Bhartrhari Dhairya

पातितोऽपि कराघातैरुत्पतत्येव कन्दुकः ।
प्रायेण साधुवृत्तानामस्थायिन्यो विपत्तयः ॥

paatito'pi karaaghaatairutpatatyeva kandukah |
praayena saadhuvrttaanaamasthaayinyo vipattayah ||

Ein fallengelassener Ball springt wieder hoch, wenn man mit der Hand draufschlägt.
Niederlagen Unschuldiger sind meistens nicht von Dauer.

Bhartrhari Sajjanapaddhati

सतप्तायसि संस्थितस्य पयसो नामापि न श्रूयते
मुक्ताकारतया तदेव नलिनीपत्रस्थितं राजते ।
स्वात्यां सागरशुक्तिमध्यपतितं सन्मौक्तिकं जायते
प्रायेणाधममध्यमोत्तमगुणः संसर्गतो जायते ॥

sataptaayasi samsthitasya payaso naamaapi na shruuyate
muktaakaaratayaa tadeva naliniipatrasthitam raajate |
svaatyaam saagarashuktimadhyapatitam sanmauktikam jaayate
praayenaadhamamadhyamottamagunah samsargato jaayate ||

Ein Tropfen auf heißem Eisen verdampft bevor er einen Namen hat.
Derselbe auf einem Lotusblatte ruhend strahlt im Aussehen einer Perle.
Zum Swati-Mond in einer Meeresmuschel Mitte versinkend entsteht er neu als Perle.
Somit entfalten untere, mittlere oder höchste Qualität sich umweltbedingt.

Bhartrhari Sajjanapaddhati

करे श्लाघ्यस्त्यागः शिरसि गुरुपादप्रणयिता
मुखे सत्या वाणी विजयिभुजयोर्वीर्यमतुलम् ।
हृदि स्वच्छा वृत्तिः श्रुतमधिगत च श्रवणयो-
र्विनाप्यैश्वर्येण प्रकृतिमहतां मण्डनमिदम् ॥

kare shlaaghyastyaagah shirasi gurupaadapranayitaa
mukhe satyaa vaanii vijayibhujayorviiryamatulam |
hrdi svacchaa vrttih shrutamadhigata ca shravanayor
vinaapyaishvaryena prakrtimahataam mandanamidam ||

Ein Hoch auf die Hand, die abgibt, auf das Haupt, das bis zu des Lehrers Füßen sich verneigt,
auf den Mund, der Wahres spricht, auf des Recken Schultern für Heldentaten ohnegleichen,
auf das Herz des reinen Wandels wegen, auf die Ohren, die zur Lehre führen!
Auch ohne Herrenstand ist das die Pracht der von Natur aus Großen.