Bhagavata

लब्ध्वेह मानुषीं योनीं ज्ञानविज्ञानसंभवाम् ।
आत्मानं यो न बुद्ध्येत न क्वचिच्छममाप्नुयात् ॥

labdhveha maanushiim yoniim jnaanavijnaanasambhavaam |
aatmaanam yo na buddhyeta na kvacicchamamaapnuyaat ||

Er hat's doch schon zur menschlichen Geburt gebracht, zu erkennen und zu unterscheiden ist ihre Natur: Wer sich da nicht selbst erweckt, kann niemals Frieden finden.

Shankaracarya

लुब्ध्वा सुदुर्लभतरं नरजन्म जंतुः
तत्रापि पौरुषमतः सदसद्विवेकम् ।
संप्राप्य चैहिकसुखाभिरतो यदि स्यात्
धिक् तस्य जन्म कुमतेः पुरुषाधमस्य ॥

lubdhvaa sudurlabhataram narajanma jantuh
tatraapi paurushamatah sadasadvivekam |
sampraapya caihikasukhaabhirato yadi syaat
dhik tasya janma kumateh purushaadhamasya ||

Nun hat die Kreatur schon die so gut wie unerreichbare Menschgeburt erjagt,
wo es Mannesmut gibt und die Gut von Böse scheidende Vernunft.
Doch sie ist fasziniert vom Ersatzglück.
Verdammt, wie lebt so niederträchtig dieser letzte Mensch!

Bodhicaryavatara

मानुष्यं नावमासाद्य तर दुःखमहानदीम् ।
मूढ कालो न निद्राय इयं नौर्दुर्लभा पुनः ॥

maanushyam naavamaasaadya tara duhkhamahaanadiim |
muudha kaalo na nidraaya iyam naurdurlabhaa punah ||

Hast du dein Boot in Menschenform bestiegen, dann setz über den Strom des Leids!
Trottel! Die Zeit ist nicht zum Schlafen da, und so ein Schiff kriegst du so schnell nicht wieder.

Vivekacudamani

दुर्लभं त्रयमेवैतद्दैवानुग्रहहेतुकं ।
मनुष्यत्वं मुमुक्षुत्वं महापुरुषसंश्रयः ॥

durlabham trayamevaitaddaivaanugrahahetukam |
manushyatvam mumukshutvam mahaapurushasamshrayah ||

Als schwer zu Erlangende sind diese Drei nur göttlichem Eingriff zu danken:
Menschwerdung, Erlösung und ein Bund mit den Großen dieser Welt.