Pancatantra

परपरिवादः परिषदि न कथंचित्पण्डितेन वक्तव्यः ।
सत्यमपि तन्न वाच्यं यदुक्तमसुखावहं भवति ॥

paraparivaadah parishadi na kathamcitpanditena vaktavyah |
satyamapi tanna vaacyam yaduktamasukhaavaham bhavati ||

Vor versammelter Mannschaft sollte ein Unterrichteter auf gar keinen Fall andere bloßstellen.
Nicht mal die Wahrheit darf er sagen, wenn sie den, der gemeint ist, verletzt.

Subhashitasudhanidhi

परनिंदासु पाण्डित्यं स्वेषु कार्येष्वनुद्यमः ।
प्रद्वेषश्च गुणज्ञेषु पन्थानो ह्यापदांस्त्रयः ॥

paranindaasu paandityam sveshu kaaryeshvanudyamah |
pradveshashca gunajneshu panthaano hyaapadaanstrayah ||

Meisterschaft im Schmähen anderer, Vernachlässigung der eigenen Pflichten,
Haß auf alle, die ihre Begabung kennen: Das sind die drei Wege in den Abgrund.

Hitopadesha

पायपानं भुजङ्गानां केवलं विषवर्धनम् ।
उपदेशो हि मूर्खाणां प्रकोपाय न शान्तये ॥

paayapaanam bhujangaanaam kevalam vishavardhanam |
upadesho hi muurkhaanaam prakopaaya na shaantaye ||

Gibt man Schlangen Milch zu trinken, so machen sie nur Gift daraus.
Gibt man Blöden zu denken, werden sie wütend und nicht etwa ruhiger.

Garuda Purana

पठन्ति वेदशास्त्राणि बोधयन्ति परस्परम् ।
न जानन्ति परं तत्त्वं दर्वी पाकरसं यथा ॥

pathanti vedashaastraani bodhayanti parasparam |
na jaananti param tattvam darvii paakarasam yathaa ||

Da lesen sie Veden und Lehrbücher, erleuchten sich gegenseitig,
und kennen doch die höchste Wahrheit so wenig wie ein Holzlöffel die Grütze schmeckt.

Yajnavalkya

प्रजापीडनसंतापात्समुद्भूतो हुताशनः ।
राज्ञः कुलं श्रियं प्राणान्श्चादग्ध्वा न निवर्तते ॥

prajaapiidanasantaapaatsamudbhuuto hutaashanah |
raajnah kulam shriyam praanaan caadagdhvaa na nivartate ||

Opferbrand, gespeist aus eines unterdrückten Volkes Qual,
erlischt nicht, bevor er des Königs Sippe, Schatz und Lebensgeister ganz verbrennt.

Anyoktistabaka

पङ्कोद्भवं न च विमर्दसहं सदैव
शैवालजालसहवासविडम्बितंश्च ।
इन्दीवरं दिनकरेण महाशयेन
संभावितं भवति भाजनमिन्दिरायाः ॥

pankodbhavam na ca vimardasaham sadaiva
shaivaalajaalasahavaasavidambitamshca |
indiivaram dinakarena mahaashayena
sambhaavitam bhavati bhaajanamindiraayaah ||

Schlammgeboren und fast zerdrückt,
als Algenteppichs Artgenoss verhöhnt
blüht der blaue Lotos durch des Tagbereiters Sonnenstrahl
so weit auf, daß Glücksgöttin Indira ihn huldvoll erwählt.

Bhaminivilasa

नैर्गुण्यमेव साधीयो दिगस्तु गुणगौरवम् ।
शाखिनोऽन्ये विराजन्ते खण्ड्यन्ते चन्दनद्रुमः ॥

nairgunyameva saadhiiyo digastu gunagauravam |
shaakhino'nye viraajante khandyante candanadrumah ||

Ohne Vorzüge zu sein ist manchmal besser als hohes Ansehen aufgrund von Vorzügen.
Andere Bäume erfreuen sich ihres Astwerks, während der Sandelbaum seine Äste verliert.