Ramayana Ayodhya

धर्मादर्थः प्रभवते धर्मात्प्रभवते सुखं ।
धर्मेण लभते सर्वं धर्मसारमिदं जगत् ॥

dharmaadarthah prabhavate dharmaat prabhavate sukham |
dharmena labhate sarvam dharmasaaramidam jagat ||

Aus Gleichgewicht entsteht Reichtum, aus Gleichgewicht entsteht Glück.
Mit dem Gleichgewicht läßt sich alles erreichen, die Essenz des Gleichgewichts ist diese Welt.

Subhashitasudhanidhi

धर्मः श्रुतो वा दृष्टो वा स्मृतो वा कथितोऽपि वा ।
संमोदितो वा राजेन्द्र पुनाति पुरुषं सदा ॥

dharmah shruto vaa drshto vaa smrto vaa kathito'pi vaa |
sammodito vaa raajendra punaati purusham sadaa ||

Ewige Ordnung gehört oder gesehen, erinnert oder erläutert,
hat ihn so fasziniert, o König, daß er von nun an jedermann aufklärt.

Manusmrti

धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः ।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यः मानो धर्मो हतोऽवधीत् ॥

dharma eva hato hanti dharmo rakshati rakshitah |
tasmaaddharmo na hantavyah maano dharmo hato'vadhiit ||

Das Gesetz zerstört seinen Zerstörer, das Gesetz schützt seinen Beschützer.
Also darf das Gesetz nicht verletzt werden, damit es nicht denkt, es solle zerstört werden.

Hitopadesha Suhrdbheda

धनेन किं यो न ददाति नाश्नुते
बलेन किं येन रिपुं न भाधते ।
श्रुतेन किं येन न धर्ममाचरेत्
किमात्मना यो न जितेन्द्रियो भवेत् ॥

dhanena kim yo na dadaati naashnute
balena kim yena ripum na baadhate |
shrutena kim yena na dharmamaacaret
kimaatmanaa yo na jitendriyo bhavet ||

Wozu hat einer Geld, da er nicht schenkt noch selbst genießt?
Wozu hat er die Macht, da er den Feind nicht zittern läßt?
Wozu hat er studiert, da er zum Gesetz nicht findet?
Wozu hat er ein Gewissen, wenn er seine Triebe nicht zügelt?

Hitopadesha Mitralabha

धनानि जीवितं चैव परार्थे प्राज्ञ उत्सृजेत् ।
सन्निमित्तं वरं त्यागो विनाशे नियते सति ॥

dhanaani jiivitam caiva paraarthe praajnah utsrjet |
sannimittam varam tyaago vinaashe niyate sati ||

Geld und Leben sollte der Erkennende ausfließen lassen für andere.
Sie für eine gute Sache aufzugeben ist sinnvoll, sind beide doch für die Auflösung bestimmt.

Raguvamsha

द्वेष्योऽपि संमतः शिष्टः तस्यार्तस्य यथौषधं ।
त्याज्यो दुष्टः प्रियोऽप्यासीतङ्गलीवोरगक्षता ॥

dvesho'pi sammatah shishtah tasyaartasya yathaushadham |
tyaajyo dushtah priyo'pyaasiit angaliivoragakshataa ||

Selbst den Verhaßten nimm als Vorgesetzten hin wie ein Gegengift.
Den Schädling aber, wenn er dir auch lieb war, trenn ab wie eine Zehe nach dem Schlangenbiß!

Subhashitasudhanidhi

देशः कालः पात्रं वितरति वित्तस्य कमपि महिमानं ।
अब्धितले शुक्तिपुटे स्नातं घनतोयमेति मणिभावम् ॥

deshah kaalah paatram vitarati vittasya kamapi mahimaanam |
abdhitale shuktipute snaatam ghanatoyameti manibhaavam ||

Ein Teilchen der Fülle am rechten Ort zur rechten Zeit in einer Bettelschale abgelegt, birgt wahre Größe. Ein in der Muschelschale am Meeresgrund gebadetes Wolkentröpfchen erwirbt Juwelenrang.