Subhashitasudhanidhi

एकः स्वादु न भुञ्जीत नैकः कार्यं विचिन्तयेत् ।
एको न गच्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥

ekah svaadu na bhunjiita naikah kaaryam vicintayet |
eko na gacchedadhvaanam naikah supteshu jaagryaat ||

Allein soll er Süßes nicht essen, kein Projekt allein planen.
Allein soll er die Reise nicht antreten, unter Schläfern allein nicht wachen.

Subhashitasudhanidhi

एकं विषरसो हन्ति शस्त्रेणैकश्च बाध्यते ।
सराष्ट्रं सप्रजं हन्ति राजानं मन्त्रविस्रवः ॥

ekam visharaso hanti shastrenaikashca baadhyate |
saraashtram saprajam hanti raajaanam mantravisravah ||

Einen nur tötet der Giftsaft, einer nur fällt durch das Schwert.
Ein durchgesickertes Geheimnis vernichtet König und Reich samt Untertanen.

Atrisamhita

एकमप्यक्षरं यस्तु गुरुः शिष्ये निवेदयेत् ।
पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्वा ह्यनृणीभवेत् ॥

ekamapyaksharam yastu guruh shishye nivedayet |
prthivyaam naasti taddravyam yaddatvaa hyanrniibhavet ||

Und wenn es nur ein einziger Buchstabe ist, den ein Lehrer seinem Schüler beibringt,
so ist auf der ganzen Welt kein Wert, den der hingeben könnte, um schuldenfrei zu werden.

Harihara Subhashita

उपदिशति लोकवृत्तं वितरति वित्तं विनोदयति चित्तं ।
उत्तंभयति महत्वं विद्या हृद्या सुराजसेवेव ॥

upadishati lokavrttam vitarati vittam vinodayati cittam |
uttambhayati mahatvam vidyaa hrdyaa suraajaseveva ||

Sie erzieht zu Weltgewandheit, wirft Geld ab, unterhält den Geist,
verleiht Majestät: Bildung ist so herzerfrischend wie in des guten Königs Dienst zu stehen.

Hitopadesha Suhrdbheda

उदीरितोऽर्थः पशूनापि गृह्यते
हयश्च नागाश्च वहन्ति देशिताः ।
अनुक्तमप्यूहति पण्डीतो जनः
परेङ्गितज्ञानफला हि बुद्धयः ॥

udiirito'rthah pashunaapi grhyate
hayashca naagaashca vahanti deshitaah |
anuktamapyuuhati pandito janah
parengitajnaanaphalaa hi buddhayah ||

Den Sinn des Gesagten begreift selbst das Vieh,
angewiesen ziehen Roß und Elefant.
Ungesagtes aber ahnt nur die gelehrte Zunft,
ist doch das Kennen fremder Absicht des Klugen Lohn.

Sabharanjana

उद्यन्तु शतमादित्या उद्यन्तु शतमिन्दवः ।
न विना विदुषां वाक्यैर्नश्यत्याभ्यन्तरं तमः ॥

udyantu shatamaadityaa udyantu shatamindavah |
na vinaa vidushaam vaakyairnashyatyabhyantaram tamah ||

Aufgehen mögen hundert Sonnen, aufgehen mögen hundert Monde:
ohne Worte von Weisen kann die Finsternis tief in uns nicht weichen.

Subhashitasudhanidhi

उच्चैरुच्चरितव्यं यत्किंचिदजानतापि पुरुषेण ।
मूर्खा बहु मन्यन्ते विदुषामपि संशयो भवति ॥

uccairuccaritavyam yatkimcidajaanataapi purushena |
muurkhaa bahu manyante vidushaamapi samshayo bhavati ||

Das Wenige, was man weiß, sollte man laut sagen.
Die Dummen halten eine Menge davon, und den Klugen kommen erste Zweifel.