Manusmrti

पारुष्यमनृतं चैव पैशुन्यं चापि सर्वशः |
असंबद्धप्रलापश्च वाङ्मयं स्याच्चतुर्विधम् ||

paarushyamanrtam caiva paishunyam caapi sarvashah |
asambaddhapralaapashca vaangmayam syaaccaturvidham ||

Alle Schmähungen und Lügen und jede Verleumdung, und das ganze zusammenhanglose Geschwätz sind das vierfach mit der Stimme Gemachte.

Bhojaprabandha

प्रायो धनमतामेव धने तृष्णा गरीयसी |
पश्य कोटिद्वयासक्तं लक्षाय प्रवणं धनुः ||

praayo dhanamataameva dhane trshnaa gariiyasii |
pashya kotidvayaasaktam lakshaaya pravanam dhanuh ||

Normalerweise ist bei Geldleuten die Gier nach Geld noch stärker.
Sieh dir den Bogen an: Er hat schon zwei Enden, ist aber scharf auf's Ziel.

Prabandhacintamani

प्रायः संप्रति कोपाय सन्मार्गस्योपदेशनम् |
विलूननासिकस्येव यद्वदादर्शदर्शनम् ||

praayah samprati kopaaya sanmaargasyopadeshanam |
viluunanaasikasyeva yadvadaadarshadarshanam ||

Einen Wutschnaubenden über den rechten Weg belehren
ist einem mit abgeschnittener Nase den Spiegel vor's Gesicht zu halten.

Hitopadesha

पानं दुर्जनसंसर्गः पत्या च विरहोऽटनम् |
स्वप्नमन्यगृहे वासः नारीणां दूषणानि षट् ||

paanam durjanasamsargah patyaa ca viraho'tanam |
svapnamanyagrhe vaasah naariinaam duushanaani shat ||

Saufen, Verkehr mit Schurken, Trennung vom Gatten, Streunen,
im Haus eines andern schlafen oder wohnen sind sechs Fehler, die Närrinen machen.

Pancatantra

पदाहतोऽपि दृढदण्डसमाहतोऽपि
यं दंष्ट्रया स्पृशति तं किल हन्ति सर्पः |
कोप्येष एव पिशुनोग्रमनुष्यधर्मः
कर्णे परं स्पृशति हन्ति परं समूलम् ||

padaahato'pi drdhadandasamaahato'pi
yan danshtryaa sprshati tam kila hanti sarpah |
kopyesha eva pishunogramanushyadharmah
karne param sprshati hanti param samuulam ||

Schlangen packen mit ihren Fängen, um den sofort zu töten, der sie tritt oder mit Knüppeln schlägt. Der Wütende dagegen erfüllt seine Pflicht als gewissenloser Verleumder, indem er die einen beim Ohr packt, um andere mit Stumpf und Stiel auszurotten.

Shishupalavadha

पादाहतं यदुत्थाय मूर्धानमधिरोहति |
स्वस्थादेवापमानेऽपि देहिनस्तद्वरं रजः ||

paadaahatam yadutthaaya muurdhaanamadhirohati |
svasthaadevaapamaano'pi dehinastadvaram rajah ||

Von Füßen getreten wirbelt Staub auf und legt sich einem aufs Haupt.
Er liegt damit höher als ein Individuum, das, wenn es beleidigt wird, da unten bleibt, wo es ist.

Avimaraka

प्रसिद्धौ कार्याणां प्रवदति जनः पार्थिवबलं
विपत्तौ विस्पष्टं सचिवमतिदोषं जनयति |
अमात्या इत्युक्ताः श्रुतिसुखमुदारं नृपतिभिः
सुसूक्ष्मं दण्ड्यन्ते मतिबलविदग्धाः कुपुरुषाः ||

prasiddhau kaaryaanaam pravadati janah paarthivabalam
vipattau vispashtam sacivamatidosham janayati |
amaatyaa ityuktaah shrutisukhamudaaram nrpatibhih
susuukshmam dandyante matibalavidagdhaah kupurushaah ||

Bei gelungenen Werken redet das Volk die Kraft des Potentaten herbei.
Für jeden Mißerfolg erschafft es sich den offensichtlich schuldigen Minister.
Zwar sagen die Könige "Mein Unschätzbarer!" und sorgen für reines Ohrenglück,
doch auf subtile Art strafen sie dann, die hirnverbrannten Schädlinge.