Bhartrhari Murkhapaddhati

अज्ञः सुखमाराध्यः सुखतरमाराध्यते विशेषज्ञः ।
ज्ञानलवदुर्विदग्धं ब्रह्मापि नरं न रञ्जयति ॥

ajnah sukham aaraadhyah sukhataram aaraadhyate visheshajnah |
jnaanalavadurvidagdham brahmaapi naram na ranjayati ||

Ein Ignorant ist schnell gewonnen, noch schneller gewonnen der Analytiker.
Den Narren aber, der seine Weisheitshappen schlecht verdaut, kann selbst Brahma nicht begeistern.

Bhartrhari Murkhapaddhati

यां चिन्तयामि सततं मयि सा विरक्ता
साप्यन्यमिच्छति जनं स जनोऽन्यसक्तः ।
अस्मत्कृते च परिशुष्यति काचिदन्या
धिक्तां च तं च मदनं च इमां च मां च ॥

yaam cintayaami satatam mayi saa viraktaa
saapyanyamicchati janam sa jano'nyasaktah |
asmatkrte ca parishushyati kaacidanyaa
dhiktaan ca tam ca madanam ca imaam ca maam ca ||

Die eine, an die ich immer denken muß, ist nicht für mich entflammt.
Sie will einen andern, der aber hängt an jener.
Jene wieder schmachtet nach mir.
Schande über den einen, den Liebesgott, über jene und mich!

Bhartrhari Murkhapaddhati

दिक्कालाद्यनवच्छिन्नानन्तचिन्मात्रमूर्तये ।
स्वानुभूत्येकमानाय नमः शान्ताय तेजसे ॥

dikkaalaadyanavacchinna anantachinmaatramuurtaye |
svaanubhuutyekamaanaaya namah shaantaaya tejase ||

Ehre sei dem durch Raum und Zeit Unbestimmbaren, in endlosen Gedanken Geformten!
Dem durch eigene Wahrnehmung allein zu Ermessenden, dem friedvollen Glanze!

Bhartrhari Yacana

भिक्षाहारमदैन्यमप्रतिसुखं भीतिच्छिदं सर्वदा
दुर्मात्सर्यमदाभिमानमथनं दुःखौघविध्वंसनम् ।
सर्वत्रान्वहमप्रयत्नसुलभं साधुप्रियं पावनं
शम्भोः सत्त्रमवार्यमक्षयनिधिं शंसन्ति योगीश्वराः ॥

bhikshaahaaram adainyam apratisukham bhiiticchidam sarvadaa
durmaatsaryamadaabhimaanamathanam duhkhaughavidhvamsanam |
sarvatraanvaham aprayatnasulabham saadhupriyam paavanam
shambhoh sattram avaaryam akshayanidhim shamsanti yogiishvaraah ||

Bettelnd Erhaltenes, nicht erniedrigend, kein Gegenglück, Angst jederzeit zerschneidend,
bösen Neid, Wirrheit, Stolz zerreibend, Leides Flutwellen brechend,
überall und jeden Tag mühelos und leicht erworben, den Edlen lieb und heilig,
ist das Opfer, das Shiva nie ablehnen würde, ein Schatz ohne Ende, von dem die Yogameister schwärmen.

Bhartrhari Yacana

ये संतोषनिरन्तरप्रमुदितास्तेषां न भिन्ना मुदो
ये त्वन्ये धनलुब्धसंकुलधियस्तेषां न तृष्णा हता ।
इत्थं कस्य कृते कृतः स विधिना तादृक्पदं सम्पदां
स्वात्मन्येव समाप्तहेममहिमा मेरुर्न मे रोचते ॥

ye samtoshanirantarapramuditaasteshaam na bhinnaa mudo
ye tvanye dhanalubdhasamkuladhiyasteshaam na trshnaa hataa |
ittham kasya krte krtah sa vidhinaa taadrkpadam sampadaam
svaatmanyeva samaaptahemamahimaa merurna me rocate ||

Die einen erfreuen sich endloser Zufriedenheit - ihre Freude ist ungebrochen.
Die andern haben den Kopf voll mit Gelderwerb - ihr Durst bleibt ungestillt.
Somit macht jeder was der Regel nach zu tun ihn auf die Erfolgsspur führt.
Meinem Wesen nach will bei all seiner Goldmacht der Meruberg mir nicht gefallen.

Bhartrhari Yacana

ये वर्धन्ते धनपतिपुरः प्रार्थनादुःखभाजो
ये चाल्पत्वं दधति विषयाक्षेपपर्यस्तबुद्धेः ।
तेषामन्तःस्फुरितहसितं वासराणां स्मरेयं
ध्यानच्छेदे शिखरिकुहरग्रावशय्यानिषण्णः ॥

ye vardhante dhanapatipurah praarthanaaduhkhabhaajo
ye caalpatvam dadhati vishayaakshepaparyastabuddheh |
teshaamantahsphuritahasitam vaasaraanaam smareyam
dhyaanacchede shikarikuharagraavashayyaanishannah ||

An manchen Tagen, während ich auf steinigem Lager einer Grotte hoch in den Bergen ruhe, unterbricht meine Andacht ein in mir vibrierendes Lachen bei dem Gedanken an die, deren auf Schmähung und Sinnenlust beschränktes Gehirn solche klein erscheinen läßt, die notgedrungen vor den Reichen bettelnd sich behaupten.

Bhartrhari Yacana

फलं स्वेच्छालभ्यं प्रतिवनमखेदं क्षितिरुहां
पयः स्थाने स्थाने शिशिरमधुरं पुण्यसरिताम् ।
मृदुस्पर्शा शय्या सुललितलतापल्लवमयी
सहन्ते संतापं तदपि धनिनां द्वारि कृपणाः ॥

phalam svecchaalabhyam prativanamakhedam kshitiruhaam
payah sthaane sthaane shishiramadhuram punyasaritaam |
mrdusparshaa shayyaa sulalitalataapallavamayii
sahante samtaapam tadapi dhaninaam dvaari krpanaah ||

Früchte von den Bäumen des Waldes, unerschöpflich viele wann immer man will,
aus segensreichen Flüssen das Wasser kühl und süß wo man geht und steht,
aus Schößlingen weithin wuchernder Waldreben ein weiches Lager
ertragen dennoch die Qual an den Türen der Reichen die Armen.