Stotraratna

अविवेकघनान्धधिज्ञ्मुखे बहुधा संततदुःखवर्षिणि ।
भगवन् भवदुर्दिने पथस्खलितं मामवलोकयाच्युत ॥

avivekaghanaandhadhingmukhe bahudhaa santataduhkhavarshini |
bhagavan bhavadurdine pathaskhalitam maamavalokayaacyuta ||

Orientierungslos bin ich mit Blindheit geschlagen, da mir der Dauerregen des Elends ins Gesicht klatscht.
O ewiger Gott, an so einem mißratenen Tag sieh du nach mir, der ich vom Damm gerutscht bin!

Manoduta

अविद्येयं विद्या भवति भगवद्भक्तिरहिता
न चेद्विष्णोः प्रेम प्रसृमरमहानन्दमहिता ।
न तावच्चाञ्चल्यं त्यजति च मनोवृत्ति विहगी
न यावच्छ्रीकृष्णस्मरणरससिन्धौ निपतति ॥

avidyeyam vidyaa bhagavadbhaktirahitaa
na cedvishnoh prema prasrmaramahaanandamahitaa |
na taavaccaancalyam tyajati ca manovrtti vihagii
na yaavacchriikrshnasmaranarasasindhau nipatati ||

Bildung ohne Hingabe an Gott ist keine Bildung,
kein erlösendes Lachen greift um sich ohne Liebe zu Vishnu,
solange die Gedankenmühle von ihrer Zittrigkeit nicht läßt und endlich als Vöglein
in den Indus stürzt, der als schwarzer Herr die Leidenschaften und Erinnerungen ersäuft.

Hariharasubhashita

अवधारय धर्मेषु प्रधनमवधानतः ।
निर्भरानन्दाय गोविन्दाय मनोऽर्पय ॥

avadhaaraya dharmeshu pradhanamavadhaanatah |
nirbharaanandaaya govindaaya mano'rpaya ||

Überleg dir, welche der Pflichten die Wichtigste ist und höchste Aufmerksamkeit verlangt,
dann lenk deine Gedanken auf Govinda, den schwerelos Wonnevollen!

Bhagavatamahatmya

अलं वृतैरलं तीर्थैरलं योगैरलं मखैः ।
अलं ज्ञानकथालापैर्भक्तिरेकैव मुक्तिदा ॥

alam vrtairalam tiirthairalam yogairalam makhaih |
alam jnaanakathaalaapairbhaktirekaiva muktidaa ||

Genug der Schätze, Wallfahrten, Yogaübungen und Träufelrituale!
Auch der erbaulichen Geschichten sind genug erzählt. Hingabe allein bringt Erlösung.

Gurukaumudi

अरे भज हरेर्नाम क्षेमधाम क्षणे क्षणे ।
बहिस्सरति निःष्वासे विश्वासः कः प्रवर्तते ॥

are bhaja harernaama kshemadhaama kshane kshane |
bahissarati nihshvaase vishvaasah kah pravartate ||

Alle in das Loblied des Herrn miteingestimmt, des Horts der Sicherheit jetzt und immerdar!
Ausfließt der Atem - wer wollte darauf vertrauen, daß er wiederkehrt?

Prabodhasudhakara

अयमुत्तमोऽयमधमो
जात्या रूपेण संपदा वयसा ।
श्लाघ्योऽश्लाघ्यो वेत्थं
न वेत्ति भगवाननुग्रहावसरे ॥

ayamuttamo'yamadhamo
jaatyaa ruupena sampadaa vayasaa |
shlaaghyo'shlaaghyo vettham
na vetti bhagavaananugrahaavasare ||

Gott weiß wirklich nicht, ob einer oben oder unten ist,
welcher Kaste er angehört, ob er schön genug ist, ob er den Besitz oder das Alter dafür hat,
ob er anerkennenswert ist oder nicht,
wenn er seine Gnade herabregnen läßt.

Aparadhakshamapanastotra

आत्मात्वं गिरिजा मतिः परिजनाः प्राणाः शरीरं गृहं
पूजा ते विषयोपभोगरचना निद्रासमाधिस्थितिः ।
संचारस्तु पदोः प्रदक्षिणविधिः स्तोत्राणि सर्वा गिरो
यद्यत्कर्म करोमि तत्तदखिलं शम्भो तवाराधनम् ॥

aatmaatvam girijaa matih parijanaah praanaah shariiram grham
puujaa te vishayopabhogaracanaa nidraasamaadhisthitih |
samcaarastu padoh pradakshinavidhih stotraani sarvaa giro
yadyatkarma karomi tattadakhilam shambho tavaaraadhanam ||

Du hilfreicher Shiva bist meine Seele! Deine vom Berg Geborene bestimmt mein Denken.
Dein Gefolge, das sind meine Lebensgeister. Mein Körper ist dein Haus.
Sinnesfreuden, die ich genieße, sind Gottesdienst. Mein Schlaf ist meditative Entrücktheit.
Wohin auch immer meine Füße mich tragen, es ist, um dich rechtsherum zu umwandeln.
Jedes meiner Worte singt dein Lob. Jede Arbeit tue ich nur, o Shambhu, damit sie dir gefällt.