Mrcchakatika

शास्त्रज्ञः कपटानुसारकुशलो वक्ता न च क्रोधनः
तुल्यो मित्रपरस्वकेषु चरितं दृष्ट्वैव दत्तोत्तरः |
क्लिबान्पालयिता शठान्व्यथयिता धर्म्यो न लोभान्वितः
द्विर्भावे परतत्त्वबद्धहृदयो राज्ञश्च कोपापहः ||

shaastrajnah kapataanusaarakushalo vaktaa na ca krodhanah
tulyo mitraparasvakeshu caritam drshtvaiva dattottarah |
klibaan paalayitaa shathaan vyathayitaa dharmyo na lobhaanvitah
dvirbhaave paratattvabaddhahrdayo raajnashca kopaapahah ||

Er kennt die Literatur, ist geübt im Ermitteln von Betrugsfällen, spricht nie erregt,
ist ausgewogen gegen Freund, Feind und die eigenen Leute, hat den Werdegang gesehen und kann antworten.
Er schützt die Schwachen, straft die Übeltäter, hält sich ans Recht und ist frei von Gier.
Im Zweifel bindet er sein Herz an die höchste Wahrheit. Den Zorn des Königs leitet er ab.

Bhaskaracarya

शास्त्रार्थं तत्त्वतोज्ञात्वा चरिष्यामो वयं सदा |
न नो व्यसनिता काचित्विमतिप्रतिबोधने ||

shaastraartham tattvatojnaatvaa carishyaamo vayam sadaa |
na no vyasanitaa kaacit vimatipratibodhane ||

Immerzu schreiten wir voran, erkennen die Wirklichkeit als Gegenstand der Lehren.
Beim Widerlegen abweichender Auffassungen aber sind wir nicht konsequent genug.

Subhashitasudhanidhi

शाठ्येन मित्रं कपटेन धर्मं
परोपतापेन समृद्धभावं |
सुखेन विद्यां परुषेण नारीं
वाञ्छन्ति ये नूनमपण्डितास्ते ||

shaathyena mitram kapatena dharmam
paropataapena samrddhabhaavam |
sukhena vidyaam parushena naariim
vaanchanti ye nuunamapanditaaste ||

Die einen Freund mit Lug, ihr Recht mit Trug, ein sattes Leben mit fremder Mühsal,
Bildung mit Spaß, ihre Frau mit Rohheit haben wollen,
sind nur noch unbelehrbar.

Kiratarjuniya

श्वस्त्वया सुखसंवित्तिः स्मरणीयाधुनातनी |
इति स्वप्नोपमान्मत्वा कामान्मागास्तदङ्गतां ||

shvastvayaa sukhasamvittih smaraniiyaadhunaatanii |
iti svapnopamaan matvaa kaamaanmaagaastadangataam ||

Glücksgefühle von heute sind die Erinnerung von Morgen.
So sind es allenfalls Träume, was ich für angewandten Liebeszauber hielt.

Kuvalayananda

शरणं किं प्रपन्नानि विषवन्मारयन्ति वा |
न त्यज्यन्ते न भुज्यन्ते कृपणेन धनानि यत् ||

sharanam kim prapannaani vishavanmaarayanti vaa |
na tyajyante na bhujyante krpanena dhanaani yat ||

Geld, das der Geizige weder ausgibt noch verzehrt,
wird zu Gift und tötet, die seinen Schutz suchen.

Nagananda

शय्या शाद्वलमासनं शुचिशिला सद्म द्रुमाणामधः
शीतं निर्झरवारि पानमशनं कन्दाः सहाया मृगाः |
इत्यप्रार्थितलभ्यसर्वविभवे दोषोऽयमेको वने
दुष्प्रापार्थिनि यत्परार्थघटनावन्ध्यैर्वृथा स्थीयते ||

shayyaa shaadvalamaasanam shucishilaa sadma drumaanaamadhah
shiitam nirjharavaari paanamashanam kandaah sahaayaa mrgaah |
ityapraarthitalabhyasarvavibhave dosho'yameko vane
dushpraapaarthini yat paraarthaghatanaavandhyairvrthaa sthiiyate ||

Ein Bett, ein grasgepolsterter Sitz, Häuser aus weißen Steinen unter Bäumen,
ein kühler Trunk frischen Quellwassers, eßbare Knollen, hilfreiche Tiere:
So ein Wald voll reicher Gaben, die man haben könnte, ohne darum zu bitten, hat nur einen einzigen Fehler: Für ein so schwer zu erreichendes Ziel steht er mit anderen Aufgaben beschäftigt, unfruchtbar und nutzlos herum.

Kiratarjuniya

श्रद्धेया विप्रलब्धारः प्रिया विप्रियकारिणः |
सुदुस्त्यजाः त्यजन्त्योऽपि कामाः कष्टा हि शत्रवः ||

shraddheyaa vipralabdhaarah priyaa vipriyakaarinah |
sudustyajaah tyajantyo'pi kaamaah kashtaa hi shatravah ||

Man muß ihnen trauen, sie betrügen. Sie sind so bezaubernd, mit entzaubernder Wirkung.
Selbst nur schwer abzuschütteln entsagen sie leicht.
Frauen, die ich begehre, sind meine gefährlichsten Feinde.