Samayocita: der Fatalist

सम्पत्तेश्च विपत्तेश्च दैवमेव हि कारणं  ।

इति दैवपरो ध्यायन् नात्मानमपि चेष्टते  ॥ ७४ ॥

sampatteshca vipatteshca daivameva hi kaaranam  |

iti daivaparo dhyaayan naatmaanamapi ceshtate  || 74 ||

„Für Erfolg und Scheitern ist einzig das Schicksal zuständig."

Wer so über die höheren Mächte denkt, regt sich selbst nicht mehr.

Samayocita: ein fester Bund

संहतत्वाद् यथा वेणुर्निविडैः कण्टकैर्धृतः  ।

न शक्यते समुच्छेत्तुं भ्रातृसङ्घातवांस्तथा  ॥ ७२ ॥

samhatatvaad yathaa venurnividaih kantakairdhrtah  |

na shakyate samucchettum bhraatrsamghaatavaanstathaa  || 72 ||

Weil es mit anderen dicht zusammensteht, kann so ein Rohr von denen, die vor scharfen Dornen starren, nicht abrasiert werden. So auch ein Bruder im festen Verbund.

Samayocita: kein Frieden um jeden Preis

सन्धाय युवराजेन यदि वा मुख्यमन्त्रिणा  ।

अन्तःप्रकोपनं कार्यमभियोक्तुः स्थिरात्मनः  ॥ ६८ ॥

sandhaaya yuvaraajena yadi vaa mukhyamantrinaa  |

antahprakopanam kaaryamabhiyoktuh sthiraatmanah  || 68 ||

Mit dem Kronprinzen oder dem Oberhofrat Frieden zu schließen

ist eine Aufgabe, die den überzeugten Angreifer richtig wütend macht.

Samayocita: Höflinge

सम्पत्तयः पराधीनाः सदा चित्तमनिर्वृतं  ।

स्वजीवितेऽप्यविश्वासस्तेषां ये राजसेवकाः  ॥ ६७ ॥

sampattayah paraadhiinaah sadaa cittamanirvrtam  |

svajiivite'pyavishvaasasteshaam ye raajasevakaah  || 67 ||

Höflinge, die sich ihrer eigenen Existenz nicht sicher sind, werden im Geiste

stets unzufrieden sein, weil Erfolge für sie das höchste der Gefühle sind.

Samayocita: Blickpfeile der Buhlinnen

सन्मार्गे तावदास्ते प्रभवति पुरुषस्तावदेवेन्द्रियाणां

लज्जां तावद्विधत्ते विनयमपि समालम्बते तावदेव  ।

भ्रूचापाकृष्टमुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते

यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतन्ति  ॥ ६५ ॥

sanmaarge taavadaaste prabhavati purushastaavadevendriyaanaam

lajjaam taavadvidhatte vinayamapi samaalambate taavadeva  |

bhruucaapaakrshtamuktaah shravanapathagataa niilapakshmaana ete

yaavalliilaavatiinaam na hrdi dhrtimusho drshtibaanaah patanti  || 65 ||

Da bleibt ein Mann so lange auf dem rechten Weg, gedeiht,

empfindet Scham ob seiner Triebhaftigkeit, gewinnt aber auch Anstand,

bis mit gefurchten Brauen ausgestoßene, in den Gehörgang eingedrungene Worte,

bis unter schwarzen Wimpern hervorgeschossene Blickpfeile der Buhlinnen ins Herz eines seiner Standhaftigkeit Beraubten treffen.