Bhagavata

अज्ञानादथवा ज्ञानादुत्तमश्लोकनाम यत् ।
संकीर्तितमघं पुंसो देहेदेधो यथानलः ॥

ajnaanaadathavaa jnaanaaduttamashlokanaama yat |
samkiirtitamagham punso dehededho yathaanalah ||

Bewußt oder unbewußt den mit dem besten Ruf beim Namen
zu nennen verbrennt eines Mannes Untat wie Feuer das Brennholz.

Samayocitapadyamalika

अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभेषजात् ।
नश्यन्ति सकलाः रोगाः सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम् ॥

acyutaanantagovindanaamoccaaranabheshajaat |
nashyanti sakalaah rogaah satyam satyam braviimyaham ||

Acyuta-Ananta-Govindas Namen auszusprechen hat eine heilende Wirkung
und alle Krankheiten verschwinden. Das ist die Wahrheit und ich sage die Wahrheit.

Shivanandalahari

अङ्कोलं निजबीजसंततिरयस्कान्तोपलं सूचिका
साध्वी नैजविभुं लता क्षितिरुहं सिन्धुः सरिद्वल्लभं ।
प्राप्नोतीह यथा तथा पशुपतेः पादारविन्दद्वयं
चेतोवृत्तिरुपेत्य तिष्ठति सदा सा भक्तिरुच्यते ॥

ankolam nijabiijasamtatirayaskaantopalam suucikaa
saadhvii naijavibhum lataa kshitiruham sindhuh saridvallabham |
praapnotiiha yathaa tathaa pashupateh paadaaravindadvayam
cetovrttirupetya tishthati sadaa saa bhaktirucyate ||

Alangiumpflanzen ziehen ihre Samen stets an sich, die Nadel richtet sich nach dem Eisenstein,
die treue Gattin folgt ihrem starken Wäscher und die Liane ihrem Erdverwachsenen.
Der Indus erreicht endlich sein geliebtes Meer. So soll auch mein Gedankenkarussel am Fußlotuspaar des Herrn der Tiere für immer zur Ruhe kommen, denn so geht Hingabe.

Venisamhara

अकृपणमरुकश्रान्तं जीव्याज्जनः पुरुषायुषं
भवतु भगवद्भक्तिः द्वैतं विना पुरुषोत्तमे ।
दयितभुवनो विद्वद्बन्धुर्गुणेषु विशेषवत्
सततसुकृती भूयाद्भूपः प्रसाधितमण्डलः ॥

akrpanamarukashraantam jiivyaajjanah purushaayusham
bhavatu bhagavadbhaktih dvaitam vinaa purushottame |
dayitabhuvano vidvadbandhurguneshu visheshavat
satatasukrtii bhuuyaadbhuupah prasaadhitamandalah ||

Ungeschmälert, ungebrochen, unermüdlich lebe das Volk ein Menschenalter lang.
Ohne Hintergedanken sei die Gotteshingabe im besten Menschen.
Möge die Welt der weisen Zunft restlos spenden nach Verdiensten.
Ein Wohltäter sei stets der die Erde hütende König und dem Weltkreis eine Zierde.

Raghuvamsha

स्वशरीरशरीरिनावपि श्रुतसंयोगविपर्ययौ यदि ।
विरहः किमिवानुतापयेद्वद बाह्यैर्विषयैर्विपश्चिताम् ॥

svashariirashariirinauvapi shrutasamyogaviparyayau yadi |
virahah kimivaanutaapayedvada baahyairvishayairvipashcitaam ||

Haben Gelehrte Materielles im eigenen Körper erst als vorübergehend erkannt,
wie sollten sie dann bei Trennung von Äußerlichkeiten leiden, sprich, und sich aufregen?

Ramayana Ayodhya

सहैव मृत्युर्व्रजति सह मृत्युर्निषीदति ।
गत्वा सुदीर्घमध्वानं सह मृत्युर्निवर्तते ॥

sahaiva mrtyurvrajati saha mrtyurnishiidati |
gatvaa sudirghamadhvaanam saha mrtyurnivartate ||

Überallhin geht der Tod mit, auch beim Niedersitzen ist der Tod dabei.
Wenn er den ganzen langen Weg mitgegangen ist, dreht der Tod sich um und du folgst ihm.

Ramayana Ayodhya

सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तंश्च जीवितम् ॥

sarve kshayantaa nicayaah patanaantaah samucchhrayaah |
samyogaa viprayogaantaa maranaantam ca jiivitam ||

Angehäufte Schätze schwinden zuletzt alle, es stürzen am Ende die Mächtigen.
Bindungen lösen sich zuletzt auf mit dem Tod oder schon zu Lebzeiten.