Bhagavata

नेह चात्यन्तसंवासः कर्हिचित् केनचित् सह ।
राजन् स्वेनापि देहेन किमु जायात्मजादिभिः ॥

neha caatyantasamvaasah karhicit kenacit saha |
raajan svenaapi dehena kimu jaayaatmajaadibhih ||

Begib dich nie, o König, in allzu große Abhängigkeit von nichts und niemandem!
Auch nicht von dem, was du verkörperst, auch nicht von Weibern, Kindern und den anderen!

Garuda Purana

नायमत्यन्तसंवासः कस्यचित् केनचित् सह ।
अपि स्वस्य शरीरेण किमुतान्यैः पृथग्जनैः ॥

naayamatyantasamvaasah kasyacit kenacit saha |
api svasya sharrirena kimutaanyaih prthagjanaih ||

Keiner sollte sich jemals auf irgendwas oder irgendwen allzu sehr einlassen,
nicht mal auf den eigenen Körper, umso weniger auf die breite Masse!

Sabharanjanashataka

नादातव्यं न दातव्यं न कर्तव्यं च किंचन ।
सान्त्वमेकं प्रयोक्तव्यं सर्वं तस्य वशे जगत् ॥

naadaatavyam na daatavyam na kartavyam ca kincana |
saantvamekam prayoktavyam sarvam tasya vashe jagat ||

Er muß nichts Besonderes nehmen, geben oder tun,
sondern einzig Milde üben, und die ganze Welt liegt ihm zu Füßen.

Padmanandana Vairagya

नापत्यानि न वित्तानि न सौधानि भवन्त्यहो ।
मृत्युना नीयमानस्य पुण्यपापे परं पुरः ॥

naapatyaani na vittaani na saudhaani bhavantyaho |
mrtyunaa niiyamaanasya punyapaape param purah ||

Söhne, Besitz und Paläste zählen alle nichts mehr, wenn der Tod dich wegführt
in die andere Welt, wo nur noch edle Taten und Sünden von früher gelten.

Subhashitasudhanidhi

नयस्य विनयो मूलं विनयः शास्त्रनिश्चयः ।
विनयो हीन्द्रियजयस्तद्युक्तः शास्त्रमृच्छति ॥

nayasya vinayo muulam vinayah shaastranishcayah |
vinayo hiindriyajayastadyuktah shaastramrcchati ||

Sittlichkeit wurzelt in Demut. Demut ist Sinn und Zweck der Lehren.
Demut ist Sieg über die Triebe, und bei wem das klappt, der bewältigt auch die Lehren.

Ramayana Ayodhya

नन्दन्त्युदित आदित्ये नन्दन्त्यस्तमिते रवौ ।
आत्मनो नावबुध्यन्ते मनुष्या जीवितक्षयम् ॥

nandantyudita aaditye nandantyastamite ravau |
aatmano naavabudhyante manushyaa jiivitakshayam ||

Freudig erregt sind die Leut bei Sonnenaufgang, ganz ergriffen, wenn Ravi versinkt.
Wieder merken sie nicht, daß ihr Leben um so viel kürzer ward.

Subhashitani

नन्दन्ति मन्दाः श्रियमप्यनित्यां
परं विषीदन्ति विपद्गृहीताः ।
विवेकदृष्ट्या चरतां नराणां
श्रियो न किंचित् विपदो न किंचित् ॥

nandanti mandaah shriyamapyanityaam
param vishiidanti vipadgrhiitaah |
vivekadrshtyaa carataam naraanaam
shriyo na kimcit vipado na kimcit ||

Da frohlocken sie, die Verwirrten, über zufälligen Reichtum,
und sind im höchsten Maße entsetzt, sobald Verlust sie ereilt.
Denen, die den Wandel der Menschen mit Abstand betrachten,
ist der Reichtum so egal wie der Verlust.