Subhashita Der Umgang mit Guten

दूरीकरोति कुमतिं विमलीकरोति चेतश्

चिरन्तनमघं चुलुकीकरोति  ।

भूतेषु किञ्च करुणां बहुलीकरोति

सङ्गः सतां किमु मङ्गलमातनोति  ॥

duuriikaroti kumatim vimaliikaroti cetash

cirantanamagham culukiikaroti  |

bhuuteshu kinca karunaam bahuliikaroti

sangah sataam kimu mangalamaatanoti  ||

Böse Absicht vertreibt er, die Gedanken macht er wieder klar.

Die Erbsünde macht er zum Schluck Wasser.

Das Mitleid mit allen Wesen macht er groß bei solchen,

auf die der Umgang mit Edlen sich auswirkt

Subhashitasuradruma Mitleid

मृदुलं नवनीतमीरितं नवनीतादपि सज्जनस्य हृत्  ।

तदिदं द्रवति स्वतापनात् परतापाद्द्रवते सतां पुनः  ॥

mrdulam navaniitamiiritam navaniitaadapi sajjanasya hrt  |

tadidam dravati svataapanaat parataapaaddravate sataam punah  ||

Die Leute meinen, Butter sei weich. Weicher noch als Butter aber ist eines guten Menschen Herz. Jene schmilzt selbsterhitzt, dieses schmilzt schon, wenn Fremde leiden.

Samayocita: Opfern für den Lebenslohn

यो नात्मजे न च गुरौ न च भृत्यवर्गे

दीने दयां न कुरुते न च बन्धुवर्गे  ।

किं तस्य जीवितफलेन मनुष्यलोके

काकोऽपि जीवति चिरं च बलिं च भुङ्क्ते  ॥ ६९ ॥

yo naatmaje na ca gurau na ca bhrtyavarge

diine dayaam na kurute na ca bandhuvarge  |

kim tasya jiivitaphalena manushyaloke

kaako'pi jiivati ciram ca balim ca bhunkte  || 69 ||

Wer mit seinem Kind, und dem Lehrer, und der Dienerschar,

mit dem Elenden kein Mitleid hat, und der Freunde Schar:

Wie steht's um dessen Lebensbilanz in der Menschenwelt?

Selbst eine Krähe lebt lange und verzehrt ihre Opfergabe.

-->

Bhagavata

एतावानव्ययो धर्मः पुण्यश्लोकैरुपासितः ।
यो भूतशोकहर्षाभ्यां आत्मा शोचति हर्षति च ॥

etaavaanavyayo dharmah punyashlokairupaasitah |
yo bhuutashokaharshaabhyaam aatmaa shocati harshati ca ||

So unvergänglich und von Lobgesang umschallt ist ein Gerechter,
wie er an der Wesen Freud und Leid selbst leidet oder freudig teilhat.