Samayocita

अवज्ञानाद्राज्ञो भवति मतिहीनः परिजनः
ततस्तत्प्रामाण्याद् भवति न समीपे परिजनः ।
बुधैस्त्यक्ते राज्ये नहि भवति नीतिर्गुणवती
विपन्नायां नीतौ सकलमवशं सीदति जगत् ॥

avajnaanaadraajno bhavati matihiinah parijanah
tatastatpraamaanyaad bhavati na samiipe parijanah |
budhaistyakte raajye nahi bhavati niitirgunavatii
vipannaayaam niitau sakalamavasham siidati jagat || 62 ||

Eines Königs Ignoranz wegen verliert auch sein Gefolge die Vernunft.
Sobald sich das bestätigt hat, bleiben auch die Untertanen nicht mehr bei ihm.
In einem von klugen Menschen verlassenen Reich gibt es bald keine verläßliche Politik mehr,
und bei einer verkommenen Politik geht ohne es zu wollen die ganze Welt unter.

Samayocita

अश्वः शस्त्रं शास्त्रं वीणा वाणी नरश्च नारी च ।
पुरुषविशेषं प्राप्य भवन्ति योग्या अयोग्याश्च ॥

ashvah shastram shaastram viinaa vaanii narashca naarii ca |
purushavishesham praapya bhavanti yogyaa ayogyaashca || 61 ||

Pferd, Schwert, Lehre, Laute, Stimme, Mann oder Frau werden,
sobald sie auf einen besonderen Menschen treffen, brauchbar, auch wenn sie unbrauchbar sind.

Samayocita

अप्राप्तकालवचनं बृहस्पतिरपि ब्रुवन् ।
प्राप्नुयाद् बुद्धिशैथिल्यमपमानं च शाश्वतम् ॥

apraaptakaalavacanam brhaspatirapi bruvan |
praapnuyaad buddhishaithilyamapamaanam ca shaashvatam || 60 ||

Zur unpassenden Zeit ein Wort selbst von Brhaspati gesprochen
soll zu Schwachsinn und ewiger Verachtung führen.

Samayocita

अपायसंदर्शनजां विपत्तिमुपायसंदर्शनजां च सिद्धिम् ।
मेधाविनो नीतिविधः प्रयुक्तां पुरःस्फुरन्तीमिव दर्शयन्ति ॥

apaayasamdarshanajaam vipattimupaayasamdarshanajaam ca siddhim |
medhaavino niitividhah prayuktaam purahsphurantiimiva darshayanti || 59 ||

Aus der Vorstellung vom Untergang geborenes Scheitern, wie auch den aus der Vorstellung der passenden Mittel geborenen Erfolg deuten Menschen mit Phantasie und politischem Verstand als angewandtes Flackerbild.

Samayocita

असेवके चानुरक्तिर्दानं सप्रियभाषणम् ।
अनुरक्तस्य चिह्नानि दोषेऽपि गुणसंग्रहः ॥

asevake caanuraktirdaanam sapriyabhaashanam |
anuraktasya cihnaani doshe'pi gunasamgrahah || 58 ||

Zuneigung für einen, der nichts empfindet, ist ein Geschenk mit lieben Worten.
Des Verliebten Zeichen ist, aus Mangel noch Talent zu bergen.

Samayocita

अङ्गणवेदी वसुधा कुल्या जलधिः स्थली च पातालम् ।
वल्मीकश्च सुमेरुः कृतप्रतिज्ञस्य धीरस्य ॥

anganavedii vasudhaa kulyaa jaladhih sthalii ca paataalam |
valmiikashca sumeruh krtapratijnasya dhiirasya || 57 ||

Ein Hofaltar ist ihm die Welt, ein Wassergraben der Strom, fester Boden abgrundtief,
ein Ameisenhaufen das Hochgebirg für den Entschlossenen, als der Eid geleistet war.

Samayocita

अयि कठोर यशः किल ते प्रियं किमयशो ननु घोरमतः परम् ।
किमभवद्विपिने हरिणीदृशः कथय नाथ कथं बत मन्यसे ॥

ayi kathora yashah kila te priyam kimayasho nanu ghoramatah param |
kimabhavadvipine hariniidrshah kathaya naatha katham bata manyase || 56 ||

Ah wie schwer wenn Ehre dir lieb ist und ehrlos zu sein grauenvoll scheint!
Wer war im Wald wie die Hindin? Erzähl doch Herr, wie's dir gerade einfällt!