Hitopadesha

कीटोऽपि सुमनःसङ्गादारोहति सतां शिरः ।
अश्मापि याति देवत्वं महद्भिः सुप्रतिष्ठितः ॥

kiito'pi sumanahsamgaadaarohati sataam shirah |
ashmaapi yaati devatvam mahadbhih supratishthitah ||

Sogar ein Käfer, weil er mit der Blüte geht, steigt auf den Kopf der Besten.
Selbst ein Stein wird etwas Göttliches, sobald er von Mächtigen richtig aufgestellt.

Uttararamacarita

क्लिष्टो जनः किल जनैरनुरञ्जनीयः
तन्नो यदुक्तमशुभंश्च न तत् क्षमंस्ते ।
नैसर्गिकी सुरभिणः कुसुमस्य सिद्धा
मूर्ध्नि स्थितिर्न चरणैरवताडनानि ॥

klishto janah kila janairanuranjaniiyah
tanno yaduktamashubhamshca na tat kshamamste |
naisargikii surabhinah kusumasya siddhaa
muurdhni sthitirna caranairavataadaniiya ||

Ein trauriger Mensch soll wirklich von andern getröstet werden.
Was ich da Häßliches zu dir gesagt, darfst du mir nie verzeihen.
Natürlich vollendet eine duftende Blüte sich erst,
wenn sie am Kopf getragen und nicht mit Füßen getreten wird.

Uttararamacarita

क्लिष्टो जनः किल जनैरनुरञ्जनीयः
तन्नो यदुक्तमशुभंश्च न तत् क्षमंस्ते ।
नैसर्गिकी सुरभिणः कुसुमस्य सिद्धा
मूर्ध्नि स्थितिर्न चरणैरवताडनानि ॥

klishto janah kila janairanuranjaniiyah
tanno yaduktamashubhamshca na tat kshamamste |
naisargikii surabhinah kusumasya siddhaa
muurdhni sthitirna caranairavataadaniiya ||

Ein trauriger Mensch kann nur von andern getröstet werden.
Was ich da Böses zu dir gesagt, darfst du mir nicht verzeihen.
Natürlich vollendet eine duftende Blüte sich erst,
wenn sie am Kopf getragen und nicht mit Füßen getreten wird.

Prashnottararatnamalika

किं लघुताया मूलं
प्राकृतपुरुषेषु या याञ्छा ।
रामादपि कः शूरः
स्मरशरनिहतो न यश्चलति ॥

kim laghutaayaa muulam
praakrtapurusheshu yaa yaanchaa |
raamaadapi kah shuurah
smarasharanihato na yashcalati ||

Was macht einen so bedeutungslos?
Einfache Leute anzubetteln.
Wer überragt denn Rama noch als Held?
Einer der von Amors Pfeilen getroffen nicht wankt.

Mahabharata

बहुमायासमाकीर्णः नानादोषसमाकुलः ।
लुप्तधर्मक्रियाचारः घोरः कालो भविष्यति ॥

bahumaayaasamaakiirnah naanaadoshasamaakulah |
luptadharmakriyaacaarah ghorah kaalo bhavishyati ||

Mit viel Lügen überhäuft, allen möglichen Verbrechen ausgefüllt,
mit jeder Tat ihrer Moral beraubt wird es eine Zeit des Grauens sein.

Prashnottararatnamalika

किं लघुताया मूलं
प्राकृतपुरुषेषु या याञ्छा ।
रामादपि कः शूरः
स्मरशरनिहतो न यश्चलति ॥

kim laghutaayaa muulam
praakrtapurusheshu yaa yaanchaa |
raamaadapi kah shuurah
smarasharanihato na yashcalati ||

Was macht einen so bedeutungslos?
Einfache Leute anzubetteln.
Wer überragt denn Rama noch als Held?
Einer der von Amors Pfeilen getroffen nicht wankt.

Subhashitasudhanidhi

किमत्र चित्रं यत्सन्तः परानुग्रहतत्पराः ।
न हि स्वदेहसौख्याय जायन्ते चन्दनद्रुमाः ॥

kimatra citram yatsantah paraanugrahatatparaah |
na hi svadehasaukhyaaya jaayante candanadrumaah ||

Was ist daran so komisch, wenn es guten Leuten viel bedeutet, für andere da zu sein?
Sandelbäume wachsen ja auch nicht zu ihrem eigenen Vergnügen.