Mahabharata

स्खलितः स्खलितो वध्य इति चेन्निश्चितं भवेत् |
द्वित्रा यद्यवशिष्येरन् बहुदोषा हि मानवाः ||

skhalitah skhalito vadhya iti cennishcitam bhavet |
dvitraa yadyavashishyeran bahudoshaa hi maanavaah ||

"Jeder, der gefehlt hat, soll erschlagen werden!" Wenn es sein soll, wie du befiehlst,
bleiben bald nur noch zwei-drei übrig. Die Menschen haben viele Fehler.

Hitopadesha

षड्दोषाः पुरुषेणेह हातव्या भूतिमिच्छता |
निद्रा तन्द्रा भयं क्रोधः आलस्यं दीर्घसूत्रता ||

shaddoshaah purusheneha haatavyaa bhuutimicchataa |
nidraa tandraa bhayam krodhah aalasyam diirghasuutrataa ||

Sechs Laster müssen um Vollendung ringende Männer überwinden:
Verschlafen, Faulheit, Angst, Bosheit, Gleichgültigkeit und Saumseligkeit.

Manusmrti

शोचन्ति चामयो यत्र विनश्यत्याशु तत्कुलम् |
न शोचन्ति तु यत्रैता वर्धते तद्धि सर्वदा ||

shocanti caamayo yatra vinashyatyaashu tatkulam |
na shocanti tu yatraitaa vardhate taddhi sarvadaa ||

Familien, in denen die Frauen klagen, zerfallen bald.
Überall sonst, wo sie nicht klagen, ist Wachstum ringsumher.

Hitopadesha Vigraha

यस्य नास्ति स्वयं प्रज्ञा शास्त्रं तस्य करोति किं ।
लोचनाभ्यां विहीनस्य दर्पणः किं करिष्यति ॥

yasya naasti svayam prajnaa shaastram tasya karoti kim |
locanaabhyaam vihiinasya darpanah kim karishyati ||

Was vermag die Theorie bei einem, der sich selbst nicht kennt?
Was nützt einem auf beiden Augen Erblindeten der schönste Spiegel?

Dakshasmrti

शिष्यो भार्या शिशुर्भ्राता पुत्रो दासः समाश्रितः |
यस्यैतानि विनीतानि तस्य लोके हि गौरवं ||

shishyo bhaaryaa shishurbhraataa putro daasah samaashritah |
yasyaitaani viniitaani tasya loke hi gauravam ||

Einer, dessen Schüler, Ehefrau, jüngerer Bruder, Sohn, Knecht und Schutzbefohlener
gefügig sind, hat auch in der Gesellschaft Gewicht.

Pancaratra

शुष्केणैकेन वॄक्षेण वनं पुष्पितपादपं |
कुलं चारित्रहीनेन पुरुषेणेव दह्यते ||

shushkenaikena vrkshena vanam pushpitapaadapam |
kulam caaritrahiinena purusheneva dahyate ||

Ein einziger ruchloser Bursche verbrennt seinen Stamm
wie ein einziger dürrer Baum den ganzen blühenden Mangrovenwald.

Atrisamhita

शास्त्रेषु हीनाः कवयो भवन्ति
कवित्वहीनस्य पुराणभट्टाः |
पुराणहीनाः कृषका भवन्ति
भग्नाः कृषेर्भगवता भवन्ति ||

shaastreshu hiinaah kavayo bhavanti
kavitvahiinasya puraanabhattaah |
puraanahiinaah krshakaa bhavanti
bhagnaah krsherbhagavataa bhavanti ||

Die da sind ohne Wissenschaft, werden Dichter.
Wer als Autor versagt, singt alte Lieder nach.
Wer keine alte Mär nicht kennt, wird Ackersmann.
Die auf den Äckern scheitern, werden Heilige.