Subhashitasudhanidhi

इन्द्रियाण्येव तत्सर्वं यत्स्वर्गनरकाविभौ ।
निगृहीतविसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च ॥

indriyaanyeva tatsarvam yatsvarganarakaavibhau |
nigrhiitavisrshtaani svargaaya narakaaya ca ||

Es liegt ganz an den Trieben, ob man in den Himmel oder in die Hölle kommt.
Wer sie niederhält, ist für den Himmel, wer sie auslebt, für die Hölle.

Manusmrti

इन्द्रियाणां जये योगं समातिष्ठेद्दिवानिशम् ।
जितेन्द्रियो हि शक्नोति वशे स्थापयितुं प्रजाः ॥

indriyaanaam jaye yogam samaatishtheddivaanisham |
jitendriyo hi shaknoti vashe sthaapayitum prajaah ||

Tag und Nacht soll er sich der Mühe unterziehen seine Instinkte zu besiegen.
Erst ein Triebgezügelter kann Untertanen seinem Willen unterstellen.

Manusmrti

इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोषमृच्छत्यसंशयम् ।
संनियम्य तु तान्येव ततः सिद्धिं नियच्छति ॥

indriyaanaam prasangena doshamrcchatyasamshayam |
samniyamya tu taanyeva tatah siddhim niyacchati ||

Abhängig von Instinkten macht er den unvermeidlichen Fehler.
Bezwingt er sie aber, so zwingt er auch den Erfolg auf sich herab.

Manusmrti

इन्द्रियाणां विचरतां विषयेष्वपहारिषु ।
संयमे यत्नमातिष्ठेद्विद्वान् यंतेव वाजिनाम् ॥

indriyaanaam vicarataam vishayeshvapahaarishu |
samyame yatnamaatishthedvidvaan yanteva vaajinaam ||

Die auseinanderstrebenden Sinne, die einen in fünf Richtungen gleichzeitig wegziehen,
bringe der weise Mensch unter seine Kontrolle, wie der Wagenlenker die Rosse.

Ramayana Yuddha

इन्द्रियाणि पुरा जित्वा त्रिभुवनं त्वया ।
स्मरद्भिरिव तद्वैरमिन्द्रियैरेव निर्जितः ॥

indriyaani puraa jitvaa tribhuvanam tvayaa |
smaradbhiriva tadvairamindriyaireva nirjitah ||

Früher hast du deine Instinkte noch besiegt und die drei Welten waren dein.
Dieser Feindschaft eingedenk rangen dieselben Triebe dich heute nieder.

Shivaparadha

आयुर्नष्यति पश्यतां प्रतिदिनं याति क्षयं यौवनं
प्रत्ययान्ति गताः पुनर्न दिवसाः कालो जगद्भक्षकः ।
लक्ष्मीस्तोयतरङ्गभङ्गचपला विद्युच्चलं जीवितं
तस्मान्मां शरणागतं करुणया त्व रक्ष रक्षाधुना ॥

aayurnashyati pashyataam pratidinam yaati kshayam yauvanam
pratyayaanti gataah punarna divasaah kaalo jagadbhakshakah |
lakshmiistoyatarangabhangacapalaa vidyuccalam jiivitam
tasmaanmaam sharanaagatam karunayaa tva raksha rakshaadhunaa ||

Zusehen kann man, wie das Leben schwindet, mit jedem Tag geht die Jugend dahin.
Vergangene Tage, sie kommen nicht wieder, ein Weltenfresser ist die Zeit.
Reichtum verflüchtigt sich wie Brandungswellenschaum, Leben ist wie ein Blitz so kurz.
Darum such ich deinen Schutz. Bitte rette mich, rette mich jetzt!

Prabodhasudhakara

आयुःक्षणलवमात्रं न लभ्यते हेमकोटिभिः क्वापि ।
तच्चेद्गच्छति सर्वं मृषा ततः काऽधिका हानिः ॥

aayuhkshanalavamaatram na labhyate hemakotibhih kvaapi |
taccedgacchati sarvam mrshaa tatah kaa'dhikaa haanih ||

Nicht den Bruchteil eines Lebensaugenblicks holst du mit tonnenweise Gold zurück.
Was ist denn so ein Verlust anderes, als daß alles danebenginge?