Samayocita

आहवेषु च ये शूराः स्वाम्यर्थे त्यक्तजीविताः ।
भर्तृभक्ता कृतज्ञाश्च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥

aahaveshu ca ye shuuraah svaamyarthe tyaktajiivitaah |
bhartrbhaktaa krtajnaashca te naraah svargagaaminah || 32 ||

Die in Schlachten zu Helden geworden eines Herren wegen ihr Leben hingaben,
die ihrem Meister ergeben vergalten was er einst für sie getan, streben nun himmelwärts.

Suktimuktavali

आर्द्रेन्धनमप्यनले शुष्कं पूर्वं ततो ज्वलति
एवं सज्जनसविधे पूर्वं लोभार्द्रता विशुष्य ततः ।
विषयाभिग्रस्तानां अन्तस्था कामरोषसहिता या
ज्वलति च विवेकवह्नौ साऽपि ज्वलति प्रकृष्टसुखमन्ते ॥

aardrendhanamapyanale shushkam puurvam tato jvalati
evam sajjanasavidhe puurvam lobhaardrataa vishushya tatah |
vishayaabhigrastaanaam antasthaa kaamaroshasahitaa yaa
jvalati ca vivekavahnau saa'pi jvalati prakrshtasukhamante ||

Nasses Brennholz im Wind getrocknet brennt dann schon.
So wird auch die Giernässe nahe an guten Menschen erst einmal getrocknet.
Was da an Liebesleidenschaft in denen haust, die noch an ihren Lastern hängen,
brennt im Feuer der Vernunft und lodert auf, bis nach der Plackerei das Glück bleibt zum Schluß.

Suktimuktavali

कृष्णार्पणं विदधतो नास्मादन्यः सुखावहो मार्गः ।
सर्वस्वं कृष्णगतं नह्यवशिष्टं ममत्वया ॥

krshnaarpanam vidadhato naasmaadanyah sukhaavaho maargah |
sarvasvam krshnagatam nahyavashishtam mamatvayaa ||

Wer Krishna alles anvertraute, den führt kein anderer Weg mehr ins Glück.
Nun, da alles an Krishna ging, bleibt nichts mehr, was mein sei oder dein.

Suktimuktavali

सूर्यकरास्सर्वगता अप्यादर्शे जले तथा क्षीरे ।
प्रतिबिम्बन्ति तथेश्वरतेजांस्यप्यत्रहृत्सु भक्तानाम् ॥

suuryakaraassarvagataa apyaadarshe jale tathaa kshiire |
pratibimbanti tatheshvaratejaansyapyatrahrtsu bhaktaanaam ||

Sonnenstrahlen sind allgegenwärtig, gut zu sehen auch in Wasser oder Milch.
So spiegelt auch Gottes Lebenskraft sich vornehmlich in den Herzen der Frommen.

Suktimuktavali

बालानां त्वानन्दः क्रीडनकैरेव रत्नधनबहुलः ।
तद्वद्भक्तस्यापि प्रभुण्याह्यधिको धनप्रतिष्ठातः ॥

baalaanaam tvaanandah kriidanakaireva ratnadhanabahulah |
tadvadbhaktasyaapi prabhunyaahyadhiko dhanapratishthaatah ||

An Spielen ergötzen Kinder sich mehr als an Geld und Juwelenschätzen.
So genießt auch ein Frommer mehr Macht als einer mit Vorrang durch Geld.

Suktimuktavali

प्राच्यामुदये भाविनि सवितुः पूर्वं यथाऽनुरागः स्यात्
पश्चाद्गतिस्त्वनूरोः प्राकट्यं हर्षकृत् हिरण्यगर्भस्य ।
मनसीशप्राकट्ये भाविनि पूर्वं स्वधर्मं शीलत्वम्
पश्चाद्वैजिज्ञासा प्रभवति तस्माच्च भक्तिविज्ञानम् ॥

praacyaamudaye bhaavini savituh puurvam yathaa'nuraagah syaat
pashcaadgatistvanuuroh praakatyam harshakrt hiranyagarbhasya |
manasiishapraakatye bhaavini puurvam svadharmam shiilatvam
pashcaadvaijijnaasaa prabhavati tasmaacca bhaktivijnaanam ||

Bei ihrem Aufgang im Osten, bevor sie erscheint, sendet Morgenröte sie voraus
um dann wieder nur eines Beinamputierten Weg zu gehn, Goldeis Entzücken bereitende Offenbarung.
Bevor in eines Menschen Geist der Herr zur Offenbarung kommt, folgt jener eignen Regeln und Werten,
bis aus dem Erkennenwollen endlich verstehende Hingabe wird.

Suktimuktavali

पषाणोऽम्भसि पतितो नहि बहुवर्षैरपि मृदुर्भवति
मृत्स्नास्यत्तु तदात्वे जलमिश्रा सुबहुमृद्वी ।
तद्वत् दृढहरिभक्तः छलैः प्रसङ्गैस्सुदु:सहैर्व्यथितः
नस्यदमोभक्तः स्वल्पैरपि हेतुभिर्द्रुतं चलितः ॥

pashaano'mbhasi patito nahi bahuvarshairapi mrdurbhavati
mrtsnaasyattu tadaatve jalamishraa subahumrdvii |
tadvat drdhaharibhaktah chalaih prasangaissuduhsahairvyathitah
nasyadamobhaktah svalpairapi hetubhirdrutam calitah ||

Ein ins Wasser gefallener Stein wird auch nach vielen Jahren nicht weich.
Dagegen löst ein ins Wasser geworfener Lehmkloß sich sofort auf und macht es schlammig.
So bleibt auch ein Vishnufrommer von Irrungen und Wirrungen geschüttelt fest,
während der genasführte Fromme schon beim geringsten Anlaß Fersengeld gibt.

Suktimuktavali

मधुमक्षिका सशब्दं समन्ततोऽटति सुमरसास्वादनम्
लभते न तावदेषा पश्चात्पुष्पस्थिता तूष्णीम् ।
भुङ्क्ते तद्वन्मनुजः ससंभ्रमः सर्वदाऽस्थिरप्रज्ञः
वादङ्करोति भक्तेः स्वादं नाऽप्नोति तद्गतौ शान्तः ॥

madhumakshikaa sashabdam samantato'tati sumarasaasvaadanam
labhate na taavadeshaa pashcatpushpasthitaa tuushniim |
bhunkte tadvanmanujah sasambhramah sarvadaa'sthiraprajnah
vaadankaroti bhakteh svaadam naa'pnoti tadgatau shaantah ||

Summend wandert eine Honigbiene all die Blumen ab, bis an ihren Saft sie kommt,
dann erst läßt zufrieden sie sich auf der Blüte nieder.
So nährt auch der Mensch hier und da hin taumelnd sich mit loser Weisheit, die lauthals er zum Besten gibt, bis er Geschmack an der Hingabe findet und ihr zustrebend zur Ruhe kommt.

Suktimuktavali

हरिभक्तिः केवलतो वेदान्तग्रन्थवाचनाभ्यासात्
नभवेद् यत्पञ्चाङ्गे कदा कदा कुत्र वृष्टिरिति ।
तत्कोष्ठकं सुलिखितं तेषां पुञ्जान्नचैक जलबिन्दुः
तद्वद्भक्तिप्राप्तौ तदुक्तगुणभाक् स्वयं भूयात् ॥

haribhaktih kevalato vedaantagranthavacanaabhyaasaat
na bhaved yatpancaange kadaa kadaa kutra vrshtiriti |
tatkoshthakam sulikhitam teshaam punjaannacaika jalabinduh
tadvadbhaktipraaptau taduktagunabhaak svayam bhuuyaat ||

Die Liebe zu Krishna kommt nicht allein vom Studium der Philosophie.
Auch im Kalender steht nur, wann und woher der Regen kommt,
und all die schön beschriebenen Zisternen machen noch keinen einzigen Wassertropfen.
So kann ein Dichtkunstkenner erst in der Gottergriffenheit einer von uns werden.

Suktimuktavali

ईशप्रेम कथं स्यात् स्वपतौ सत्याः सुनिर्मलं यथा प्रेम ।
कृपणस्य व धने स्यत् तद्वत् विश्वेश्वरे दृढप्रेम ॥

iishaprema katham syaat svapatau satyaah sunirmalam yathaa prema |
krpanasya va dhane syaat tadvat vishveshvare drdhaprema ||

Die Liebe zu Gott, wie soll sie sein? Wie die Liebe der treuen Frau zu ihrem Mann, so schön und rein.
Wie die Liebe des Geizlings zum Geld so fest sei die Liebe zum Herrn über Alles.

Suktimuktavali

अभ्यासस्तावद्भक्तेर्यावन्नामश्रुतेस्तु समकालम् ।
नाश्रुनिपातोत्पुलकौ तौचेन्नावश्यकत्वमस्यकिल ॥

abhyaasastaavadbhakteryaavannaamashrutestu samakaalam |
naashrunipaatotpulakau taucennaavashyakatvamasyakila ||

Die Hingabe wird so lange eingeübt, bis in dem Moment, da man seinen Namen hört,
Tränen fließen und Haare sich sträuben. Wenn das auch ohne Ritual passiert, gibt es keine Notwendigkeit mehr dafür.

Suktimuktavali

स्याच्चेदीशदिदृक्षा नाम्नि श्रद्धां दृढां सदा कुरुत ।
सत्यासत्य विवेकं नित्यं चानेन तत्त्वविज्ञानम् ॥

syaaccediishadidrkshaa naamni shraddhaam drdhaam sadaa kuruta |
satyaasatya vivekam nityam caanena tattvavijnaanam ||

Wer Gott sehen will, setze nur immer festes Vertrauen auf seinen Namen.
Wahres von Unwahrem trennt die Vernunft, und durch sie erkennen sie, was wirklich ist.

Suktimuktavali

गृहकार्ये संलग्नाः स्वान्ते सञ्चिन्तयन्ति परपुरुषम् ।
जारिण्य इव कुरुध्वे हृदिपरमेशं बहिः कार्यम् ॥

grhakaarye samlagnaah svaante samcintayanti parapurusham |
jaarinya iva kurudhve hrdiparamesham bahih kaaryam ||

In der Hausarbeit aufgehend denken sie insgeheim an einen anderen Mann.
Macht's wie die Verliebte: im Herzen den höheren Herrn, nach außen das Geschäft.

Suktimuktavali

गाधजलपिपास स्याच्चेच्छनकैस्तु पातव्यं
नोचेदधस्थपङ्कः पेयानुपयोगिजलमलं कुरुते ।
तद्वत्पावित्र्यार्थं दृढतरविश्वासधृक् भूत्वा
बुद्धिभ्रंशकवादान् विहाय कृष्णं भजेच्छनैर्मनुजः ॥

gaadhajalapipaasa syaaccecchanakaistu paatavyam
nocedadhasthapankah peyaanupayogijalamalam kurute |
tadvatpaavitryaartham drdhataravishvaasadhrk bhuutvaa
buddhibhramshakavaadaan vihaaya krshnam bhajecchanairmanujah ||

Wollte einer Tümpelwasser trinken, so muß er's ganz behutsam schlürfen,
damit der Bodenschlamm es nicht zu ungenießbarem Dreckwasser mache.
So muß auch, wer mit festerem Vertrauen mutig geworden zur Läuterung will,
jedes die Wachheit zermürbende Gerede abtun, bevor er sich langsam für Krishna öffnet.

Suktimuktavali

भक्ता भक्तसमाजे गुणानुवादैस्सदा रमन्तेऽत्र ।
धूमपलोको यद्वन्नैकाकी किन्तु समविषयेषु ॥

bhaktaa bhaktasamaaje gunaanuvaadaissadaa ramante'tra |
dhuumapaloko yadvannaikaakii kintu samavishayeshu ||

Die Frommen in ihrer Gemeinde bestätigen einander in ihren Vorzügen und fühlen sich wohl dabei.
Das Rauchervolk sitzt ja auch nicht allein da, sondern mit denen, die das gleiche Laster teilen.

Suktimuktavali

प्रकाशयति दीपको भुवि पदार्थजातं तथाप्यधस्थ
तिमिरं महन्नहि विनाशमागच्छति ।
महात्मनिकटस्थिताज्ञसुतदारकाणां महात्मनो
महिमवेदनं न खलु हृद्यबन्धापहम् ॥

prakaashayati diipako bhuvi padaarthajaatam tathaapyadhastha
timiram mahannahi vinaashamaagacchati |
mahaatmanikatasthitaajnasutadaarakaanaam mahaatmano
mahimavedanam na khalu hrdyabandhaapaham ||

Eine Lampe bringt Gegenständliches auf der Welt ans Licht,
das tiefe Dunkel aber direkt unter ihr geht nicht weg.
Einem großen Geiste nahestehende ahnungslose Kinder und Frauen
wissen von der Größe desselben nichts. Zögernd nur lösen ihre Herzensbande sie.

Suktimuktavali

एकायामृत्स्नायाविकारचित्राण्यनेकानि ।
ईशोऽप्येको नाना सेव्यो नानाप्रकारतो लोकैः ॥

ekaayaa mrtsnaayaavikaaracitraanyanekaani |
iisho'pyeko naanaa sevyo naanaaprakaarato lokaih ||

Aus ein und demselben unverfälschten Lehm bestehen die vielen Figuren.
Ein und derselbe Gott wird von den Völkern nur verschiedenartig angebetet.

Suktimuktavali

सद्भक्तः श्रीकृष्णं प्रेयांसं बन्धुमात्मनो मनुते ।
न जगन्नाथं कृष्णं गोपीनाथं सदा विदुर्गोप्यः ॥

sadbhaktah shriikrshnam preyaansam bandhumaatmano manute |
na jagannaatham krshnam gopinaatham sadaa vidurgopyah ||

Ein guter Frommer wird sich Krishna immer als seinen eigenen Lieblingsonkel vorstellen.
Die Hirtenmädchen kannten Krishna auch immer nur als ihren Beschützer und nicht als den Weltbeschützer.

Suktimuktavali

ईशोऽस्मत्पोषणकृत् स्वीकुर्मो नहि तावताऽस्य सदयत्वं
सर्वस्यापि पितुस्तत्कर्मैवावश्यकं विदुः सर्वे ।
सहिचेदस्मान्भक्तान् विषयविषादध्वनः परावृत्य
सन्मार्गे निजसुखदो नस्यादन्यस्ततः सदय इह ॥

iisho'smatposhanakrt sviikurmo nahi taavataa'sya sadayatvam
sarvasyaapi pitustatkarmaivaavashyakam viduh sarve |
sahicedasmaanbhaktaan vishayavishaadadhvanah paraavrtya
sanmaarge nijasukhado na syaadanyastatah sadaya iha ||

Gott ist unser Ziehvater. Das ist anerkannt, macht aber nicht seine ganze Gnade aus.
Jeder Vater macht doch, was er für erforderlich halt, wie alle wissen.
Uns Ergebene will er rüsten, indem er uns abhält vom vergifteten Weg der Begierden.
Auf dem guten Weg gewährt er echtes Glück uns. Das kann auch gar nicht anders sein, denn das ist seine Gnade.

Suktimuktavali

मृत्कुम्भो जलपूर्णोह्यनास्थयोद्घटितमुखो यद्वत्
रिक्तः स्यादल्पदिनैर्जलप्रपूर्णो जलाप्लुतस्तद्वत् ।
प्रभुभक्त्या हृत्कुम्भः प्रपूरितो यत्रकुत्रचित् क्षिप्तः
रहितो भक्त्याऽपि भवेत् न तथास्यात्कृष्णचरितेऽस्तः ॥

mrtkumbho jalapuurnohyanaasthayodghatitamukho yadvat
riktah syaadalpadinairjalaprapuurno jalaaplutastadvat |
prabhubhaktyaa hrtkumbhah prapuurito yatrakutracit kshiptah
rahito bhaktyaa'pi bhavet na tathaa syaatkrshnacarite'stah ||

Ein irden Gefäß voll Wasser fahrlässig ohne Deckel abgestellt
gefüllt mit Wasser, ja Wasser spendend, ist in ein paar Tagen leer.
Ein Herzgefäß voller Hingabe an den Schöpfer, bald hier bald dorthin geschubst,
wird bald ohne Hingabe sein, außer es wird an den Krishnaweg gestellt.