratz- und Bißspuren hinterlassend,
an bimbaroten Unterlippen sich
müde saugend,
कुचयोः करजश्रेणिर्भिन्नमाणिक्यमालयोः
। लुप्ताङ्गरागेष्वङ्गेषु गाढालिङ्गनरागिता ॥ ११६
kucayoh
karajashrenirbhinnamaanikyamaalayoh | luptaangaraageshvangeshu
gaadhaalinganaraagitaa || 116
Beide Brüste von Nägeln zerkratzt,
beide Rubinketten zerrissen, die Leiber eingeölt, nach inniger Umarmung lechzend.
इति तद्दिव्यसम्भोगसुखावस्थितमत्र तम्
। सा मृगाङ्कवती भार्या भूपं प्राहेदमेकदा ॥ ११७
iti
taddivyasambhogasukhaavasthitamatra tam | saa mrgaankavatii bhaaryaa bhuupam
praahedamekadaa || 117
So erlebte der König sein
Zusammensein mit der Göttlichen im Glück. Bis eines Tages seine Frau
Mrgaankavatii zu ihm sprach:
त्वमिहैव प्रतीक्षेथाः कार्यार्थं क्वापि
याम्यहम् । अद्य सैषा हि सम्प्राप्ता मम कृष्णचतुर्दशी ॥ ११८
tvamihaiva pratiikshethaah
kaaryaartham kvaapi yaamyaham | adya saishaa hi sampraaptaa mama
krshnacaturdashii || 118
„Heute ist der besagte Vierzehnte
der dunklen Monatshälfte. Ich muß in einer Angelegenheit verreisen. Du wartest
hier!
इहस्थस्त्वार्यपुत्रामुं मा स्म गाः
स्फाटिकं गृहम् । मात्र वाप्यां निपतितो भूलोकं त्वं गमिष्यसि ॥ ११९
ihasthastvaaryaputraamum maa sma
gaah sphaatikam grham | maatra vaapyaam nipatito bhuulokam tvam gamishyasi ||
119
Und während du, mein Mustergatte,
hierbleibst, geh nicht in das Haus aus Bergkristall,
denn wenn du da ins Badebecken
fällst, kommst du in der Menschenwelt wieder raus!“
इत्युक्त्वा सा तमामन्त्र्य ययौ तस्मात्पुराद्बहिः
। राजापि प्राप्तखड्गस्तां छन्नो जिज्ञासुरन्वगात् ॥ १२०
ityuktvaa saa tamaamantrya yayau
tasmaatpuraadbahih | raajaapi praaptakhadgastaam channo jijnaasuranvagaat ||
120
Mit diesen Worten verabschiedete
sie sich von ihm und ging zur Stadt hinaus. Der König aber packte sein Schwert
und folgte ihr heimlich. Er
wollte mehr wissen.
तत्रापश्यत्तमःश्यामं व्यात्तवक्रबिलं
च सः । साकारमिव पातालमायान्तं राक्षसं नृपः ॥ १२१
tatraapashyattamahshyaamam
vyaattavakrabilam ca sah | saakaaramiva paataalamaayaantam raakshasam nrpah ||
121
Da sah der König ein Scheusal,
einen Rakshasa, sich nähern, die verkörperte Hölle gleichsam,
der aufgerissene Rachen schwarz
wie die Nacht.
स राक्षसो निपत्यैव मुक्तघोररवस्तदा
। तां मृगाङ्कवतीं वक्रे निक्षिप्यैव निगीर्णवान् ॥ १२२
sa raakshaso nipatyaiva
muktaghoraravastadaa | taam mrgaankavatiim vakre nikshipyaiva nigiirnavaan ||
122
Lautes Gebrüll ausstoßend fiel der
Rakshasa über Mrgankavati her, stopfte sie sich ins Maul und schluckte sie hinunter.
तद्दृष्ट्वैवातिकोपेन सहसा स ज्वलन्निव
। निर्मोकमुक्तभुजगश्यामलेन महासिना ॥ १२३
taddrshtvaivaatikopena sahasaa sa
jvalanniva | nirmokamuktabhujagashyaamalena mahaasina || 123
Als er das sah, war er mit einem
Male wutentbrannt. Sein Schwert, schwarz glänzend wie eine frisch gehäutete
Riesenschlange,
कोशाकृष्टेन धावित्वा राजसिंहोऽभिधावतः
। चिच्छेद रक्षसस्तस्य संदष्टौष्ठपुटं शिरः ॥ १२४
koshaakrshtena dhaavitvaa
raajasimho’bhidhaavatah | ciccheda rakshasastasya samdashtaushthaputam shirah
|| 124
aus der Scheide reißend, stürzte der
Löwenkönig auf den ihn angreifenden Dämonen zu
und hackte ihm den zähnefletschenden
Kopf ab.
रक्षःकबन्धवान्तेन राज्ञस्तस्यास्रवारिणा
। क्रोधजोऽथ शशामाग्निर्न तु कान्तावियोगजः ॥ १२५
rakshahkabandhavaantena
raajnastasyaasravaarinaa | krodhajo’tha shashaamaagnirna tu kaantaaviyogajah ||
125
Mit dem Blutstrom, der sich da
aus des Rakshas Rumpf ergoss, war zwar des Königs Zorn gekühlt,
nicht aber das quälende Feuer
nach dem Verlust der Geliebten.
ततो मोहनिशान्धेऽस्मिन्विनष्टगतिके
नृपे । अकस्मान्मेघमलिनस्याङ्गं भित्त्वैव रक्षसः ॥ १२६
tato
mohanishaandhe‘sminvinashtagatike nrpe | akasmaanmeghamalinasyaangam bhittvaiva
rakshasah || 126
Während alles Leben aus dem Dämon
entwich, war der König vor Verwirrung umnachtet.
Den wie eine Gewitterwolke
schwarzen Kadaver des Scheusals von innen zerreißend,
तस्योद्द्योतितदिक्चक्रा चन्द्रमूर्तिरिवामला
। सा मृगाङ्कवती जीवन्त्यक्षताङ्गी विनिर्ययौ ॥ १२७
tasyoddyotitadikcakraa
candramuurtirivaamalaa | saa mrgaankavatii jiivantyakshataangii viniryayau ||
127
trat lebendig und körperlich
unversehrt plötzlich Mrgankavati daraus hervor, wie der helle Mond den
Weltenkreis bescheinend.
तां तथा संकटोत्तीर्णां दृष्ट्वा कान्तां
ससम्भ्रमम् । एह्येहीति वदन्राजा प्रधाव्यैवालिलिङ्ग सः ॥ १२८
taam tathaa samkatottiirnaam
drshtvaa kaantaam sasambhramam | ehyehiiti vadanraajaa pradhaavyaivaalilinga
sah || 128
Als der König die Geliebte der
Gefahr entronnen sah, rief er: „Komm her, komm!“ lief aufgeregt auf sie zu und
umarmte sie.
प्रिये किमेतत्स्वप्नोऽयमुत मायेति
तेन सा । पृष्टा नृपेण संस्मृत्य विद्याधर्येवमब्रवीत् ॥ १२९
priye kimetatsvapno’yamuta
maayeti tena saa | prshtaa nrpena samsmrtya vidyaadharyevamabraviit || 129
„Liebes, was ist das? Ein Traum
oder Zauberei?“ So vom König befragt, erinnerte sich die Vidyaadharii und
sprach:
शृण्वार्यपुत्र न स्वप्नो न मायेयमयं
पुनः । विद्याधरेन्द्रात्स्वपितुः शापोऽभूदीदृशो मम ॥ १३०
shrnvaaryaputra na svapno na
maayeyamayam punah | vidyaadharendraatsvapituh shaapo’bhuudiidrsho mama || 130
„Hör zu, Göttergatte, das ist
weder ein Traum noch Zauberei. Das ist vielmehr die Verwünschung meines Vaters,
des Vidyaadharakönigs, wider
mich.
बहुपुत्रोऽपि स हि मे पिता पूर्वं वसन्निह
। मया विनातिवात्सल्यान्नाहारमकरोत्सदा॥ १३१
bahuputro’pi sa hi me pitaa
puurvam vasanniha | mayaa vinaativaatsalyaannaahaaramakarotsadaa || 131
Früher hat mein Vater hier
gewohnt, und obwohl er viele Söhne hatte,
nahm aus übertrieb’nem Zartgefühl
er seine Mahlzeit niemals ohne mich.
अहं च सर्वदा शर्वपूजासक्तेह निर्जने
। चतुर्दश्योरथाष्टम्योरागच्छं पक्षयोर्द्वयोः ॥ १३२
aham ca sarvadaa
sharvapuujaasakteha nirjane | caturdashyorathaashtamyoraagaccham
pakshayordvayoh || 132
Ich aber hatte mir angewöhnt, an
jedem Achten und Vierzehnten der beiden Monatshälften
an diesen menschenleeren Ort zu
kommen, um Shiva zu verehren.
एकदा च चतुर्दश्यामिहागत्य रसान्मम
। चिरं गौरीं समर्चन्त्या दैवादवसितं दिनम् ॥ १३३
ekadaa ca caturdashyaamihaagatya
rasaanmama | ciram gauriim samarcantyaa daivaadavasitam dinam || 133
Einmal, an einem Vierzehnten, war
ich hier und habe Gauri gehuldigt.
Mit Inbrunst und so lange, bis
der Tag darüber zu Ende ging.
तदहर्मत्प्रतीक्षः सन्क्षुधितोऽपि स
मत्पिता । नाभुङ्क्त नापिबत्किंचिदासीत्क्रुद्धस्तु मां प्रति ॥ १३४
tadaharmatpratiikshah
sankshudhito’pi sa matpitaa | naabhunkta naapibatkimcidaasiitkruddhastu maam
prati || 134
An dem Tag hatte mein Vater auf
mich gewartet, obwohl er hungrig war, hat er nichts gegessen und nichts
getrunken.
Stattdessen war er wütend auf
mich.
ततो रात्रावुपेतां मां सापराधामधोमुखीम्
। भवितव्यबलग्रस्तमत्स्नेहः शपति स्म सः ॥ १३५
tato raatraavupetaam maam
saaparaadhaamadhomukhiim | bhavitavyabalagrastamatsnehah shapati sma sah || 135
Als ich dann nachts ankam mit
gesenktem Gesicht ob meiner Missetat, war seine Liebe zu mir
von der Macht der Vorsehung hingerafft,
sodaß er mich verwünschte:
यथा त्वदवलेपेन ग्रस्तोऽद्याहमयं क्षुधा
। मासि मासि तथाष्टम्योश्चतुर्दश्योश्च केवलम् ॥ १३६
yathaa tvadavalepena
grasto’dyaahamayam kshudhaa | maasi maasi tathaashtamyoshcaturdashyoshca
kevalam || 136
„So wie deiner Ichsucht wegen ich
heute von Hunger verschlungen ward,
soll dich Monat für Monat, nur
jeden Achten und Vierzehnten,
हरार्चनरसाध्यान्तीमत्रैव त्वां बहिः
पुरे । नाम्ना कृतान्तसंत्रासो राक्षसो निगरिष्यति ॥ १३७
haraarcanarasaadhyaantiimatraiva
tvaam bahih pure | naamnaa krtaantasamtraaso raakshaso nigarishyati || 137
wenn du draußen vor der Stadt in
Gedanken bei Shiva weilst, der Unhold Krtaantasamtraasa,
der einen vor Todesangst
schlottern lässt, verschlingen!
भित्त्वा भित्त्वास्य हृदयं जीवन्ती
च निरेष्यसि । न स्मरिष्यसि शापं च न तां निगरणव्यथाम् ॥ १३८
bhittvaa bhittvaasya hrdayam
jiivantii ca nireshyasi | na smarishyasi shaapam ca na taam nigaranavyathaam ||
138
Jedesmal sein Herz durchbohrend
sollst du lebendig wieder hervorkommen.
Die Verwünschung und das Grauen
beim Verschlungenwerden aber sollst du vergessen!
स्थास्यस्येकाकिनी चात्रेत्युक्तशापवचाः
शनैः । सोऽनुनीतो मया ध्यात्वा शापान्तं मेऽब्रवीत्पिता ॥ १३९
sthaasyasyekaakinii
caatretyuktashaapavacaah shanaih | so’nuniito mayaa dhyaatvaa shaapaantam
me’braviitpitaa || 139
Außerdem wirst du hier allein
bleiben!“ Als die Flüche ausgesprochen waren, habe ich mir überlegt,
wie ich den Vater allmählich
wieder besänftigen konnte. Da nannte er mir das Ende der Verwünschung:
भर्ता भूत्वा यशःकेतुनामाङ्गनृपतिर्यदा
। राक्षसेन निगीर्णां त्वां दृष्ट्वा तं निहनिष्यति ॥ १४०
bhartaa bhuutvaa
yashahketunaamaanganrpatiryadaa | raakshasena nigiirnaam tvaam drshtvaa tam
nihanishyati || 140
„Wenn Yashahketu, der König von
Anga, sieht, wie das Ungeheuer dich verschlingt, wird er es umbringen.
तदा त्वं मोक्ष्यसे शापाद्दृधयात्तस्य
निर्गता । सम्स्मरिष्यसि शापादि विद्याः सर्वास्तथा निजाः ॥ १४१
tadaa tvam mokshyase
shaapaaddrdhayaattasya nirgataa | samsmarishyasi shaapaadi vidyaah
sarvaastathaa nijaah || 141
Dann bist du frei vom Fluch und
trittst durch das tote Herz ins Freie.
An den Fluch wirst du dich
erinnern und alle deine anderen Zauberweisheiten.“
इत्यादिश्य स शापान्तं त्यक्त्वा मामेककामिह
। निषधाद्रिं गतस्तातो भूलोकं सपरिच्छदः ॥ १४२
ityaadishya sa shaapaantam
tyaktvaa maamekakaamiha | nishadhaadrim gatastaato bhuulokam saparicchadah ||
142
Also sprach der Vater das Ende
der Verwünschung aus und ließ mich hier allein zurück.
Danach zog er samt Gefolge zu den
Nishadha-Bergen in die Menschenwelt.
अहं तथा चरन्ती च शापमोहादिहावसम् ।
क्षीणश्चैष शापो मे जाता सर्वत्र च स्मृतिः ॥ १४३
aham tathaa carantii ca
shaapamohaadihaavasam | kshiinashcaisha shaapo me jaataa sarvatra ca smrtih ||
143
Vom Verfluchtsein noch ganz
verwirrt, lief ich hierher, um zu bleiben. Als die Verwünschung abgeklungen
war,
konnte ich mich auch wieder an
alles erinnern.
तत्तातपार्श्वमधुना निषधाद्रिं व्रजाम्यहम्
। शापान्ते स्वां गतिं याम इत्येष समयो हि नः ॥ १४४
tattaatapaarshvamadhunaa
nishadhaadrim vrajaamyaham | shaapaante svaam gatim yaama ityesha samayo hi nah
|| 144
Jetzt fliege ich zu meinem Vater
in die Nishadha-Berge. ‚Ist der Fluch zu Ende, geht jeder an seinen
Ursprungsort!‘
lautet unser Leitspruch.
त्वमिहास्व स्वराष्ट्रं वा व्रज स्वातन्त्र्यमत्र
ते । एवं तयोक्ते स नृपो दुःखितोऽर्थयते स्म ताम् ॥ १४५
tvamihaasva svaraashtram vaa
vraja svaatantryamatra te | evam tayokte sa nrpo duhkhito’rthayate sma taam ||
145
Du kannst hierbleiben oder in
dein Reich zurückkehren. Die Entscheidung liegt bei dir!“
Durch ihre Worte betrübt, bettelte
der König:
सप्ताहानि न गन्तव्यं प्रसीद सुमुखि
त्वया । क्षिपावस्तावदौत्सुक्यमुद्याने क्रीडनैरिह ॥ १४६
saptaahaani na gantavyam prasiida
sumukhi tvayaa | kshipaavastaavadautsukyamudyaane kriidanairiha || 146
„Liebste, bleib noch sieben Tage
hier und geh nicht! Lass uns den Trennungsschmerz vergessen,
während wir in den Gärten spielen!
त्वं गच्छाथ पितुः स्थानं यास्याम्यहमपि
स्वकम् । एतत्तद्वचनं मुग्धा तथेत्यङ्गीचकार सा ॥ १४७
tvam gacchaatha pituh sthaanam
yaasyaamyahamapi svakam | etattadvacanam mugdhaa tathetyangiicakaara saa || 147
Danach gehst du in deines Vaters
Reich und ich kehre in meins zurück.“
Von seinen Worten verleitet,
stimmte Mrgankavati ihm zu.
ततोऽत्र रेमे स तया सहोद्यानेषु कान्तया
। सजलोत्पलनेत्रासु वापीसु षडहं नृपः ॥ १४८
tato’tra reme sa tayaa
sahodyaaneshu kaantayaa | sajalotpalanetraasu vaapiisu shadaham nrpah || 148
Da vergnügte der König sich sechs
Tage lang mit seiner Geliebten in den Gärten,
in den Badeseen, wo den Lotussen
Tränen in den Augen standen.
मा स्म यातं विहायास्मानिति पूत्कुर्वतीष्विव
। उत्क्षिप्तवीचिहस्तासु हंससारसनिःस्वनैः ॥ १४९
maa sma yaatam vihaayaasmaaniti puutkurvatiishviva
| utkshiptaviicihastaasu hamsasaarasanihsvanaih || 149
In den Seen, die unter den
kläglichen Rufen von Schwänen und Kranichen „Verlasst uns nicht!“
ihre Wellen wie Hände
hochzureißen schienen.
सप्तमेऽह्नि स युक्त्या तां प्रियां
तत्रानयद्गृहे । भूलोकप्रापिणी यत्र सा यन्त्रद्वारवापिका ॥ १५०
saptame’hni sa yuktyaa taam
priyaam tatraanayadgrhe | bhuulokapraapinii yatra saa yantradvaaravaapikaa ||
150
Am siebten Tag führte er die
Geliebte unter einem Vorwand zu dem Schlößchen, dessen Wasserbecken das
mechanische Tor war,
durch welches man in die Menschenwelt gelangt.
तत्र कण्ठे गृहीत्वा तां तस्यां वाप्यां
निपत्य सः । उत्तस्थौ स्वपुरोद्यानवापीमध्यात्तया सह ॥ १५१
tatra kanthe grhiitvaa taam
tasyaam vaapyaam nipatya sah | uttasthau svapurodyaanavaapiimadhyaattayaa saha
|| 151
Hier umarmte er sie fest und ließ
sich mit ihr ins Becken fallen. Dann tauchte er mit ihr aus dem Badesee
im Garten seiner Heimatstadt wieder auf.
तत्र कान्तासखं प्राप्तं तं दृष्ट्वोद्यानपालकाः
। हृष्टास्तन्मन्त्रिणो गत्वा जगदुर्दीर्घदर्शिने ॥ १५२
tatra kaantaasakham praaptam tam
drshtvodyaanapaalakaah | hrshtaastanmantrino gatvaa jagadurdiirghadarshine ||
152
Als die Gärtner ihn mit seiner
Geliebten sahen, liefen sie zu seinem Minister Diirghadarshin und berichteten
begeistert.
सोऽप्येत्य पादपतितस्तमानीतेप्सिताङ्गनम्
। दृष्ट्वा प्रावेशयन्मन्त्री सपौरोऽभ्यन्तरं नृपम् ॥ १५३
so’pyetya
paadapatitastamaaniitepsitaanganam | drshtvaa praaveshayanmantrii
sapauro’bhyantaram nrpam || 153
Der lief auch gleich und warf
sich seinem König zu Füßen, als er sah, daß der seine heißersehnte Frau
mitgebracht hatte.
Danach führten Minister und
Bürger den König in seine Burg.
अहो सैषा कथं प्राप्ता राज्ञा दिव्याङ्गनामुना
। व्योम्नीव विद्युदिव या क्षणदृश्या मयेक्षिता ॥ १५४
aho saishaa katham praaptaa
raajnaa divyaanganaamunaa | vyomniiva vidyudiva yaa kshanadrshyaa mayekshitaa
|| 154
‚Sieh da, wie ist der König bloß
zu dieser wunderbaren Frau gekommen, die ich nur für einen Augenblick,
wie einen Blitz am Himmel, gesehen habe?!
यद्यस्य लिखितं धात्रा ललाटाक्षरपङ्क्तिषु
। तदवश्यमसम्भाव्यमपि तस्योपतिष्ठते ॥ १५५
yadyasya likhitam dhaatraa
lalaataaksharapanktishu | tadavashyamasambhaavyamapi tasyopatishthate || 155
Was der Schöpfer dir in fünf
Buchstabenreihen in die Stirn geritzt hat, tritt unbedingt ein, wenn’s auch
unschicklich ist.‘
इत्यत्र मन्त्रिमुख्येऽस्मिन्ध्यायत्यन्यजनेऽपि
च । दिव्यस्त्रीप्राप्तिसाश्चर्यं राजागमनसोत्सवे ॥ १५६
ityatra
mantrimukhye’smindhyaayatyanyajane’pi ca | divyastriipraaptisaashcaryam
raajaagamanasotsave || 156
Das war, was der Premierminister
sich dabei dachte. Die anderen aber frohlockten, da ihr König wieder da war
und so eine wunderschöne Himmelsbewohnerin
mitgebracht hatte.
सा मृगाङ्कवती दृष्ट्वा तं स्वदेशागतं
नृपम् । इयेष पूर्णसप्ताहा यातुं वैद्याधरीं गतिम् ॥ १५७
saa mrgaankavatii drshtvaa tam
svadeshaagatam nrpam | iyesha puurnasaptaahaa yaatum vaidyaadhariim gatim ||
157
Als Mrgaankavatii sah, wie der
König in seinem Land angekommen war,
wollte auch sie, da der siebte
Tag erfüllt war, in ihre Vidyaadhara-Gefilde auf und davonfliegen.
नाविरासीच्च विद्यास्याः स्मृतात्युत्पतनी
तदा । ततः सा मुषितेवात्र विषादमगमत्परम् ॥ १५८
naaviraasiicca vidyaasyaah
smrtaatyutpatanii tadaa | tatah saa mushitevaatra vishaadamagamatparam || 158
Doch die Erinnerung, wie man
durch Zauberkraft hochfliegt, war ausgelöscht, obwohl sie es sich vorstellte!
Danach versank sie, wie ausgeraubt,
in tiefster Verzweiflung.
किमकस्माद्विषण्णेव दृश्यसे वद मे प्रिये
। इत्युक्ता तेन राज्ञा सा विद्याधर्येवमब्रवीत् ॥ १५९
kimakasmaadvishanneva drshyase
vada me priye | ityuktaa tena raajnaa saa vidyaadharyevamabraviit || 159
„Warum bist du denn auf einmal so
traurig?“ fragte der König sie. Darauf erwiderte die Vidyaadharii:
स्थिताहं शापमुक्तापि त्वत्स्नेहाद्यदियच्चिरम्
। तेन विद्या मम भ्रष्टा नष्टा दिव्या च सा गतिः ॥ १६०
sthitaaham shaapamuktaapi
tvatsnehaad yad iyacciram | tena vidyaa mama bhrashtaa nashtaa divyaa ca saa
gatih || 160
„Weil ich obwohl schon frei vom
Fluch aus Liebe zu dir so lange blieb. Darum kam die Zauberkraft mir abhanden,
ist der Weg zu den Himmlischen
mir versperrt.“
तच्छ्रुत्वा हन्त सिद्धेयं मम विद्याधरीति
सः । राजा ततो यशःकेतुः पूर्णं चक्रे महोत्सवम् ॥ १६१
tacchrutvaa hanta siddheyam mama
vidyaadhariiti sah | raajaa tato yashahketuh puurnam cakre mahotsavam || 161
Kaum hatte König Yashahketu das
gehört, durchfuhr ihn der Gedanke: „Haa, was für ein Erfolg! Die Vidyaadharii
ist mein!“
Damit war sein Triumph
vollkommen.
तद्दृष्ट्वा दीर्घदर्शी स मन्त्री गत्वा
गृहं निशि । शयनीयगतोऽकस्माद्धृत्स्फोटेन न्यपद्यत ॥ १६२
taddrshtvaa diirghadarshii sa
mantrii gatvaa grham nishi | shayaniiyagato’kasmaaddhrtsphotena nyapadyata ||
162
Als Minister Dirghadarshin das
sah, ging er nach Hause. Abends legte er sich auf sein Bett und starb mit
gebrochenem Herzen.
ततोऽनुभूय तच्छोकं धृतराज्यभरः स्वयम्
। यशःकेतुश्चिरं तस्थौ स मृगाङ्कवतीयुतः ॥ १६३
tato’nubhuuya tacchokam
dhrtaraajyabharah svayam | yashahketushciram tasthau sa mrgaankavatiiyutah ||
163
Yashahketu wiederum, nachdem er
seine Trauer um ihn überwunden hatte,
regierte sein Reich noch lange selbst,
mit Mrgankavati an seiner Seite.
इत्येतां कथयित्वा मार्गे तस्मै कथां
स वेतालः ।
अवदत्पुनस्त्रिविक्रमसेनं नृपतिं तमंसगतः
॥ १६४
ityetaam kathayitvaa maarge
tasmai kathaam sa vetaalah |
avadatpunastrivikramasenam
nrpatim tamamsagatah || 164
Diese Geschichte hatte also der
Vetala dem König unterwegs erzählt.
Dann sagte er, immer noch auf
seiner Schulter hockend, zu König Trivikramasena:
तद्ब्रूहि भूपते मे सम्पन्ने स्वामिनस्तथाभ्युदये
।
हृदयं सपदि स्फुटितं तस्य महमन्त्रिणः
किमिति ॥ १६५
tadbruuhi bhuupate me sampanne
svaaminastathaabhyudaye |
hrdayam sapadi sphutitam tasya
mahamantrinah kimiti || 165
„Sag mir also, König, warum ist
dem Ministerpräsidenten das Herz gebrochen,
gerade als sein Herr den Triumph
seines Lebens feierte?
दिव्यस्त्री न मया किं प्राप्तेति शुचास्फुटद्धृदयम्
।
किं वा राज्यमभीप्सो राजागमजेन दुःखेन
॥ १६६
divyastrii na mayaa kim praapteti
shucaasphutaddhrdayam |
kim vaa raajyamabhiipso
raajaagamajena duhkhena || 166
‚Warum ist die himmlische Frau
nicht die meine geworden?‘ Daß ihm darüber das Herz zerbrach?
Oder aus Enttäuschung, weil er das Königreich
wollte, und nun der König doch gekommen war?
एतच्च यदि न वक्ष्यसि मह्यं जानन्नपीह
तद्राजन् ।
धर्मश्च तव विनङ्क्ष्यति यास्यति दलशश्च
झटिति शिरः ॥ १६७
etacca yadi na vakshyasi mahyam
jaanannapiiha tadraajan |
dharmashca tava vinankshyati
yaasyati dalashashca jhatiti shirah || 167
Wenn du’s weißt, König, aber mir
hier nicht sagst, gehen deine Verdienste flöten und dein Kopf soll in Stücke
zerbersten!“
श्रुत्वेति तु त्रिविक्रमसेनो राजा
जगाद वेतालम् ।
नैतत्तस्मिन्द्वयमपि शुभचरिते युज्यते
हि मन्त्रिवरे ॥ १६८
shrutveti tu trivikramaseno
raajaa jagaada vetaalam |
naitattasmindvayamapi
shubhacarite yujyate hi mantrivare || 168
Als König Trivikramasena das
gehört hatte, beschied er den Vetala:
„Keine der beiden Varianten paßt
zu diesem pflichtbewußten, guten Minister.
किं तु स्त्रीमात्ररसादुपेक्षितं येन
भूभुजा राज्यम् ।
तस्याधुना तु दिव्यस्त्रीरक्तस्यात्र
का वार्ता ॥ १६९
kim tu
striimaatrarasaadupekshitam yena bhuubhujaa raajyam |
tasyaadhunaa tu
divyastriiraktasyaatra kaa vaartaa || 169
‚Wenn dieser König schon aus Lust
auf normale Frauen seine Regierung schleifen läßt,
was wird er wohl jetzt anfangen,
da er in ein himmlisches Weib verliebt ist?
तन्मे कष्टेऽपि कृते प्रत्युत दोषो
बताधिकीभूतः ।
इति तस्य विभावयतो हृदयं तन्मन्त्रिणः
स्फुटितम् ॥ १७०
tanme kashte’pi krte pratyuta
dosho bataadhikiibhuutah |
iti tasya vibhaavayato hrdayam
tanmantrinah sphutitam || 170
Keine Mühen scheute ich, doch kam
es nur noch schlimmer!‘
So verzweifelt war der Minister,
daß ihm darüber das Herze brach.“
इत्युक्ते नरपतिना पुनः स मायी वेतालो
निजपदमेव तज्जगाम ।
राजापि प्रसभमवाप्तुमन्वधावद्भूयोऽपि
द्रुतमथ तं स धीरचेताः ॥ १७१
ityukte narapatinaa punah sa
maayii vetaalo nijapadameva tajjagaama |
raajaapi prasabhamavaaptumanvadhaavadbhuuyo’pi
drutamatha tam sa dhiiracetaah || 171
Nachdem der König ihm also
geantwortet hatte, stand der verschlagene Leichengeist schon wieder auf eigenen
Füßen und eilte davon. Der König aber wollte ihn unbedingt wiederfinden und lief
ihm fest entschlossen hinterher.
इति महाकविश्रीसोमदेवभट्टविरचिते कथासरित्सागरे
शशाङ्कवतीलम्बक एकोनविंशस्तरङ्गः ।
iti
mahaakavishriisomadevabhattaviracite kathaasaritsaagare shashaankavatiilambaka ekonavimshastarangah
|
Das war im Buch Shashankavati aus
dem Weltmeer gespeist von Strömen der Erzählungen,
die der Dichterfürst Shri
Somadeva Bhatta komponiert hat, die neunzehnte Welle.
