Suktimuktavali: Sieg über sich selbst

शौर्यं स्वभावविजय इति हि मतं तत्कथं तदीय जयः

यद्वत्पुष्पात्सुफले जाते पुष्पच्छदा विशुष्य निपतन्ति  ।

तद्वत्परमेशांशो यथा यथाऽन्तस्समुल्लसति

लय एव जयः स्यात् तथा तथा स्वस्वभावस्य  ॥

shauryam svabhaavavijaya iti hi matam tatkatham tadiiya jayah

yadvatpushpaatsuphale jaate pushpacchadaa vishushya nipatanti  |

tadvatparameshaamsho yathaa yathaa'ntassamullasati

laya eva jayah syaat tathaa tathaa svasvabhaavasya  ||

Heldenmut ist Sieg über die eigene Natur. Das anerkennend weiß man, was Sieg ist.

Bevor einer Blüte schöne Frucht entwachse, müssen Blütenblätter trocken fallen.

Damit nur ein Teil Gottes in deinem Innern scheine

sollst du, was an dir hängt, wie nur ureigene Natur es kann, besiegen.

Samayocita: Hundeschwanz

स्वेदितो मर्दितश्चैव रज्जुभिः परिवेष्टितः  ।

मुक्तो द्वादशभिर्वर्षैः श्वपुच्छः प्रकृतिं गतः  ॥ ९३ ॥

svedito marditashcaiva rajjubhih pariveshtitah  |

mukto dvaadashabhirvarshaih shvapucchah prakrtim gatah  || 93 ||

Entspannt, eingequetscht oder mit Stricken umwickelt, geht zwölf Jahre später

wieder losgelassen so ein Hundeschwanz in seinen Naturzustand zurück.

Samayocita: Grund zur Freude

स्वभावेन हि तुष्यन्ति देवाः सत्पुरुषा जनाः  ।

ज्ञातयस्त्वन्नपानाभ्यां वाक्यदानेन पण्डिताः  ॥ ८४ ॥

svabhaavena hi tushyanti devaah satpurushaa janaah  |

jnaatayastvannapaanaabhyaam vaakyadaanena panditaah  || 84 ||

Ganz von allein freuen sich Götter und gutmütiges Volk,

die Sippschaft aber an Speis und Trank, Lehrmeister an ihrer Redekunst.

Samayocita: auf die Umgebung kommt es an

विषमो हि यथा नक्रः सलिलान्निर्गतोऽवशः  ।

वनाद्विनिर्गतः शूरः सिंहोऽपिस्याच्छृगालवत्  ॥ ३६ ॥

vishamo hi yathaa nakrah salilaannirgato'vashah  |

vanaadvinirgatah shuurah simho'pisyaacchrgaalavat  || 36 ||

Entsteigt das sonst so verschlagene Krokodil erst dem Wasser, kann es sich kaum noch regen;

kaum kommt der Löwe, ein Held, aus dem Wald, schon wird er zum Schakal.

-->

Samayocita: von Löwen und Hunden

विनाप्यर्थैर्वीरः स्पृशति बहुमानोन्नतिपदं

समायुक्तोऽप्यर्थैः परिभवपदं याति कृपणः  ।

स्वभावादुद्भूतां गुणसमुदयावाप्तिविषयां

द्युतिं सैंहीं किं श्वा धृतकनकमालोऽपि लभते  ॥ २८ ॥

vinaapyarthairviirah sprshati bahumaanonnatipadam

samaayukto'pyarthaih paribhavapadamyaati krpanah  |

svabhaavaadudbhuutaam gunasamudayaavaaptivishayaam

dyutim saimhiim kim shvaa dhrtakanakamaalo'pi labhate  || 28 ||

Ein Held ertastet den steilen Weg zur Hochachtung, wenn er auch kein Geld bringt. Mit all seinen Reichtümern aber geht ein Geizhals den Abweg in die Verachtung. Die aus eigener Natur erwachsene, sinnlich erfahrbare, einer Kombination von Vorzügen zu verdankende Löwenwürde – kein mit Goldkettchen behängter Hund könnt sie erwerben

-->