Samayocita: wann man gehen sollte

निर्धनं पुरुषं वेश्या प्रजाभग्नं नृपं त्यजेत्  ।

खगो वीतफलं वृक्षं भुक्त्वा चाभ्यागतो गृहम्  ॥ ७७ ॥

nirdhanam purusham veshyaa prajaabhagnam nrpam tyajet  |

khago viitaphalam vrksham bhuktvaa caabhyaagato grham  || 77 ||

Den armen Mann soll die Hure, den am Volk zerbrochenen König jeder, den beerenlosen Baum der Vogel, das Haus soll der Gast nach dem Essen verlassen.

-->

Samayocita

आत्तसज्जधनुषाविषुस्पृशावक्षयाशुगनिषङ्गसङ्गिनौ ।
रक्षणाय मम रामलक्ष्मणावग्रतः पथि सदैव गच्छताम् ॥

aattasajjadhanushaavishusprshaavakshayaashuganishangasanginau |
rakshanaaya mama raamalakshmanaavagratah pathi sadaiva gacchataam || 2 ||

Die Hand am schußbereit gespannten Bogen, einen der endlos vielen Pfeile im Köcher ergriffen
sollen zu meinem Schutze stets Rama und Lakshmana auf allen Wegen vor mir gehen.

Samayocita

अलिरयं नलिनीदलमध्यगः कमलिनी मकरन्द मदालसः ।
विधिवशात्परदेशमुपागतः कुटजपुष्परसं बहु मन्यते ॥

alirayam naliniidalamadhyagah kamalinii makaranda madaalasah |
vidhivashaatparadeshamupaagatah kutajapushparasam bahu manyate || 113 ||

Die Biene hier, wie sie mitten in den Lotuskelch eintaucht
um nach Herzenslust sich am Nektar zu laben!
Einer plötzlichen Eingebung folgend fliegt in die Fremde sie auf und davon,
Topfblumensaft schätzt sie mehr.

Samayocita

अयममृतनिधानो नायकोऽप्योषधीनाममृतमयशरीरः कान्तियुक्तोऽपि चन्द्रः ।
भवति विगत रश्मिर्मण्डलं प्राप्य भानोः परसदननिविष्टः को लघुत्वं न याति ॥

ayamamrtanidhaano naayako'pyoshadhiinaamamrtamayashariirah kaantiyukto'pi candrah |
bhavati vigata rashmirmandalam praapya bhaanoh parasadananivishtah ko laghutvam na yaati || 112

Urquell des Lebenswassers, aller Heilkräuter Ziehkraft,
dieser aus Lebenselixir gebildete Leib ist voller Anmut der Mond.
Dahin aller Glanz, kaum daß der Sonne Strahlenkranz er betrat!
Keiner, der nicht leichter ward, als auf fremder Wohnstatt er sich niederließ.