Canakya, Samayocita: die Heimtücke der Freunde

परोक्षे कार्यहन्तारं प्रत्यक्षे प्रियवादिनं  ।

वर्जयेत्तादृशं मित्रं विषकुम्भं पयोमुखम्  ॥ १ ॥

parokshe kaaryahantaaram pratyakshe priyavaadinam  |

varjayettaadrsham mitram vishakumbham payomukham  || 1 ||

Schaust du weg, vernichtet er dein Werk. Schaust du hin, so preist er es.

Hüte dich vor diesem Freund, dem Giftkelch da mit Sahne obendrauf!

-->

Samayocita: zahnlose hungrige Hunde

नोपभोक्तुं न च त्यक्तुं शक्नोति विषयाञ्जरी  ।

अस्थि निर्दशनः श्वेव जिह्वया लेढि केवलम्  ॥ ८३ ॥

nopabhoktum na ca tyaktum shaknoti vishayaanjarii  |

asthi nirdashanah shveva jihvayaa ledhi kevalam  || 83 ||

Weder genießen noch davon lassen kann der gealterte Lüstling, 
wie ein zahnloser Hund nur noch mit der Zunge am Knochen leckt.

-->

Samayocita: passiert immer wieder

नृपः कामासक्तो गणयति न कार्यं न च हितं

यथेष्टं स्वच्छन्दः प्रविचरति मत्तो गज इव  ।

ततो मानाध्मातः स पतति यदा शोकगहने

तथा भृत्ये दोषान् क्षिपति न निजं वेत्त्यविनयम्  ॥ ८२ ॥

nrpah kaamaasakto ganayati na kaaryam na ca hitam

yatheshtam svacchandah pravicarati matto gaja iva  |

tato maanaadhmaatah sa patati yadaa shokagahane

tathaa bhrtye doshaan kshipati na nijam vettyavinayam  || 82 ||

Ein auf Liebe versessener Herr zählt weder Mühen noch Lohn,

wenn er wie ein Elefant betört drauflos marschiert wie es ihm gefällt.

Ist er stolzgeschwellt genug, stürzt er sich ins Kummerloch,

schiebt, eigenen Fehlverhaltens uneingedenk, die Schuld dem Diener zu.

-->

Canakya, Samayocita: ein offenes Wort

निःस्पृहो नाधिकारी स्यान्नाकामो मण्डनप्रियः  ।

नाविदग्धः प्रियं ब्रूयात् स्पष्टवक्ता न वञ्चकः  ॥ ५.५ ॥

nihsprho naadhikaarii syaannaakaamo mandanapriyah  |

naavidagdham priyam bruuyaat spashtavaktaa na vancakah  || 5.5 ||

Frei von Verlangen wird keiner Führer. Wer nicht liebt, mag keinen Schmuck.

Ein Ungebrannter kann nicht trösten. Wer offen spricht, ist kein Betrüger.

-->

Samayocita: wann man gehen sollte

निर्धनं पुरुषं वेश्या प्रजाभग्नं नृपं त्यजेत्  ।

खगो वीतफलं वृक्षं भुक्त्वा चाभ्यागतो गृहम्  ॥ ७७ ॥

nirdhanam purusham veshyaa prajaabhagnam nrpam tyajet  |

khago viitaphalam vrksham bhuktvaa caabhyaagato grham  || 77 ||

Den armen Mann soll die Hure, den am Volk zerbrochenen König jeder, den beerenlosen Baum der Vogel, das Haus soll der Gast nach dem Essen verlassen.

-->