Pancatantra Mitrabheda

अमृतं शिशिरे वह्निरमृतं प्रियदर्शनम् ।
अमृतं राजसम्मानं अमृतं क्षीरभोजनम् ॥

amrtam shishire vahniramrtam priyadarshanam |
amrtam raajasammaanam amrtam kshiirabhojanam ||

Feuer im Winter ist göttlicher Nektar, Lebenselixir ist, etwas Schönes anzusehen.
Eine Auszeichnung vom König ist lebenverlängernd, lebenspendend Milchreis zu essen.

Mahabharata Vanaparvan

अब्रुवन् कस्यचिन्निन्दामात्मपूजामवर्णयन् ।
न कश्चिद् गुणसंपन्नः प्रकाशो भुवि दृश्यते ॥

abruvan kasyacin nindaam aatmapuujaam avarnayan |
na kashcid gunasampannah prakaasho bhuvi drshyate ||

Wer andere nicht schmäht, bleibt unerwähnt, wer sich nicht selbst lobt, unbesungen.
Wenn mal einer Qualitäten hat, so bleibt sein Abglanz unbemerkt.

Samayocitapadyamalika

अमन्त्रमक्षरं नास्ति वनस्पतिरनौषधम् ।
अयोग्यः पुरुषो नास्ति योजकस्तत्र दुर्लभः ॥

amantramaksharam naasti vanaspatirnaushadham |
ayogyah purusho naasti yojakastatra durlabhah ||

Kein Laut, der nicht zum Zauberspruch taugte, kein Heilkraut, das der Waldesfürst nicht hätte.
Ein Mensch ist nicht unbrauchbar, doch kaum einer setzt ihn richtig ein.

Bhagavatamahatmya

अवैष्णवो हतो देशो हतं श्राद्धमपात्रकम् ।
हतमश्रोत्रिये दानमनाचारं हतं कुलम् ॥

avaishnavo hato desho hatam shraaddhamapaatrakam |
hatamashrotriye daanamanaacaaram hatam kulam ||

Vernichtet ist ein Land ohne Vishnu, verschüttet das Opfer in unwürdige Hände,
verschenkt die Gabe an den falschen Gelehrten, verloren ist die Familie ohne Tradition.

Bhagavata

अविद्यमानोऽप्यवभाति हि द्वयो
ध्यातुर्धिया स्वप्नमनोरथौ यथा ।
तत्कर्म संकल्पविकल्पकं मनो
बुधो निरुन्ध्यादभयं ततः स्यात् ॥

avidyamaano'pyavabhaati hi dvayo
dhyaaturdhiyaa svapnamanorathau yathaa |
tatkarma samkalpavikalpakam mano
budho nirundhyaadabhayam tatah syaat ||

Auch wenn es nicht so ist, erscheint doch entzweit
der Gedanke vom Denker, der Traum vom Wunsch.
Absicht hier, Zögern da ist Geistes Werk.
Aus dem Niederhalten des Denkens nur kann Furchtlosigkeit entstehen.

Vishnu Purana

अरक्षितारो हर्तार शुल्कव्याजेन पार्थिवाः ।
हारिणो जनवित्तानां सम्प्राप्ते तु कलौ युगे ॥

arakshitaaro hartaara shulkavyaajena paarthivaah |
haarino janavittaanaam sampraapte tu kalau yuge ||

In der Endzeit sind die Fürsten keine Beschützer mehr, sondern Räuber,
die sich des Volkes Reichtum aneignen unter dem Vorwand Steuern einzutreiben.

Ramayana Yuddha

अयशस्यमनायुष्यं परदाराभिमर्शनम् ।
अर्थक्षयकरं घोरम् पापस्य च पुनर्भवम् ॥

ayashasyam anaayushyam paradaaraabhimarshanam |
arthakshayakaram ghoram paapasya ca punarbhavam ||

Eines anderen Weib zu berühren ist Verbrechen und Erbsünde, die deinen Ruf ruinieren, dein Leben verkürzen und dich materiell zugrunde richten.