Mahabharata Vanaparvan

न जीवनाशोऽस्ति हि देहभेदे
मिथ्यैतदाहुर्म्रियते किलेति ।
जीवस्तु देहान्तरितः प्रयाति
दशार्धतैवास्य शरीरभेदः ॥

na jiivanaasho'sti hi dehabhede
mithyaitadaahurmriyate kileti |
jiivastu dehaantaritah prayaati
dashaardhataivaasya shariirabhedah ||

Zerfällt ein Leib, so ist das nicht des Lebens Ende.
Ganz falsch wird hier gesagt: Er stirbt!
Das in den Leib einst eingedrungene Leben zieht dahin,
und in seine fünf Elemente zerfällt der Körper.

Mahabharata Adiparvan

न जातु कामः कामानामुपभोगेन शम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥

na jaatu kaamah kaamaanaamupabhogena shamyati |
havishaa krshnavartmeva bhuuya evaabhivardhate ||

Noch nie hat Lust sich durch neue Lustbefriedigung gelegt.
Mit Brennstoff versorgt wird Kohlenglut nur weiter angefacht.

Ramayana Balakhanda

धिग्बलं क्षत्रियबलं ब्रह्मतेजो बलं बलं ।
एकेन ब्रह्मदण्डेन सर्वास्त्राणि हतानि मे ॥

dhigbalam kshatriyabalam brahmatejo balam balam |
ekena brahmadandena sarvaastraani hataani me ||

Schande über des Kriegers Gewalt! Brahmas Energie ist die Gewalt der Gewalten!
Ein einziger Brahmakeulenhieb hat all meine Waffen zerschmettert.

Mahabharata Adiparvan

धर्मे मतिर्भवतु वः सततोत्थितानां
स ह्येक एव परलोकगतस्य बन्धुः ।
अर्थाः स्त्रियश्च निपुणैरपि सेव्यमाना
नैवाप्तभावमुपयान्ति न च स्थिरत्वम् ॥

dharme matirbhavatu vah satatotthitaanaam
sa hyeka eva paralokagatasya bandhuh |
arthaah striyashca nipunairapi sevyamaanaa
naivaaptabhaavamupayaanti na ca sthiratvam ||

Erfüllte Pflicht beschäftige den Geist derer, die immer wieder aufgehen wollen,
denn nur sie allein ist unser Freund auf dem Weg durch die andere Welt.
Geld und Frauen wollen raffiniert bedient sein
und geben uns doch nie das Gefühl, etwas für immer erreicht zu haben.

Mahabharata Aranya

धर्मार्थं यस्य वित्तेहा वरं तस्य निरेहता ।
प्रक्षालनाद्धि पङ्कस्य श्रेयो न स्पर्शनं नृणाम् ॥

dharmaartham yasya vittehaa varam tasya nirehataa |
prakshaalanaaddhi pankasya shreyo na sparshanam nrnaam ||

Wer sein Vermögen in Wohltätigkeit investieren will, lasse lieber davon ab, denn besser als den Schlamm dauernd abzuwaschen ist, gar nicht erst hineinzutreten.

Bhagavatamahatmya

देहेऽस्थिमांसरुधिरेऽभिमतिं त्यज त्वं
जायासुतादिषु सदा ममतां विमुञ्च ।
पश्यानिशं जगदिदं क्षणभङ्गनिष्ठं
वैराग्यरागरसिको भव भक्तिनिष्ठः ॥

dehe'sthimaansarudhire'bhimatim tyaja tvam
jaayaasutaadishu sadaa mamataam vimunca |
pashyaanisham jagadidam kshanabhanganishtham
vairaagyaraagarasiko bhava bhaktinishthah ||

Lös dich vom Stolz auf einen Körper aus Knochen, Fleisch und Blut.
Mach dich für immer frei vom Besitzanspruch gegen Weiber, Kinder und so weiter.
Betrachte diese Welt immer auf einer Augenblicksbrüchigkeit beruhend,
und laß dich selbst an leidenschaftlicher Leidenschaftslosigkeit Geschmack findend in der Hingabe ruhen.

Padmananda Vairagya

दृष्यन्ते बहवः कलासु कुशलास्ते च स्फुरत्कीर्तये
सर्वस्वं वितरन्ति ये तृणमिव क्षुद्रैरपि प्रार्थिताः ।
धीरास्तेऽपि च ये त्यजन्ति झटिति प्राणान् कृते स्वामिनो
द्वित्रास्ते तु नरा मनः समरसं येषां सुहृद्वैरिणोः ॥

drshyante bahavah kalaasu kushalaaste ca sphuratkiirtaye
sarvasvam vitaranti ye trnamiva kshudrairapi praarthitaah |
dhiiraaste'pi ca ye tyajanti jhatiti praanaan krte svaamino
dvitraaste tu naraa manah samarasam yeshaam suhrdvairinoh ||

Viele in den Künsten Geübte sieht man im Ruhmesglanz sich sonnen.
Oder solche, die jederzeit auch Gemeinen leicht einen Wunsch gewähren.
Dann sind da die Mutigen, die für die Sache ihres Meisters sogleich ihr Leben opfern,
aber nur zwei oder drei, deren Herz gleich schlägt für Freund oder Feind.