Hitopadesha Vigraha

यो यत्र कुशलो कार्ये तं तत्र विनियोजयेत् ।
कर्मस्वधृष्टकर्मा यच्छास्त्रज्ञोपि विमुह्यति ॥

yo yatra kushalo kaarye tam tatra viniyojayet |
karmasvadhrshtakarmaa yacchaastrajno'pi vimuhyati ||

Ihm sei auferlegt das Werk, worauf er sich versteht.
Selbst ein Schriftkundiger verzagt vor Aufträgen, denen er nicht gewachsen ist.

Pancatantra Mitrabheda

यो न वेत्ति गुणान्यस्य न तं सेवेत पण्डितः ।
न हि तस्मात्फलं किंचित्सुकृष्णादूषरादिव ॥

yo na vetti gunaanyasya na tam seveta panditah |
na hi tasmaatphalam kimcitsukrshtaaduusharaadiva ||

Salzboden bringt auch gut durchgepflügt keine Ernte hervor.
Drum diene ein Kluger keinem, der seine Qualitäten nicht ernstnimmt.

Pancatantra Aparikshitakaraka

यः सततं परिपृच्छति शृणोति संधारयत्यनिशं ।
तस्य दिवाकरकिरणैर्नलिनीव विवर्धते बुद्धिः ॥

yah satatam pariprcchati shrnoti sandhaarayatyanisham |
tasya divaakarakiranairnaliniiva vivardhate buddhih ||

Klugheit entfaltet sich wie die Lotusblüte im Morgensonnenglanz
in einem, der immer wieder nachfragt, zuhört und unermüdlich nachdenkt.

Mahabharata Sabhaparvan

यस्य नास्ति स्वयं प्रज्ञा केवलं तु बहुश्रुतः ।
न स जानाति शास्त्रार्थं दर्वी सूपरसानिव ॥

yasya naasti svayam prajnaa kevalam tu bahushrutah |
na sa jaanaati shaastraartham darvii suuparasaaniva ||

Holzlöffel schmecken die Suppe ebenso wenig wie einer den Sinn der Texte versteht,
der nur vieles gehört, sich selbst aber noch nicht erkannt hat.

Samyocita Padyamalika

यस्तु संचरते देशान् यस्तु सेवेत पण्डितान् ।
तस्य विस्तारिता बुद्धिस्तैलबिन्दुरिवाम्भसि ॥

yastu samcarate deshaan sevate yastu panditaan |
tasya vistaaritaa buddhistailabindurivaambhasi ||

Nur wer Länder bereist, nur wer Meistern dient,
dessen Intelligenz dehnt sich aus wie der Öltropfen auf dem Wasser.

Mahabharata Udyoga

यस्य कृत्यं न विघ्नन्ति शीतमुष्णं भयं रतिः ।
समृद्धिरसमृद्धिर्वा स वै पण्डित उच्यते ॥

yasya krtyam na vighnanti shiitamushnam bhayam ratih |
samrddhirasamrddhirvaa sa vai pandita ucyate ||

Wessen Werk nicht verhindern Kälte, Hitze, Angst, Lust,
Erfolg oder Mißerfolg, ist wahrlich ein Meister zu nennen.

Bhagavatapurana

यदध्रुवस्य देहस्य सानुबन्धस्य दुर्मतिः ।
ध्रुवाणि मन्यते मोहाद् गृहक्षेत्रवसूनि च ॥

yadadhruvasya dehasya saanubandhasya durmatih |
dhruvaani manyate mohaad grhakshetravasuuni ca ||

Irrtümlich hält einer mit falschem Bewußtsein an den vergänglichen Leib gebundene
Wertgegenstände, Grundstücke und Bauten für unvergänglich.