Pancatantra Mitrabheda

उक्तो भवति यः पूर्वं गुणवानिति संसदि ।
तस्य दोषो न वक्तव्यः प्रतिज्ञाभङ्गभीरुणा ॥

ukto bhavati yah puurvam gunavaaniti samsadi |
tasya dosho na vaktavyah pratijnaabhangabhiirunaa ||

Sobald einer in der Sitzung seiner Qualitäten wegen gelobt wurde,
werden aus Angst, die Eintracht zu verletzen, seine Verfehlungen nicht mehr diskutiert.

Vivekacudamani

इतः कोन्वस्ति मूढात्मा यस्तु स्वार्थे प्रमाद्यति ।
दुर्लभं मानुषं देहं प्राप्य तत्रापि पौरुषम् ॥

itah ko'nvasti muudhaatmaa yastu svaarthe pramaadyati |
durlabham maanusham deham praapya tatraapi paurusham ||

Wie stumpfsinnig muß einer sein, der ein lohnendes Ziel verspielt,
obwohl er schon, zumal als Mann, einen schwer zu habenden menschlichen Körper abbekam?

Mahabharata Udyoga

आचार्यात् पादमादत्ते पादं शिष्यः स्वमेधया ।
कालेन पादमादत्ते पादं सब्रह्मचारिभिः ॥

aacaaryaat paadamaadatte paadam shishyah svamedhayaa |
kaalena paadamaadatte paadam sabrahmacaaribhih ||

Ein Viertel lernt der Schüler vom Lehrer, ein Viertel durch eigene Überlegung.
Ein Viertel kommt mit der Zeit und ein Viertel von seinen Mitschülern.

Manusmrti

आचार्यपुत्रः शुश्रूषुः ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः ।
आप्तः शक्तोऽर्थदः साधुः स्वोऽध्याप्या दश धर्मितः ॥

aacaaryaputrah shushruushuh jnaanado dhaarmikah shucih |
aaptah shakto'rthadah saadhuh svo'dhyaapyaa dasha dharmitah ||

Zehn, die es verdient haben, unterrichtet zu werden, sind der Lehrersohn, der gehorsame Diener, der Einsichtspender, der Gerechte, der Reine, der Bewährte, der Fähige, der Geldgeber, der Edle und einer von uns.

Bhagavata

असंसक्तः शरीरेऽस्मिन्नमुनोत्पादितो गृहे ।
अपत्ये द्रविणे वापि कः कुर्यान्ममतां बुधः ॥

asamsaktah shariire'sminnamunotpaadito grhe |
apatye dravine vaapi kah kuryaanmamataam budhah ||

Wie kann ein Weiser, dem eigenen Körper nicht verhaftet, das,
was dem entspringt - Häuser, Kinder und Werte - besitzen wollen?

Subhashitasudhanidhi

अलं दानेन विप्रेन्द्र यजनाध्ययनेन वा ।
इदं तत्स्वर्गसोपानममलं यत्प्रियं वचः ॥

alam daanena viprendra yajanaadhyayanena vaa |
idam tatsvargasopaanamamalam yatpriyam vacah ||

Genug geschenkt, geräuchert und meditiert, o trefflicher Brahmane!
Die sicherste Himmelsleiter ist nun mal das gute Wort.

Hitopadesha Suhrdbheda

अप्रियस्यापि पथ्यस्य परिणामः सुखावहः ।
वक्ता श्रोता च यत्रास्ति रमन्ते तत्र संपदः ॥

apriyasyaapi pathyasya parinaamah sukhaavahah |
vaktaa shrotaa ca yatraasti ramante tatra sampadah ||

Kritik, auch wenn sie unliebsam, kann zur Wohltat sich verkehren.
Wo ein Sprecher seinen Hörer trifft, sollen glückliche Zufälle sich mehren.