Showing posts with label Ekel. Show all posts
Showing posts with label Ekel. Show all posts

Monday, October 14, 2013

Bharthari Yacana

अभिमतमहामानग्रन्थिप्रभेदपटीयसी
गुरुतरगुणग्रामाम्भोजस्फुटोज्ज्वलचन्द्रिका ।
विपुलविलसल्लज्जावल्लीवितानकुठारिका
जठरपिठरी दुष्पूरेयं करोति विडम्बनाम् ॥


abhimatamahaamaanagranthiprabhedapatiiyasii
gurutaragunagraamaambhojasphutojjvalacandrikaa |
vipulavilasallajjaavalliivitaanakuthaarikaa
jatharapitharii dushpuureyam karoti vidambanaam ||

Die Schwierigkeiten beim Füllen des Bauchtopfes machen einen zum Hampelmann
und sind, wie die Axt an der dicken, wuchernden Schlingpflanze Scham
oder das helle Mondlicht an aufgeblühten Lotussen besonderer Verdienstanhäufungen
scharf genug um den Knoten aus Stolz und Selbstachtung zu durchtrennen.

Wednesday, September 25, 2013

Bhartrhari Vairagya

अमीषां प्राणानां तुलितबिसिनीपत्रपयसां
कृते किं नास्माभिर्विगलितविवेकैर्व्यवसितम् ।
यदाढ्यानामग्रे द्रविणमदनिःसंज्ञमनसां
कृतं म्लानव्रीडैर्निजगुणकथापातकमपि ॥


amiishaam praanaanaam tulitabisiniipatrapayasaam
krte kim naasmaabhirvigalitavivekairvyavasitam |
yadaadhyaanaamagre dravinamadanihsamjnamanasaam
krtam mlaanavriidairnijagunakathaapaatakamapi ||

Uns Lebende wiegt auf mit Seerosenblättern im Wasser!
Bei dem, was wir alles getan, wozu welke Vernunft uns riet.
Was mußten wir vor den Satten, vom Geld so benommen, daß sie nichts mehr begriffen,
mit fauliger Scham so tief sinken bis mit unsrer Anmut gar wir noch prahlten?

Thursday, September 19, 2013

Bhartrhari Vairagya

खलालापाः सोढाः कथमपि तदाराधनपरै-
र्निगृह्यान्तर्बाष्पं हसितमपि शून्येन मनसा ।
कृतो वित्तस्तम्भप्रतिहतधियामञ्जलिरपि
त्वमाशेऽमोघाशे किमपरमतो नर्तयसि माम् ॥


khalaalaapaah sodhaah kathamapi tadaaraadhanaparair
nigrihyaantarbaashpam hasitamapi shuunyena manasaa |
krto vittastambhapratihatadhiyaamanjalirapi
tvamaashe'moghaashe kimaparamato nartayasi maam ||

Üble Nachrede hielt ich aus, hab immer wieder mit den Wölfen geheult und meine Tränen niederringend leeren Herzens gelacht. Hab gar die Hände gefaltet geistig umnachtet um Geld strammgestanden -
o Hoffnung, treffsichre Hoffnung, warum läßt mich Aberwitzigen du wieder tanzen?

Wednesday, September 18, 2013

Bhartrhari Vairagya

उत्खातं निधिशङ्कया क्षितितलं ध्माता गिरेर्धातवो
निस्तीर्णः सरितां पतिर्नृपतयो यत्नेन संतोषिताः ।
मन्त्राराधनतत्परेण मनसा नीताः श्मशाने निशाः
प्राप्तः काणवराटकोऽपि न मया सकामा भव ॥


utkhaatam nidhishankayaa kshititalam dhmaataa girerdhaatavo
nistiirnah saritaam patirnrpatayo yatnena samtoshitaah |
mantraaraadhanatatparena manasaa niitaah shmashaane nishaah
praaptah kaanavaraatako'pi na mayaa sakaamaa bhava ||

Schätze suchend hab in der Erd ich gewühlt, des Berges Metall freigesprengt.
Den Herrn der Ströme gequert, die Herren der Menschen eifrig befriedigt.
Begeistert Sprüche gelernt, meine Nächte auf Leichenäckern durchwacht.
Was hab ich davon - eine Kauri mit Loch. Das ist aus mir mit all meiner Hoffnung geworden.

Tuesday, September 17, 2013

Bhartrhari Vairagya

भ्रान्तं देशमनेकदुर्गविषमं प्राप्तं न किंचित्फलं
त्यक्त्वा जातिकुलाभिमानमुचितं सेवा कृता निष्फला ।
भुक्तं मानविवर्जितं परगृहेष्वशङ्कया काकवत्
तृष्णे जृम्भसि पापकर्मपिशुने नाद्यापि संतुष्यसि ॥


bhraantam desham anekadurgavishamam praaptam na kimcitphalam
tyaktvaa jaatikulaabhimaanamucitam sevaa krtaa nishphalaa |
bhuktam maanavivarjitam paragrheshvashankayaa kaakavat
trshne jrmbhasi paapakarmapishune naadyaapi samtushyasi ||

Über Land gewandert, in manch schlimme Burg geraten, erreicht hab ich damit nichts.
Wohlfeilen Kastendünkel abwerfend nahm Niedriglohndienste ich an.
Ohne Selbstachtung fraß in fremden Häusern ich mich durch, unverschämt krähenhaft,
o Gier, dein Maul klafft im Verrat übler Tat und heut wirst du nimmer mehr satt!

Wednesday, June 15, 2011

Subhashitani

वपुः कुब्जीभूतं गतिरपि तथा यष्टिशरणा
विशीर्णा दन्तालिः श्रवणविकलं श्रोत्रयुगलम् ।
शिरः शुक्लं चक्षुस्तिमिरपटलैरावृतमहो
मनो मे निर्लज्जंस्तदपि विषयेभ्यः स्पृहयति ॥


vapuh kubjiibhuutam gatirapi tathaa yashtisharanaa
vishiirnaa dantaalih shravanavikalam shrotrayugalam |
shirah shuklam cakshustimirapatalairaavrtamaho
mano me nirlajjamstadapi vishayebhyah sprhayati ||

Zum Buckel verkrümmt ist der Leib, jeder Gang bedarf des Krückstocks.
Zahnlos klafft das Maul, taub sind beide Ohren.
Weiß ist das Haupt und ein Schleier der Dunkelheit verhüllt, ach, den Blick.
Doch schamlos ist mein Geist dieweil nach Sinnesfreuden ihn gelüstet.

Monday, June 13, 2011

Appayya Dikshita Vairagya

वङ्गाः कथमङ्गाः कथमित्यनुयुङ्क्ते वृथा देशान् ।
कीदृक्कृतान्तपुरमिति कोऽपि जिज्ञासते लोकः ॥


vangaah kathamangaah kathamityanuyunkte vrthaa deshaan |
kiidrk krtaantapuramiti ko'pi jijnaasate lokah ||

Wie steht's um die Vangas? Wie um die Angas? So erkundigt man sich nach Ländern, die einen nichts angehen. Wie's in der Endzeitstadt zugeht, will keiner mehr wissen.

Saturday, April 9, 2011

Padmananda Vairagya

दुष्प्राप्तं मकराकरे करतलाद्रत्नं निमग्नं यथा
संसारेऽत्र तथा नरत्वमथ तत्प्राप्तं मया निर्मलम् ।
भ्रातः पश्य विमूढतां मम हहा नीतं यदेतन्मुदा
कामक्रोध कुबोध मत्सर कुधीमायामहामोहतः ॥


dushpraaptam makaraakare karatalaadratnam nimagnam yathaa
samsaare'tra tathaa naratvamatha tatpraaptam mayaa nirmalam |
bhraatah pashya vimuudhataam mama hahaa niitam yadetanmudaa
kaamakrodha kubodha matsara kudhiimaayaamahaamohatah ||

Kaum fänd das Juwel ich wieder, das im Haifischbecken mir aus der Hand glitt.
So geht's mir im Leben mit dem Menschentum, das so unbefleckt ich einst empfing.
Sieh nur, Bruder, wie abgestumpft ich war, daß ich mit Freude mich verführen ließ
zu Leidenschaft, Wut, Bosheit, Selbstsucht, Dummheit, Verblendung und großen Irrtümern!

Monday, March 28, 2011

Bhagavata

चीराणि किं पथि न सन्ति दिशन्ति भिक्षान्
नैवांघ्रिपाः परभृतः सरितोऽप्यशुष्यन् ।
रुद्धा गुहाः किमजितोऽवति नोपसन्नान्
कस्माद्भजन्ति कवयो धनदुर्मदान्धान् ॥


ciiraani kim pathi na santi dishanti bhikshaan
naivaanghripaah parabhrtah sarito'pyashushyan |
ruddhaa guhaah kimajito'vati nopasannaan
kasmaad bhajanti kavayo dhanadurmadaandhaan ||

Hängen nicht genug Fetzen am Weg, die Bettelmönche einzuweisen? Gibt es keine aus Wurzeln trinkenden Bäume mehr, die anderen Nahrung spenden? Oder Flüsse, die keinen dursten lassen? Sind die Höhlen versperrt? Steigt Vishnu nicht mehr herab zu denen, die ihn um Schutz anflehen? Warum also besingen die Dichter solche, die im Geldrausch erblinden?