Samayocita: frommer Trost

यदाऽधर्मबलीयस्त्वाद् देवब्राह्मणनिन्दकः  ।

विशीर्यते स्वयं ह्येष दैवोपहतकास्तथा  ॥ २३ ॥

yadaa'dharmabaliiyastvaad devabraahmananindakah  |

vishiiryate svayam hyesha daivopahatakaastathaa  || 23 ||

Wenn einer Götter und Brahmanen lästert, weil er seiner Gesetzlosigkeit wegen im Machtvorteil ist, geht er selbst an Schicksalsschlägen bald zugrunde.

Samayocita: Schicksalszwänge

स हि गगनविहारी कल्मषध्वंसकारी

दशशतकरधारी ज्योतिषां मध्यचारी  ।

विधुरपि विधियोगाद् ग्रस्यते राहुणासौ

लिखितमपि ललाटे प्रोज्झितुं कः समर्थः  ॥ ६ ॥

sa hi gaganavihaarii kalmashadhvansakaarii

dashashatakaradhaarii jyotishaam madhyacaarii  |

vidhurapi vidhiyogaad grasyate raahunaasau

likhitamapi lalaate projjhitum kah samarthah  || 6 ||

Er ist's, der sich am Himmel tummelnd die Dunkelheit vertreibt,

der mit tausend Händen trägt, in der Sterne Mitten wandelt.

Dem Zwang der Fügung folgend läßt selbst der Mond von Rahu sich ergreifen.

Was einem in die Stirn geritzt ward: Wer ist stark genug, dem zu entgehen?

Samayocita

अनेन तव पुत्रस्य प्रसुप्तस्य वनान्तरे ।
शिखामारुह्य हस्तेन खड्गेन निहतं शिरः ॥

anena tava putrasya prasuptasya vanaantare |
shikhaamaaruhya hastena khadgena nihatam shirah || 48 ||

Mit der selben das Schwert führenden Hand ward deines mitten im Wald schlafenden Sohnes Kopf abgeschlagen, kaum daß er den Gipfel erklommen.

Samayocita

अरक्षितं तिष्ठति दैवरक्षितं सुरक्षितं दैवहतं विनश्यति ।
जीवत्यनाथोऽपि वने विसर्जितः कृतप्रयत्नोऽपि गृहे न जीवति ॥

arakshitam tishthati daivarakshitam surakshitam daivahatam vinashyati |
jiivatyanaatho'pi vane visarjitah krtaprayatno'pi grhe na jiivati || 47 ||

Ungeschütztes bleibt vom Schicksal geschützt, bestehen, gut Geschütztes wird, vom Schicksal geschlagen, zunichte.
Selbst ein Herrenloser lebt im Wald ausgessetzt, einer, der sich alle Mühe gab, kann zuhaus nicht leben.

Samayocita

अचिन्तितानि दुःखानि यथैवायान्ति देहिनाम् ।
सुखान्यपि तथा मन्ये दैवमत्रातिरिच्यते ॥

acintitaani duhkhaani yathaivaayaanti dehinaam |
sukhaanyapi tathaa manye daivamatraatiricyate || 40 ||

Unvorstellbare Leiden ereilen die Menschen,
Glücksmomente, wie sie meinen: Das Schicksal verleiht sie gleich im Übermaß.

Bhartrhari Daiva

दैवेन प्रभुणा स्वयं जगति यद्यस्य प्रमाणीकृतं
तत्तस्योपनमेन्मनागपि महान्नैवाश्रयः कारणम् ।
सर्वाशापरिपूरके जलधरे वर्षत्यपि प्रत्यहं
सूक्ष्मा एव पतन्ति चातकमुखे द्वित्राः पयोबिन्दवः ॥

daivena prabhunaa svayam jagati yadyasya pramaaniikrtam
tattasyopanamenmanaagapi mahaannaivaashrayah kaaranam |
sarvaashaaparipuurake jaladhare varshatyapi pratyaham
suukshmaa eva patanti caatakamukhe dvitraah payobindavah ||

Was vom allmächtigen Schicksal auf Erden ihm als sein Teil zugemessen ward,
das soll ihm auch zufallen, selbst wenn bei Mächtigeren Schutz er sucht.
Aus der mit allen Erwartungen übervollen Regenwolke regnet's jeden Tag,
doch nur zwei bis drei winzige Tropfen fallen dem Waldsperber in den Schnabel.

Bhartrhari Daiva

अयममृतनिधानं नायकोऽप्योषधीनां
शतभिषगनुयातः शम्भुमूर्धोऽवतंसः ।
विरहयति न चैनं राजयक्ष्मा शशाङ्कं
हतविधिपरिपाकः केन वा लङ्घनीयः ॥

ayamamrtanidhaanam naayako'pyoshadhiinaam
shatabhishaganuyaatah shambhumuurdho'vatamsah |
virahayati na cainam raajayakshmaa shashaankam
hatavidhiparipaakah kena vaa langhaniiyah ||

Den Hüter des Unsterblichkeitstranks, Ziehvater der Medizin,
von hundert Ärzten umrundet, Diademschmuck an Shivas Haupt,
auch diesen vom Hasen gezeichneten Mond verschont die königliche Schwindsucht nicht.
Wen kann es so erwischen, wenn er nicht schon vom üblen Schicksal gargekocht ward?

Bhartrhari Daiva

सृजति तावदेषेशगुणाकरं पुरुषरत्नमलङ्करणं भुवः ।
तदपि तत्क्षणभङ्गि करोति चेदहह कष्टमपण्डितता विधेः ॥

srjati taavadesheshagunaakaram purusharatnamalamkaranam bhuvah |
tadapi tatkshanabhangi karoti cedahaha kashtamapanditataa vidheh ||

Der Herr über vieles erschafft diesen hochtalentierten Menschen, ein Juwel der Welt zur Zierde.
Wenn er ihn aber im selben Moment zerbrechen läßt? Ah! Die grobe Fahrlässigkeit des Schicksals.