Samayocita: jeder Tag ist kostbar

श्लोकेन वा तदर्धेन तदर्धार्धाक्षरेण वा  ।

अवन्ध्यं दिवसं कुर्याद् दानाध्ययनकर्मभिः  ॥ २३ ॥

shlokena vaa tadardhena tadardhaardhaaksharena vaa  |

avandhyam divasam kuryaad daanaadhyayanakarmabhih  || 23 ||

Mit einem Vers oder einem halben, oder mit einer Silbe aus der Hälfte dieses Halben mache den Tag er wertvoll mit Schenken, Lernen, Werken.

Ratnasamuccaya

दानोपभोगरहिता दिवसा यस्य यान्ति वै ।
स लोहकारभस्त्रेव श्वसन्नपि न जीवति ॥

daanopabhogarahitaa divasaa yasya yaanti vai |
sa lohakaarabhastreva shvasannapi na jiivati ||

Einer dessen Tage jeder Schenkfreude beraubt vergehen,
schnauft noch wie eines Schmiedes Blasebalg, lebt aber nicht mehr.

Karnabhara

शिक्षाक्षयं गच्छति कालपर्यायात्
सुबद्धमूला निपतन्ति पादपाः ।
जलं जलस्थानगतं च शुष्यति
हुतं च दत्तं च तथैव शिष्यति ॥

shikshaakshayam gacchati kaalaparyaayaat
subaddhamuulaa nipatanti paadapaah |
jalam jalasthaanagatam ca shushyati
hutam ca dattam ca tathaiva shishyati ||

Gelerntes gerät im Lauf der Zeit in Vergessenheit, fest verwurzelte Bäume stürzen um.
In Zisternen gesammeltes Wasser verdunstet, allein Opfer und Geschenk hinterlassen Spuren.

Manusmrti

शतेषु जायते शूरः सहस्रेषु च पण्डितः ।
वक्ता दशसहस्रेषु दाता भवति वा न वा ॥

shateshu jaayate shuurah sahasreshu ca panditah |
vaktaa dashasahasreshu daataa bhavati vaa na vaa ||

Unter Hundert obsiegt ein einziger Held, unter Tausend ein Gelehrter.
Ein Redner unter Zehntausend: Ja gibt es denn überhaupt noch einen Schenker?

Kuvalayananda

भवन्ति नरकाः पापात्पापं दारिद्र्यसंभवम् ।
दारिद्र्यमप्रधानेन तस्माद्दानपरो भवेत् ॥

bhavanti narakaah paapaat paapam daaridrayasambhavam |
daaridrayamapradhaanena tasmaaddaanaparo bhavet ||

Es gibt Höllen, die entstehen aus Bösem. Das Böse ist armutsbedingt.
Armut ist, wenn man nichts verschenkt. Darum sei Schenken das Erste.

Manusmrti

ख्यापनेनानुतापेन तपसाऽध्ययनेन च ।
पापकृन्मुच्यते पापात्तथा दानेन चापदि ॥

khyaapanenaanutaapena tapasaa'dhyayanena ca |
paapakrnmucyate paapaattathaa daanena caapadi ||

Mit offenem Geständnis, gefolgt von heißer Reue, mit Buße und Lehrenziehen,
ebenso mit Schenken in der Not kann der Übeltäter von dem Übel sich befrein.

Sabharanjanashataka

किं दातुरखिलैर्दोषैः किं लुब्धस्याखिलैर्गुणैः ।
न लोभादधिको दोषो न दानाधिको गुणः ॥

kim daaturakhilairdoshaih kim lubdhasyaakhilairgunaih |
na lobhaadadhiko dosho na daanaadadhiko gunah ||

Was ist das für ein Spender mit lauter Mängeln? Was ist das für ein Raffer mit lauter Vorzügen? Nichts ist mangelhafter als Raffgier, nichts vorzüglicher als Schenken.